Beşiktaş ın vedalaşa vedalaşa yazmaya çalıştığı yeni hikayeyi anlattı

Beşiktaş bahar temizliğine çıkmış. Dolabı açmış, aynaya bakmış, “senle artık yol yürünmez” dediklerini bir bir kapının önüne koyuyor.
Eyüpspor ise başka bir telaşta; gençleşiyor, küçülerek büyümeye çalışıyor. Biri Avrupa kapısının tokmağını yokluyor, diğeri ligde kalmanın anahtarını cebinde sıkı sıkı tutmaya çalışıyor. Zaten ilk yarıda sahaya yansıyan da tam olarak buydu: İki takımın hedefleri, ayaklarına değil gölgelerine vurmuştu.

İlk yarıya damga vuran şey, topun değil hatanın dolaşımıydı. Eyüp kalecisi Jankat, topu Orkun’un önüne bıraktığında, sanki “al da yaz kaderi” dedi. Orkun gibi bir tecrübe, böyle bir ikramı geri çevirmezdi; Beşiktaş öne geçti. Ardından sahne bu kez Beşiktaş kalecisi Ersin'e kaldı. O da affedilmez bir yanlış yaptı; ortada boşa çıkan top, Umut Bozok’un ayağına düştü. Gol oldu ama futbolda bazen santimler de kader yazar. Ofsayt çizgisi Beşiktaş’ın imdadına yetişti.
Beşiktaş'ın kanatlarında Rashica ve Jota etkisizdi. Eyüpspor özellikle hava toplarında üstündü. İlk yarının hikayesi buydu.

Ama ikinci yarı başka bir hikâyeydi. Eyüpspor öyle bir asıldı ki maça, Beşiktaş’ın karşısında bu kadar dişli, bu kadar cesur bir rakip beklemediği açıkça hissedildi. Sanki devre arasında biri çıkıp “kaybedecek neyiniz var?” diye sormuştu Eyüp’ün gençlerine. O dakikadan sonra sahada top değil, niyet dolaşmaya başladı.
Direkler konuştu önce. Metehan vurdu, direk “olmaz” dedi. Ardından Rıdvan denedi, aynı cevabı aldı. Futbol bazen susar ama direkler konuşur; bu maçta öyle oldu. Ve bu uyarıdan sonra Eyüpspor adeta şahlandı. Genç, diri, korkusuz… Ev sahibi takım daha hareketliydi, daha üretkendi, daha baskılıydı. Beşiktaş ise geriye doğru yürüyen bir takım gibiydi; ne zaman hızlanmak istese ayakları birbirine dolanıyordu.
Pozisyonlar üst üste geldi. Umut Bozok, futbolda ikinci şansı seven adamlardandır; bulduğunu affetmedi ve dengeyi getirdi. Eyüpspor burada durmadı. Çünkü bu takımın derdi “beraberlik yeter” demek değildi; ligde kalma mücadelesi böyle oynanmazdı. Emre Akbaba’nın penaltısıyla öne geçtiklerinde, tribünde bir anlık şaşkınlık oldu. Beşiktaş, bir maçın kendisinden kaçabileceğini ilk kez bu kadar net gördü.
İşte tam bu noktada, yenik duruma düşünce aklı başına gelen klasik Beşiktaş refleksi devreye girdi. Silkindi siyah-beyazlılar. Baskı kurdu, oyunu öne yıktı, risk aldı. Kaybedecek çok şeyi olan takımın telaşıyla değil; kaybetmeyi gururuna yediremeyen büyük takımın içgüdüsüyle oynadı.
Bu ofansif hamlenin karşılığı da gecikmedi. Oyuna sonradan giren Cengiz Ünder, futbolda “oyunu değiştiren adam” tanımına yakışır bir dokunuş yaptı ve skoru yeniden dengeledi. Maç, başladığı yere döndü ama ruhu değişmişti artık.
Siyah Beyazlılar artan yağmurla birlikte Eyüp kalesine indi ama bu kez Jankat ve direkler öne geçmesine izin vermedi.
2-2'lik beraberlik bu maçın hakkıydı.
İkinci yarı şunu söyledi bize. Futbolda isimler ilk yarıyı oynar, karakter ikinci yarıyı. Eyüpspor karakter koydu. Beşiktaş ise ancak geriye düşünce hatırladı kim olduğunu.

Beşiktaş, eski yıldızlarıyla vedalaşa vedalaşa yeni bir hikâye yazmaya çalışıyor. Sergen Yalçın, başkalarının bıraktığı cümleleri düzeltmekle yetinmiyor, kendi paragrafını kurmak istiyor. Gidenlerin yerini alacak olanlardan ne çıkar, bu kumaş kaça dayanır, bugün bilen yok. Futbol zaten cevabını hemen vermez; bekletir, sabırla tartar.

Eyüpspor cephesinde ise başka bir soru asılı duruyor havada. Bu ligde kalınır mı? Kimse kesin konuşamaz.
Ama bir şey belli; korkmadan oynayan, gençliğine güvenen, yenilgiyi değil oyunu dert edinen takımların yolu çoğu zaman doğru yerdedir. Bazen ligde kalmak bir puan meselesi değil, bir duruş meselesidir.
Bu maçın ardından tablo şunu söylüyor.
Beşiktaş hâlâ kim olduğunu bilmek istiyor.
Eyüpspor ise kim olmak istediğini biliyor.