Kanser hastası Onkoloji profesörü anlatıyor: Doktorlar çare yok dedi, kenevir tedavisiyle iyileştim

Uludağ Üniversitesi’nin katkılarıyla düzenlenen 2. Uluslararası Multidisipliner Çevre ve Kenevir Kongresi’nde salonda dikkat çekici bir sessizlik oluştu. Kürsüye çıkan Prof. Dr. Dilek İnan, akademik bir sunumun ötesinde kişisel bir süreci paylaştı.

Batı bilimiyle yetiştiğini, uzun yıllar Almanya’da akademik çalışmalar yürüttüğünü ve hekimlik yaptığını aktaran İnan, konuşması sırasında duygusal anlar yaşadı.

İnan, Avrupa’da özellikle Almanya’da bitkisel temelli ve kenevir kaynaklı tedavilerin hekimler tarafından reçete edildiğini, eczanelerde hazırlandığını ve hastalara ulaştırıldığını ifade etti. Bu sistemde bilimin veri temelli ilerlediğini, önceliğin insan hayatı olduğunu vurguladı.

Almanya’da edindiği bilgi birikimiyle yüzlerce hastaya dokunduğunu belirten İnan, bu yaklaşımın klinik uygulamalarda yer aldığını dile getirdi.

Konuşmada Türkiye’de aynı dönemde yaşanan sürece de değinildi. Kenevir temelli tedavilere ilişkin tartışmaların sürdüğü, uygulamaların ertelendiği ve bu süreçte zaman kaybedildiği ifade edildi. İnan, kaybedilenin yalnızca zaman olmadığını, hastaların hayat kalitesinin de etkilendiğini söyledi.

İnan, kendisine agresif seyirli ve hızla yayılan kitleler nedeniyle sınırlı süre verildiğini, kemoterapiden sonuç alınamayacağının belirtildiğini ve amputasyon önerildiğini aktardı. Bu süreçte hekimlerden “Yapılabilecek bir şey yok” ifadesini duyduğunu söyledi.

Bu noktada Almanya’da öğrendiği bilimsel yönteme yöneldiğini belirten İnan, düşük maliyetli ve bilimsel temelli bir yaklaşımı uyguladığını dile getirdi.

İnan, düzenli kontrollerini sürdürdüğünü, mesleki çalışmalarına devam ettiğini ve hastalarıyla temasını koruduğunu ifade etti. Salonda bu süreci anlatırken gözyaşlarına hâkim olamayan İnan’ın konuşması, dinleyiciler tarafından dikkatle takip edildi.

Konuşmada, kenevir temelli tedavilerin mucize olmadığı, bilimin zamanında ve doğru şekilde kullanıldığında ortaya çıkan sonuçların altı çizildi. İnan, bu sürecin bireysel bir hikâye olmanın ötesinde, sağlık politikalarındaki gecikmelerle ilgili bir tablo sunduğunu belirtti.