Zamansız müzikal ‘İstanbul’da!

Şarkıları hâlâ radyolarda çalıyor, sahne uyarlamaları dünyanın dört bir yanında kapalı gişe oynuyor. 1978 yapımı filmiyle ‘Grease’ John Travolta ve Olivia Newton-John’u birer yıldıza dönüştüren, müzikal tarihine damga vurmuş bir fenomen. Aradan geçen yıllara rağmen etkisini kaybetmeyen ‘Grease’ şimdi 8 özel gösteriyle İstanbullularla buluşuyor. Zorlu PSM ve People Entertainment Group&MAC Global işbirliğiyle sahnelenen müzikal gençlik aşklarını, ergenlik hayallerini ve rock’n’roll ruhunu sahneye taşıyor. İzleyiciyi 1950’lerin Rydell High (hikâyede geçen kurgu lise) atmosferine götüren ve hit şarkılarıyla coşturan ‘Grease’ bugün 15.30 ve 20.30’da, yarın 14.30 ve 19.30’da Zorlu PSM’de. Müzikalde başrolleri paylaşan Ellie Stevens (Sandy) ve Christopher Foley (Danny) sorularımızı yanıtladı.

‘Grease’ hâlâ çok popüler. Sizce bu başarının sırrı ne?

Ellie Stevens: Müziğin büyük payı var. Çok eğlenceli, çok enerjik. Üstelik kuşaktan kuşağa aktarılan bir şey. Benim için de
annemle başladı. Evde sürekli bu müzikler çalardı.

Christopher Foley: Çok güçlü bir mizahı var. Hepimizin hayatında olan bir şey bu; eğlenmek, gülmek, birbirimizle takılmak. İngiltere’de buna ‘banter’ deriz. Yani arkadaşlar arasındaki kırıcı olmayan, tatlı şakalaşmalar. ‘Grease’ tam olarak bu hissi veriyor.

‘Grease’i ilk ne zaman izlediniz?

Ellie Stevens: Çok küçüktüm. Annemin en sevdiği filmlerden biriydi. Hatta filmi izlemeden önce müziklerini biliyordum. Çok akılda kalıcı, biraz ‘bubblegum pop’ (akılda kalıcı pop) hissi var. Hep çok neşeli gelmiştir bana.

‘Ciddi bir kondisyon gerekiyor’

Anneniz sizi izlediğinde ne hissediyor?

Ellie Stevens: Çok duygulanıyor. Beni sahnede ne yaparken görse mutlu olur ama ‘Grease’ onun için çok özel. İlk seferinde sinemada kalıp filmi iki kez üst üste izlediğini hep anlatır.

Christopher Foley: Çocukken arkadaşlarımla evde izlediğimi hatırlıyorum ama sahne versiyonunu Edinburgh’da izlediğim gün daha net... 8-9 yaşlarındaydım. Bir ‘Grease’ tişörtüm vardı, sürekli giyerdim. CD’sini de almıştım. Özellikle ‘Those Magic Changes’ şarkısını sürekli dinlerdim.

John Travolta’yı yıldız yapan bir rolü oynamak nasıl bir sorumluluk ifade ediyor?

Christopher Foley: Çok büyük bir şey. Bir yandan da biraz göz korkutucu tabii. Böyle ikonik bir rolün izinden gitmek kolay değil. Ama aynı zamanda çok heyecan verici. Bu meslekte yetenek ve çalışmanın yanında şans da önemli. Böyle bir rolü oynamak benim için gerçekten çok özel.

Seçmelerde fiziksel benzerlik önemli miydi?

Christopher Foley: Bir ölçüde görünüme de bakıyorlar ama bire bir benzemek şart değil.

Ellie Stevens: Kafalarında bir görüntü oluyor ve ona yakınsanız işiniz kolaylaşıyor. Ama her şeyin filmdekiyle bire bir olması gerekmiyor. Biz belki biraz Olivia Newton-John ve John Travolta hissi veriyoruz ama bu şart değil.

Sandy karakterinde kendinizle bağ kurduğunuz bir taraf var mı?

