MURAT ÖZBOSTAN Dursun Özbek ve Sadettin Saran’a açık mektup!

Derbiler sadece futbol değildir; bir toplumun aynasıdır. Hele ki söz konusu iki büyük camianın karşı karşıya geldiği bir mücadele ise sahadaki 90 dakika, tribünlerdeki sesin, ekran başındaki milyonların ve ertesi gün kurulacak cümlelerin toplamına dönüşür. Bu yüzden bazı maçlar vardır ki, skordan çok daha fazlasını belirler. İşte tam da bu yüzden, böyle bir karşılaşmadan beklenti sadece 'Kim kazandı?' sorusunun cevabı olmamalı.
Aslında mesele çok basit ama bir o kadar da zor: Futbolu yeniden futbol yapmak… Bugün genç bir taraftarın zihninde derbi denildiğinde ne canlanıyor? Yüksek tempo mu, akıl dolu taktikler mi, ustaca atılmış goller mi? Yoksa bitmek bilmeyen itirazlar, yerde geçen süreler ve maç sonu açıklamaları mı? Eğer ikinci tablo ağır basıyorsa, ortada sadece bir oyun sorunu değil, bir kültür meselesi var demektir. Oysa futbolun en öğretici anı, gol anı değil; bitiş düdüğüdür. Kazananın nasıl kazandığı, kaybedenin nasıl kaybettiği… Asıl karakter orada ortaya çıkar. Sahada birbirine karşı tüm gücüyle mücadele eden oyuncuların maç sonunda tokalaşması, sarılması, hatta birbirini teselli etmesi; tribünde büyüyen bir çocuğun zihnine kazınacak en güçlü görüntüdür. Çünkü o an, rekabetin düşmanlık olmadığını anlatır.

EZELİ RAKİP EBEDİ DOST
Ne var ki biz çoğu zaman bu anları ıskalıyoruz. Çünkü gözümüz oyundan çok hakemde. Her kararın altında bir niyet arayan, her düdüğü tartışmaya açan bir futbol dili, oyunun kendisini gölgede bırakıyor. Oysa gerçek kalite, düdükle değil topla konuşulduğunda ortaya çıkar. Oyuncunun ayakta kalmaya çalıştığı, akışı bozmak yerine hızlandırdığı bir oyun; sadece izleyenlere keyif vermez, aynı zamanda doğru örneği de sunar. Tribünler ise bu hikâyenin en güçlü anlatıcısıdır. Orada kurulan dil, sahadaki oyundan daha kalıcıdır. Küfrün, öfkenin ve ayrıştırmanın hâkim olduğu bir atmosfer, gençlere sadece "taraf olmayı" öğretir, "saygı duymayı" değil. Oysa aynı rekabet, zekâyla, mizahla ve coşkuyla da yaşanabilir. Rakibe laf atarken bile sınırın korunabildiği bir tribün kültürü, belki de bu dönüşümün en hızlı başlayacağı yerdir. Bir zamanlar 'ezeli rakip, ebedi dost' sözü sadece slogan değildi; bir duruştu. Rakip olmanın, karşı karşıya gelmenin ama aynı oyunun parçası kalmanın ifadesiydi. Bugün o ruhu yeniden hatırlamak gerekiyor. Çünkü sahadaki oyuncular, yarın aynı formayı paylaşacak, aynı ülkeyi temsil edecek insanlar. Birbirine zarar vererek değil, birbirini zorlayarak büyüyecekler. Sonuçta beklenti çok uçuk değil. Kimsenin kusursuz olmasını beklemiyoruz. Hatalar olacak, tartışmalar çıkacak, tansiyon yükselecek. Ama maç bittiğinde geriye dönüp 'Ne maçtı!' diyebiliyorsak, işte o zaman futbol kazanmış demektir. Eğer konuştuğumuz şey sadece hakem kararları, polemikler ve gerilimse, o zaman ortada bir oyun kalmamıştır. Futbolun geleceği, bugünün derbilerinde yazılıyor. Ve o hikâyede gençlere ne bıraktığımız, attığımız gollerden çok daha önemli.