Arşiv unutmuyor siz de unutmayın

Ey Mehmet Şimşek.. Kulağını aç da dinle.. Migros işçileri senin söylemeye cesaret edemediğini söylüyor, gıda enflasyonunu iki kelimeyle anlatırken, emekçinin halini de ortaya koyuyor:

"Migros’ta satılan 15’li yumurtaya yüzde 100 işçi maaşlarına yüzde 28 zam geldi..”

Bu ne demek anlıyorsunuz değil mi? Günlerdir hak mücadelesi veren Migros depo çalışanlarının çocukları yumurta yiyemeyecek.

Çocukları konuşup duruyoruz.

“•Epstein dosyası dünyaya, seks kölesi olarak zulmedilen kız çocuklarının halini sergiledi..”

“• Gazze’de güya ateşkes var. Ama çocuklar bombalarla ölmemişse açlıkla boğuşuyor.”

“• SDG ile Şam hükümeti anlaştı. Ama her nedense, Kobani hala kuşatma altında. Orada da özellikle çocuklar soğuk ve açlık sınırında beslenme ile hayata tutunmaya çalışıyor.”

“• Yardım derneklerinin videoları olmasa göremeyeceğiz. Bu kar kışta Anadolu’nun hatta başkent Ankara’nın yoksul evlerinde milyonlarca çocuk, çatısı akan evlerde yaşıyor, dışarda ayakkabısız dolaşıyor.

* * *

Bu arada.. İttifak ortakları masa altından birbirlerini tekmelerken, iktidarın tek ve yegane sahibi Erdoğan komşu İran için fazla mesai yapıyor. Barış için mekik diplomasisi uyguluyor.

Vaktiyle o çabayı Suriye’de “savaş” için harcamamış gibi.

Bakın, aşağıda okuyacaklarınız Şubat 2020’de, yani tam 6 yıl önce BirGün’deki köşemde yazdığım yazıdan..

Erdoğan’ın Suriye politikasını “savaş” diye eleştirenler cezaevini boyluyor, ya da susturuluyordu. Oysa bugün Epstein dosyalarına bile yansıyan kulisler.. Trump’ın açıktan söyledikleriyle anlaşıldı ki, Esad’ı devirmek için elimizden geleni yapmışız. Yerine Sünni mezhebinden cihatçı birisini getirmek için de elimizden geleni esirgememişiz.

Yani, adını koyalım; YENİ DÜNYA DÜZENİ için adlarını en son Epstein dosyasında yan yana gördüğümüz büyük isimlerin verdiği ödevi hakkıyla yerine getirmişiz.

Ve bütün bunlar 2020 yılında bile ayan beyan ortadaymış!

* * *

Saray Medyası bir rahatladı bir rahatladı.. O kadar olur!

Öyle ya, geçtiğimiz hafta boyunca kıvranıp duruyorlardı. İdlib’de yaşananlara ne ad verilecek? Hadi bir şeyler uydurduk diyelim, kim ne yapıyor nasıl izah edilecek?

Sıcak çatışmaların yaşandığı ve 2 askerin (daha) hayatını kaybettiği üç gün önceki haber, örneğin Sabah’ta “ılımlı muhaliflerden taarruz” diye verilmişti.
Hürriyet, muhaliflerden bile daha ılımlıydı, onlar Neyrab Köyü’ne girerken, “rejim unsurlarının” da karşılık verdiğini yazıyordu. Yazarken, bu duruma isim koymaya bile gerek duymuyordu.

Yandaş medyanın en ateşli çocuğu Yeni Şafak “operasyon” demeyi tercih etmişti. Ancak, diğerlerinden farklı olarak, çatışanın sadece “muhalifler” olmadığını.. TSK’nın da işin içinde olduğunu ifşa edivermişti: “TSK ve muhalifler Şam rejimine karşı büyük bir operasyon başlattı.”

Operasyon mu? Harekat mı? Savaş gibi mi?

Kafalar da haberler de karıştıkça karışırken, mesele, stratejist Metin Gürcan’ın “CEBİRLİ YÜRÜYÜŞ” tanımına kadar vardı.

Neyse ki Reis çıktı ve “adını” koydu: SAVAŞ: “İdlib’de yoğun bir, BEN BUNA SAVAŞ DİYEBİLİRİM, şu anda orada devam ediyor. Rejim İdlib halkına zulmü durdurmadığı sürece bize oradan çekilmek söz konusu değil. Ateşkesi ancak bu şekilde yapabiliriz.

Reis, durumun adını koymakla kalmadı. BEN / BİZ diyerek Türkiye’nin ve dolayısıyla TSK’nın bu savaşın bir cephesi olduğunu ilan etti.
Oh, nihayet! Saray Medyası ne diyeceğini biliyor artık.

Doğrusu, aralarında BirGün’ün olduğu birkaç gazetenin, aralarında Medya Mahallesi’nin olduğu birkaç televizyon programının dışında ne diyeceğini bilemeyenler de rahatlamıştır.

Durum artık netleşti:

TÜRKİYE SAVAŞTA. ERDOĞAN SURİYE’YE SAVAŞ AÇTI. Rejim güçleri dediği Suriye Ordusu, Suriye topraklarından çekilmedikçe de SAVAŞ sürecek.
Ver mehteri... As bayrağı...

Şehitlere tören yapalım. Nasılsa mekanları cennet ya, ağlayıp sızlamayalım. Hatta -son örnekte olduğu gibi- sayıları 5’ten azsa haberleri köpürtmeyelim.
Bir de...

ERDOĞAN NASIL SAVAŞ İLAN EDEBİLİR diye sormayalım. “Aman, milliyetçi hassasiyete dokunur diye” sormayı aklımıza getirmeyelim.

Oysa...
Reis için hazırlanan son anayasada bile şöyle yazıyor:

“92. Madde

Milletlerarası hukukun meşru saydığı hallerde savaş hali ilanına ve Türkiye’nin taraf olduğu milletlerarası andlaşmaların veya milletlerarası nezaket kurallarının gerektirdiği haller dışında, Türk Silahlı Kuvvetlerinin yabancı ülkelere gönderilmesine veya yabancı silahlı kuvvetlerin Türkiye’de bulunmasına izin verme yetkisi Türkiye Büyük Millet Meclisinindir.

Türkiye Büyük Millet Meclisi tatilde veya ara vermede iken ülkenin ani bir silahlı saldırıya uğraması ve bu sebeple silahlı kuvvet kullanılmasına derhal karar verilmesinin kaçınılmaz olması halinde Cumhurbaşkanı da, Türk Silahlı Kuvvetlerinin kullanılmasına karar verebilir.”

Meclis kapalı mı peki? Hayır! Yeni vergiler.. Kadınların haklarını ellerinden alacak yeni düzenlemeler falan için harıl harıl çalışıyorlar. O halde nasıl oluyor da, Reis çıkıp “bir savaşta başkomutan olmanın tarifsiz gururu” (!) ile savaştan söz edebiliyor? “Adını koyuyorum işte, savaştayız” diyebiliyor?
Diye sormayacağım elbette.

Söz edebiliyor. Savaş ilan edebiliyor. Bu ülkenin evlatlarını iktidarın bekası için ölmeye gönderebiliyor.

Zira, TOPLUM / MUHALEFET / MEDYA / AYDINLAR SUSUYOR..