Ellie Stevens: İnsanları memnun etmeye çalışma halini çok iyi anlıyorum. Beğenilmek, kabul görmek isteği... Bu özellikle hikâyenin başında çok güçlü. Sonrasında daha özgüvenli birine dönüşüyor. O tarafı oynamak da çok keyifli.

Şarkı, dans ve oyunculuğu aynı anda sahnelemek zor. Bu dengeyi nasıl kuruyorsunuz?

Ellie Stevens: Özellikle bu müzikalde ciddi bir kondisyon gerekiyor. Sürekli prova yapmak ve formda kalmak şart. Ama zaten bunun için eğitim aldık. Üç yıl boyunca şarkı, dans ve oyunculuk çalıştık. Şimdi sahnede bunun karşılığını veriyoruz.

Christopher Foley: Bu role seçildiğimi öğrendiğimde fiziksel açıdan zorlayıcı olacağını biliyordum. O yüzden hemen spor salonuna gidip elimden geleni yapmaya başladım (gülüyor).

En sevdiğiniz bölüm hangisi?

Ellie Stevens: Final kesinlikle. Seyirciyle birlikte eğlendiğimiz anlar. Bir de ‘Hopelessly Devoted To You’yu söylemek benim için çok özel.

Christopher Foley: Final çok keyifli. Bir de arabayla sahneye çıktığım an.

Bir gün bir müzikalde başrol oynamak isteyen gençlere ne önerirsiniz?

Ellie Stevens: Drama okulunda üç yıl eğitim aldık. Şarkı, dans ve oyunculuğu birlikte çalıştık. Bu iş çok emek istiyor. Gerçekten sevmeniz gerekiyor.

Christopher Foley: En önemli şey başlamak. Dans etmeye, şarkı söylemeye, oyunculuk yapmaya nereden olursa olsun başlasın. Ayda bir dans dersine gitmek ya da evde şarkı söylemek bile bir başlangıçtır. 

‘Eski filmler daha romantik’

Aşk hikâyeleri hep geçmişten geliyor gibi. Neden yeni hikâyeler aynı etkiyi yaratmıyor sizce?

Ellie Stevens: Biraz kuşakla ilgili olduğunu düşünüyorum. Eski filmler çok daha romantik. Günümüzde yapılan işlerse ilişkilerin daha gerçekçi tarafını göstermeye çalışıyor. Çünkü ilişkiler her zaman filmlerdeki gibi değil.

Christopher Foley: Artık sadece ‘erkek kızla tanışır, âşık olur ve mutlu son’ hikâyesi yok. Tabii Romeo ve Juliet gibi büyük trajediler de var ama artık anlatılacak çok daha fazla hikâye var. Yaş, cinsiyet gibi farklılıklar üzerinden pek çok yeni anlatı ortaya çıkıyor. Bu da bence çok güzel bir şey. Çünkü aslında bugün gerçek hayatta nasıl yaşıyorsak, hikâyeler de bunu yansıtmaya başladı.

Rakamlarla ‘Grease’ müzikali

Müzikalde toplam 25 şarkı var.

8 kişilik orkestra, 10 tam zamanlı teknik ekip, 10 kişilik yerel ekip görev alıyor.

Sahnede 24 kişilik kadro var.

Gösteri 2 perde, 2,5 saat sürüyor.

‘4 binin üzerinde başvuru aldık’
Matt Wesley, koreograf

Koreografiyi oluştururken 1978 yapımı orijinal filme ne kadar sadık kaldınız?

Bu versiyona yeni ve modern bir dokunuşla yaklaşmak istedim ama filmi ve dönemin ruhunu da referans almayı önemsedim. Özellikle ‘Greased Lightnin’’ ve ‘You’re the One That I Want’ gibi sahnelerdeki danslar artık ikonik. Bu yüzden çok modernleşmeden, sahnedeki enerjiyi koruyan daha taze bir yaklaşım bulmaya çalıştık. Ayrıca çok iyi bir yardımcı koreografla (Chloe Hopcroft) çalıştım. Üç hafta boyunca stüdyoya girip tüm gösteriyi birlikte geliştirdik, dört haftalık prova sürecinden önce mümkün olduğunca hazır hale getirdik. Bu iş için 4 binin üzerinde başvuru aldık, ancak sadece 200 kişiyi seçmelere çağırabildik.