Pierre Loti Kahvesi Mustafa Kutlu

Pierre Loti Kahvesi’nin asıl adı “Ragıb Ağa’nın Kahvesi” 1880’lerde kurulmuş. Haliç’i ayaklar altına uzatan bir tepeye yan gelmiş ve karşı sahilleri seyre dalmış. Loti’yi buraya bağlayan bu nefis peysaj olmalı. Tabii o yıllarda buraları çiçekler ve ağaçlarla kaplı tam bir cennet manzarası arz ediyordu. Kahvenin önünden sahile kadar uzanan bayır eskiden mezarlık idi. Şimdilerde tek tük mezar taşları kalmış. Her yan çimenlerle süslü, papatyalar açmış, nefis bir yel hafif hafif çiçekleri okşuyor. Bayırın

Pierre Loti Kahvesi’nin asıl adı “Ragıb Ağa’nın Kahvesi” 1880’lerde kurulmuş. Haliç’i ayaklar altına uzatan bir tepeye yan gelmiş ve karşı sahilleri seyre dalmış. Loti’yi buraya bağlayan bu nefis peysaj olmalı. Tabii o yıllarda buraları çiçekler ve ağaçlarla kaplı tam bir cennet manzarası arz ediyordu. Kahvenin önünden sahile kadar uzanan bayır eskiden mezarlık idi. Şimdilerde tek tük mezar taşları kalmış. Her yan çimenlerle süslü, papatyalar açmış, nefis bir yel hafif hafif çiçekleri okşuyor. Bayırın ortasında çocuklar uçurtma uçuruyor. Birisi uçurtmasının ortasına “Dilek” diye yazmış, ne güzel? Allah bu çocuğun ne muradı varsa versin. İstanbul’un içinde artık kafa dinleyecek, az-biraz yeşillik görecek sadece mezarlıklar kaldı galiba. Ortadirek aileler yemeklerini alıp gelmişler. Mezar taşlarının çıkıntıları arasında buldukları bir boşluğa, bir ağaç altına oturup piknik yapıyorlar.

Aşağılarda Haliç; açılan ve yeşil alanlarla kaplı iki yanında spor tesisleri, parklar ile uzanıp gidiyor. Buralara dikilen ağaçlar gün gelip yeşerecek ve büyüyecekler. Hatta Haliç’in bu en pis ve bakımsız bölgesinde yer alan iki adacığın üzeri bile bakarsınız bir bahçeye dönüvermiş. Dalan’ın en hayırlı işlerinden biri olduğuna şüphe yok. Kahveden aşağılara doğru baktığımızda bunu görüyoruz. Sadece karşı sahilde yer alan Sütlüce Mezbahası pis sarı dişleri ile sırıtıp duruyor. Onu da oradan kaldırsalar manzara tamamlanmış olacak.

Kahvenin içinde Pierre Loti’nin resimleri asılı. Kahve tam turistik bir görüntü kazanmış. Neyse ki ahşap yapısına ve bahçesinin el değmemiş hâline dokunmamışlar. Umarım böylece kalır. Aksi takdirde bu Eyüp’ün elde kalan son tepesi de arabalar için park yeri, aileler için alışveriş merkezi ve turistler için ayrılan reyonlarla halktan koparılıp bir avuç azınlığın “dinlence” mekânı hâline getirilebilir. Hafazanallah.

Çayın 500, kahvenin 1200 TL olduğu kahvede turistler çoğunlukta. Bitişiğinde bir de turistik eşya satan bölüm açılmış. Daha çok çini tabaklar, hediyelik eşya falan var. Asıl güzel olanı kahvenin bitişiğindeki bina. Mor salkımlı akasyalar açtığında ahşapla tam bir izdivaç yaptığı, geniş ve çiçekli bahçesi ile bu ev ne kadar âsude bir hayatı temsil ediyor. Umarım bunu da yıkmadan muhafaza etmeyi becerirler.

Az sonra buradan ayrılacağım. Yeniden mezarlık içinden geçen o ince uzun yola dalacağım. Serviler ve türbeler semti Eyüp’ü terk edeceğim. Geriye ne kalacak bu geziden. Korumaya alınmış ahşap evler, caminin önünde sürüp giden meydan inşaatı, onarım bekleyen türbeler, konup kalkan güvercinler...

Dilerim Eyüp’te taşa, serviye, kuşa ve çiçeğe sinmiş olan ve hâlâ kokusu sezilen manevi hava artsın, eksilmesin.

Susuz bir çeşme kadar insana hüzün veren başka ne olabilir?