Yıllarca varlığından habersizdi, 66 yaşında kızını evlat edindi

Jennifer Skiles, o akşam gözünü saatten ayıramadı. Saat 19.00 olduğunda biyolojik babası Paul Lonardo arayacaktı. Hayatı boyunca hiç tanımadığı babasının sesini defalarca hayal etmişti ama telefonu açtığında yaşadığı duygu beklediğinden çok daha güçlü oldu.

Skiles, babasının sesini duyduğu anı “eve dönmek gibi” tarif etti. Ona göre hattın diğer ucunda bir yabancı değil, sanki bütün hayatı boyunca tanıdığı biri vardı.

YILLARCA SÜREN ARAYIŞ
Bugün 46 yaşında olan Skiles, 3 yaşındayken evlat edinilmişti. Biyolojik ailesini aramaya ise 19 yaşında başladı. Kayıtlar, resmi belgeler ve DNA veri tabanları üzerinden yıllarca iz sürdü.

Jennifer Skiles had no idea what her biological father’s voice would sound like. But she had imagined it.
When Paul Lonardo finally spoke, Skiles said, it did not feel like a stranger was on the line. Four years later, the emotional bond is now a legal one.… pic.twitter.com/2gOoGUWaUL

— The Washington Post (@washingtonpost) May 1, 2026

66 yaşındaki Paul Lonardo ise bir kızı olduğundan tamamen habersizdi. 2022 yılında oğluna gelen bir mesajla her şey değişti. Mesajı gönderen kadın, 1970’lerin sonunda New Jersey’deki Fort Dix’te görev yapan Paul Lonardo adlı bir askeri aradığını ve onun kızı olduğunu söylüyordu.

Lonardo, o dönem 1975-1979 yılları arasında orduda görev yapmıştı. New Jersey, California ve Rhode Island’da bulunmuş, askerlikten sonra evlenmiş ve marangoz olarak çalışmaya başlamıştı. Eşiyle birlikte 3 çocuk büyütmüştü.

İLK KONUŞMA
Skiles ve Lonardo kısa süre içinde telefonda konuşmak için sözleşti. İlk konuşmaları hem duygusal hem de şaşırtıcıydı. Lonardo, kızına boyunu sordu. Skiles, “1,56 metre” yanıtını verdi.

Bu cevap Lonardo’yu gülümsetti. Çünkü merhum annesi de kısa boyluydu ve kendi boyunu anlatırken yarım santimi bile özellikle vurgulardı. Ardından benzerlikler peş peşe geldi.

İkisi de solaktı. İkisinin de kan grubu A pozitifti. Konuşma biçimleri, düşünme şekilleri ve verdikleri tepkiler bile birbirine benziyordu. Lonardo, bunu açıklamanın zor olduğunu, ancak o anda aralarında güçlü bir bağ olduğunu hissettiklerini söyledi.

DNA TESTİ DOĞRULADI
İkili o gece birbirlerine her gün konuşma sözü verdi. Skiles, “Zaten yeterince zaman kaybetmiştik” diyerek o anı anlattı.

Kısa süre sonra babalık testi yapıldı. Sonuçlar 2022 yılının Babalar Günü’nde geldi. Telefonda birlikte okudukları sonuç, ikisinin de içten içe bildiği şeyi doğruladı: Paul Lonardo, Jennifer Skiles’ın biyolojik babasıydı.

Lonardo, “Aileden asla fazlası olmaz” diyerek Skiles’ı hayatlarına kabul etmenin zor bir karar olmadığını söyledi. Yaklaşık 2 ay sonra Knoxville’e giderek kızıyla yüz yüze tanıştı. Havalimanında sarıldıklarında, sanki bunu daha önce defalarca yapmış gibiydiler. O gün ikisinin de benzer tonda mavi kıyafetler giymesi de dikkatlerinden kaçmadı.

KAYIP HİKÂYE
Lonardo, Skiles’ın biyolojik annesi Cheryl Brown ile 1970’lerin sonunda Fort Dix’te görev yaparken tanışmıştı. Bir hafta sonu New York’a gitmişler, Hotel Chelsea’de kalmış, Empire State Binası’nı ve Özgürlük Heykeli’ni ziyaret etmişlerdi.

