Bir günle on yedi yıl kaybetmek adalet mi?

Bu ülkede bazen bir gün, bir ömür kadar uzun olabiliyor.

Bir gün geç sigorta girişi, on yedi yıl geç emeklilik anlamına gelebiliyor.

Bir gün farkla başlayan bu adaletsizlik, yıllar boyunca sessizce büyüyüp bir kuşağın kaderini değiştirdi.

Bugün milyonlarca vatandaş, “erken emeklilik” değil, adil emeklilik istiyor.

Ve bu talepler artık kulaktan kulağa değil, meydan meydan dile getiriliyor.

2 Kasım Pazar günü Ankara Ulus’ta, Atatürk Anıtı önünde yapılacak olan basın açıklaması, işte bu sessiz isyanın yüksek sesle dile getirileceği bir durak olacak.

Emeklilikte Adalet Derneği’nin (EMADDER) öncülüğünde yapılacak bu açıklama, yalnızca bir sivil toplum etkinliği değil; yıllardır ötelenen adaletin hatırlatılmasıdır.

“Emeklilik yaşında 1 güne 17-20 yıl haksızlığına dur de!” çağrısı, aslında bir meydan daveti değil, bir vicdan çağrısıdır.

Yıllarca çalışmış, primini yatırmış, devlete güvenmiş insanlar bugün “emekli olamayan emekli” haline getirildi.

Oysa sosyal devlet, vatandaşını yaşadığı süre boyunca koruyabilen devlettir.

Bir ülkenin refahını ölçmenin yolu sadece büyüme oranlarına bakmak değildir;

o ülkede yaşlısının, çalışanın, emeklisinin ne kadar huzurlu yaşadığına bakmaktır.

Ve bugün bu ülkenin çalışanları, adalet duygusunu kaybettikleri için huzursuz.

Kademeli emeklilik adı altında yapılan düzenleme, başlangıçta “geçiş süreci” olarak tanımlandı.

Ama yıllar geçtikçe bu geçiş, bir kalıcı adaletsizliğe dönüştü.

Aynı gün işe başlayan iki kişiden biri 8 yıl, diğeri 18 yıl sonra emekli oluyorsa, orada “eşitlik” değil “ayrım” vardır.

Bu farkı doğuran şey ne çalışma disiplini, ne prim miktarı, ne de üretime katkıdır.

Sadece kanun değişikliğinin yürürlüğe girdiği tarih…

İşte o bir gün, yılların emeğini, planını, umudunu altüst ediyor.

Emeklilikte Adalet Derneği, işte bu noktada bir hak mücadelesinin öncülüğünü üstlenmiş durumda.

Kurulduğu günden bu yana, sokakta, meydanda, Meclis koridorlarında, televizyon ekranlarında tek bir şey söylüyorlar:

“Biz lütuf istemiyoruz, hakkımızı istiyoruz.”

EMADDER’in yaptığı her açıklama, attığı her adım, sosyal devletin unuttuğu bir kavramı hatırlatıyor: adalet.

Çünkü emeklilik bir haksa, bu hakkın herkese eşit uygulanması gerekir.

Bir toplumda adalet terazisi bozulduğunda, sadece emekliler değil, gençler de kaybeder.

Çünkü genç nesiller, “çalışarak bir yere varabilirim” inancını yitirir.

Oysa sosyal hukuk devleti dediğimiz kavram, yalnızca yasalarda değil, insanların vicdanında da karşılık bulmalıdır.

Devlet, vatandaşına “çalış, primini öde, ben sana güvenli bir gelecek sunacağım” derse, bu sözün gereğini yerine getirmelidir.

Aksi halde sistemin temeli olan güven duygusu çöker.

Emeklilikte adalet arayanların sesi, bugün yalnızca bir hak talebi değil; bir toplumsal uyarıdır. Bu uyarı, “adalet terazisini düzeltin” çağrısıdır.

Çünkü eğer adalet duygusu zedelenirse, toplumun bütün katmanlarında güvensizlik başlar. Kademeli emeklilik mağdurlarının mücadelesi, aslında hepimizin yarınını ilgilendiriyor.

Çünkü bugün bir günle on yedi yıl geç emekli olanlar var; yarın başka bir düzenlemeyle aynı kaderi başkaları yaşayabilir.

2 Kasım günü Ankara Ulus’ta bir kez daha ses yükselecek.

Ama o ses öfkenin değil, adaletin sesi olacak.

Ellerinde pankart taşıyan insanlar, “biz bu ülkenin yükü değil, omurgasıyız” diye haykıracak.

Çünkü bu mücadele, sadece maaşla ilgili değil; insanca yaşama hakkı ile ilgilidir.

Ve unutmayalım:

Bir ülke, emeklisinin onurunu koruyabildiği ölçüde güçlüdür.

Belki o gün meydanda olanlar az görünecek, ama temsil ettikleri kitle milyonlarca insan olacak.

O insanlar ki, sabahın köründe işe giden, alın teriyle çocuk büyüten, gece vardiyalarında ülkesine üretim yapan insanlardır.

Ve onların tek isteği, yıllar sonra insanca yaşamak, torununu kucağına alabilmektir.

Ne fazlasını, ne eksisini…

Sadece adaleti.

2 Kasım’da Ankara Ulus’ta yankılanacak o ses, sadece bir meydandan değil, bu ülkenin vicdanından yükselecek.

Çünkü herkes biliyor ki:

Bir günle on yedi yıl olmaz.