Okyanusa binlerce betonlu lastik atıldı Sözcü Gazetesi

Yukarıdan bakıldığında sıradan bir hurda yığınını andıran bu yapılar, su altında tamamen farklı bir ekosistemin temelini oluşturuyor. 1978 yılında Massachusetts'in Yarmouth kıyılarında (Nantucket Boğazı) başlatılan proje, dümdüz ve çorak kumlu deniz tabanında yapay bir resif oluşturmayı hedefliyordu.

İlk etapta 3 ila 5 adet betonla doldurulup birbirine bağlanan 1.500 adet lastik okyanusa bırakıldı. 1994’te eklenen 1.000 yeni üniteyle birlikte proje 2.500 lastiğe ulaştı. Zamanla granit bloklar ve beton ağırlıkların da eklenmesiyle alan tam 51 hektarlık (127 dönüm) devasa bir su altı yaşam merkezine dönüştü.

OLAYI KAMERA KAYITLARI GÜN YÜZÜNE ÇIKARDI 

2019 yılında bilim insanlarının su altı kameralarıyla yaptığı araştırmalar, yapay resifin etkinliğini gözler önüne seren çarpıcı veriler ortaya koydu. 

Bilim insanları balıkların resifli alanlar ile boş kumlu tabana geliş sürelerini karşılaştırdı:

Sıradan Deniz Tabanı: Balıkların boş kumlu alana gelmesi ortalama 8 dakika 22 saniye (502 saniye) sürdü.

Beton Lastik Resifi: Balıklar yapay resif alanına sadece 33 saniyede akın etti.

Bu veriler, balıkların yapay resif bulunan bölgelere %93,4 daha hızlı ulaştığını ve bu yapıları anında benimsediğini kanıtladı.

ÇORAK KUM TEPELERİNDEN ZENGİN EKOSİSTEME

Düz kumlu deniz tabanları, küçük canlıların saklanabileceği dikey yapılardan yoksundur. Beton dolu lastiklerin ve granit blokların yarattığı kenarlar, delikler ve girintiler; balıklar ve kabuklular için mükemmel bir koruma ve beslenme alanı yarattı.

Bölgede yapılan son incelemelerde resifin ev sahipliği yaptığı canlı türleri şaşırtıcı bir çeşitliliğe ulaştı:

-Siyah levrek ve kaya balığı

-Istakozlar ve uzun yüzgeçli kalamarlar

-Midye kolonileri ve çeşitli taban canlıları

ZAMANLA TONLARCA YENİ MALZEME EKLENDİ

Okyanus akıntılarına rağmen yerinden kıpırdamadığı sonar taramalarıyla kanıtlanan Yarmouth Resifi, başarısının ardından daha da büyütüldü. 2019 ve 2020 yıllarında Amerikan Sahil Güvenliği'nin emekliye ayrılan şamandıra ağırlıkları ve hizmet dışı tesislerden alınan dev granit bloklar da alana dahil edildi.

Böylece 1978'de basit bir lastik projesi olarak başlayan fikir, günümüzde bölgedeki amatör balıkçılığı ve biyoçeşitliliği besleyen en başarılı yapay deniz habitatlarından biri haline geldi.