Neden hiç aklınıza gelmiyoruz?

Her gün kullandığım otobüsten indim. Bir üstgeçit var, onu kullanıp karşıya geçmem gerekiyor. Ama şöyle bir şey keşfettim; merdivenleri çıkmak istemeyenler hemen  1 metre yanından bir patika oluşturmuş. Bunu vatandaş akıl ediyor da, üstgeçidi  yapan mühendis neden akıl edemiyor? Bunu çizen mimar burayı sadece sağlıklı, genç olan kullansın diye mi yapıyor? Tabii ki hayır, herkesi düşünüyor ve köprünün iki başına asansör yapıyor. Asansörlerin çalıştığı bir zaman var mıydı kimse hatırlamıyor; süs gibi duruyorlar. Yaşlı ve engelliler bahsettiğim patikayı kullanıyoruz. Sevgili Bayrampaşa Belediyemiz, 20 sene sonra baktı merdiveni kimse kullanmıyor, bir yan yol yaptı ama bizim patikayı kullanmadı. Otobüsten inip, ters yöne yürüyüp, 30 metre sonra bu rampadan çıkabilirim. Öyle bir dolaştırmış ki merdiveni kullansam daha iyi. Anlaşamadık yine. Ben, sokak hayvanları, yaşlılar, tekerlekli sandalye veya bebek arabası kullananlar... Oluşturduğumuz yoldan gidiyoruz. 

Bizler yerçekimine karşı koyamayan canlılar olarak yaşıyoruz. Yerçekimine galip gelen, dünyayı evi yapanlar da var: Kuşlar. Pencere dostlarım kedi ve köpekten ibaret. Çünkü yolla aynı seviyede oturuyorum. Üst katlarda olsaydım kuşlarla yakın iletişim kurardım. Kuranlar var; kimi balkonu kirletiyor diye kovalıyor, kimi yaşam hakkı tanıyor. Onların doğal yaşamını hiçe sayıp, kendimize yaşam alanları oluşturup, artakalan yerleri onlara ‘doğa parkı’ diye lütfedip kendimizi kandırmadık mı? Denizin altını bile rahat bırakmadık, tonlarca büyüklükte olanı bile tuzağa düşürdük.

Geleyim sadede... Geçen hafta Hürriyet Pazar’daki doğa haberlerini okurken bir ses kütüphanesinin linkini gördüm ve tıkladım.  İngilizce bir site çıktı. Türkçeye çevirdim. Kuşların fotoğraf ve seslerinin olduğu bir kütüphane herkese açık hale gelmiş. Erişilebilirlik anlamında baktım olmuyor, yardımla bazı kuşların seslerini dinledim. Birçok müzenin çevrimiçi sayfası var ama hep görene göre yapılıyor.

Neden hiç aklınıza gelmiyoruz, anlamıyorum. Neredeyse hiç erişilebilirlik yok. Sadece rampa ve asansör yapmak mı erişilebilirlik? Eserler ne olacak? Kör birine bir eserden bahsederseniz ilk yapacağı şey elini uzatmak olacaktır ama dokunmak yasak. Ne kadar müze gezersem o kadar tecrübe kazanacağım. Benim de müzem var, merak edenleri gezdirebilirim. Bu sefer ismini yazmayacağım. Siz beni bulun.

“Neyin sesini duymak istiyorsan YouTube’a yaz” diyebilirsiniz. Ses kütüphanesine tam erişim sağlayamayınca öyle yaptım. Ama neden bütün kütüphaneler ve müzeler erişilebilir olmuyor ya da herhangi bir yer neden bana lütuf gibi sunuluyor? Sizinle birlikte yaşam mücadelesi veren bir ‘türüm’ ve bana benzeyen çok. Bu ülkede her 8 kişiden 1’i... Dört dörtlük hayat yetmiyor. Sekizde sekizlik bir hayat var. O sekizin bir tanesiyim. Ben olmazsam yedi olur, eksik olursunuz. Tam olalım lütfen.