Altmış altıya bağlasak her şeyi İsmail Kılıçarslan

Sorduk, söyledi. Bu, odur. Şeyh Ebu Medyen el-Gavs hazretlerinin şöyle dediğini işittik: “Kim varlık alemine, kainata, kendi arzusu, kendi talepleri doğrultusunda bakarsa bu alemdeki anlamdan faydalanma fırsatını kaybeder. Kendisi alemle arasına perde olur.” Biz işittik ve geçtik bu cümleyi. Ama bir başka mühim adam, Şeyh Ahmet el-Alavi geçmemiş ve şunları anlatmış bu söz üzerine: “Varlık alemini kendi başına bir varlıkmış, müstakilmiş görerek bakan kimse bu bakışın faydasını göremez. Allah’ın bize

Sorduk, söyledi. Bu, odur.

Şeyh Ebu Medyen el-Gavs hazretlerinin şöyle dediğini işittik: “Kim varlık alemine, kainata, kendi arzusu, kendi talepleri doğrultusunda bakarsa bu alemdeki anlamdan faydalanma fırsatını kaybeder. Kendisi alemle arasına perde olur.”

Biz işittik ve geçtik bu cümleyi. Ama bir başka mühim adam, Şeyh Ahmet el-Alavi geçmemiş ve şunları anlatmış bu söz üzerine: “Varlık alemini kendi başına bir varlıkmış, müstakilmiş görerek bakan kimse bu bakışın faydasını göremez. Allah’ın bize ‘varlıklara bakın, kainata bakın, aleme bakın’ emirlerini şöyle anla ki Allah varlık alemine takılmaya, orada takılıp kalmaya rıza vermemiştir. Hatırla ki Nur suresinde Allah bize ‘De ki: Göklerde ve yerlerde neler var bir bakın. Fakat inanmayan bir topluluğa işaretler ve uyarıcılar bir fayda vermez.’ Allah’ın buradaki muradını da iyice anla ki asıl iş kalıbı, kütleyi görmek değil, onlardaki anlamı görmektir.”

Denişmiştir ki “varlık kaptır, bu kabı dolduran ise anlamdır.”

Söz babası Ataullah İskenderi hazretleri de şöyle demiştir: “Varlık aleminin zahiri aldatıcıdır, tuzaklıdır. Batını ise manadır ve ibrettir anlayana.”

Bu şu demektir ki aynı kaba bakan iki gözden biri kalıba bakar da aldanır. Diğeri ise kabı dolduran manaya bakar da şenlenir. Çünkü anlamak, şenlenmektir.

Zunnun-i Mısri demiştir ki “nefsi insanın gölgesi gibidir. Gölge insanın önüne düşerse onu yakalayıp ele geçirmek mümkün olmaz da insan deli gibi takip eder nefsini. Ancak gölge insanın ardına düşerse gölgesi takip eder durur da yakalayamaz, ele geçiremez insanı.”

Emir açıktır: “Ey göz sahipleri, ibret gözüyle bakın.”

İbretin yerine bazen fikret de kullanılır. Fikirden fikret. Yani bir şeye bakarken orada bir anlam arayarak bakmak. Bir şeye manevi olarak bizi besleyecek şekilde bakmak. Açlığını bastırmak için değil, aç gözlerle değil, doyumluk olarak, doyasıya bakmak. Evliyanın tefekkür dediği ile filozofun tefekkür dediğinin birbirinden farklı olduğunu da çıkarma aklından. Evliyanın tefekkürü define avcılığıdır. Baktığı yerde görmeyi umduğu hazinenin peşindedir o. Ganimeti kaldırmanın peşindedir.

Tefekkürü olmayan derviş, iğnesi olmayan terziye benzer. Dağınık duran, alakasız duran, benzemez duran parçaları birbirine bağlamak için iğne gerekir ki tevhid ola, birlik ola, anlam ola.

Aman diyeyim iyi anla ki “her şeyi her şeye, her şeyi bir şeye” bağlayana derviş derler. Yani her şeyi altmış altıya bağlamak. Bilirsin ki elif birdir, iki lam altmıştır, he üçtür.

İşe böyle bakmayanın hali okuma yazma bilmeyen adamın kitaba bakıp orada lekeler görmesine benzer. Dünyayı manasız, olayları anlamsız, her şeyi dağınık gören adem okuma yazma bilmiyordur. Onun için lekedir her şey. O yüzden Yunus der ki “dört kitabın manisin gizlice bir elifte.”

Okuma yazma bilmeden okuyan sanır ki Yunus bize “aptallık” önerir. Estağfurullah. Yunus bize fikret, ibret, tefekkür ve dahi anlam öneriyor altı kelimeyle. Çünkü Yunus bizim aksimize okuma yazmayı pek çabuk çözmüş.

Biz çok söyledik siz az anlayın e mi?

Allah. Eyvallah.