Kısa süren bu ilişki, üsse döndükten sonra sona erdi. İkisi farklı yönlere gitti ve bir daha konuşmadı. Ancak Lonardo, o hafta sonundan kalan küçük bir hatırayı yıllarca sakladı: Otelden aldığı bir sabun.

O sabunun yıllar sonra hiç bilmediği kızının hikâyesine bağlanacağını o dönem tahmin etmesi imkânsızdı.

ANNESİNİ BULDU
Skiles, 1979 yılında Almanya’daki bir askeri üste doğdu. İlk 3 yılını biyolojik annesiyle geçirdi. Daha sonra Virginia Beach’e taşındı ve Bristol, Virginia’da yaşayan bir aile tarafından evlat edinildi.

Çocukluğuna dair mutlu anıları vardı. Kalabalık aile sofralarını, ev yemeklerini ve kardeşleriyle geçirdiği günleri hatırlıyordu. Ancak 7 yaşına kadar evlat edinildiğini bilmiyordu.

12 yaşından sonra aile hayatının zorlaştığını anlatan Skiles, 18 yaşındayken evlat edinen babasını kalp krizi nedeniyle kaybetti. Yaklaşık 7 yıl sonra annesi de kansere yenildi. Ardından bazı kardeşleriyle bağlarının kopması, onda büyük bir kayıp duygusu yarattı.

2004 yılında Almanya’ya giderek orijinal doğum belgesine ulaştı. Belge sayesinde biyolojik annesine dair bazı bilgilere erişti ancak babasının adı belgede yer almıyordu. Daha sonra annesine ulaştı ve ikili güçlü bir bağ kurdu.

BİR KAYIP DAHA
Skiles, biyolojik annesinin onu evlatlık vermesinin nedenini de öğrendi. Annesi, o dönem şiddet içeren bir ilişki içindeydi ve kızının güvenliği için bu kararı aldığını söyledi.

Anne kız kısa sürede çok yakınlaştı. Her gün konuştular, birlikte tatillere çıktılar. Ancak Skiles annesini sadece 12 yıl tanıyabildi. Cheryl Brown, 2017 yılında bir trafik kazasında hayatını kaybetti.

Annesi ölmeden önce Skiles’a babasının adını ve New York’ta geçen o kısa hikâyeyi anlatmıştı. Skiles, annesinin babasını bulmasını çok istediğini söylüyor. Bu yüzden annesinin ölümünden sonra arayışını daha da kararlı şekilde sürdürdü.

AİLE TAMAMLANDI
2022 yılında yaptığı DNA testi, onu Rhode Island’daki Lonardo ailesine bağladı. Böylece yıllardır eksik kalan parça yerine oturdu.

Lonardo, eğer kızının varlığından haberdar olsaydı onun evlatlık verilmesine izin vermeyeceğini söyledi. Ancak geçmişi değiştiremeyeceğini biliyordu. Bundan sonra yapabileceği şey, kaybedilen zamanı telafi etmekti.

Son 4 yılda baba kız birkaç ayda bir birbirlerini ziyaret etti. Lonardo, Skiles’ın eşini ve 3 çocuğunu ailesinin parçası olarak gördü. Skiles da babasının eşi ve yeni kardeşleriyle yakın ilişkiler kurdu. Çocukları, Lonardo’ya “büyükbaba” demeye başladı.

RESMÎ BABA OLDU
Skiles, ilk telefon konuşmalarından itibaren Lonardo’ya “baba” demeye başlamıştı. Ancak bir süre önce Lonardo ona uzun zamandır duymak istediği soruyu sordu: “Bunu düzeltelim mi? Seni evlat edinmemi ister misin?”

Skiles bu teklif karşısında gözyaşlarına boğuldu. Çünkü hayatı boyunca babasının adının doğum belgesinde yer almasını istemişti.

22 Ocak’ta tüm geniş aile Cranston’daki belediye binasına gitti. Mahkeme sürecinin sonunda Paul Lonardo, Jennifer Skiles’ın resmî babası olarak kayıtlara geçti. Salondakiler alkışladı, birçok kişi gözyaşlarını tutamadı.

Skiles, kendi hikâyesini “Vault of Treasures” adlı kitabında de anlattı. Bugün yaşadıklarının başkalarına umut vermesini istiyor. Ona göre bazen çok geç sanılan bir mutluluk, hayatın bir köşesinde hâlâ bekliyor olabilir.