“Ya ‘ahretlik’ olacaktık ya da birbirimizi boğacaktık!”

Gençliklerini, arkadaşlıklarını, ilişkilerini, yaşanmışlıklarını “Bu yaşlarımızda sevgili olsaydık ne olurdu, düşündün mü” sorusu etrafında sorgulayan, hüzünlerini, sevinçlerini ve yaslarını paylaşan iki eski sevgili... Ve onları tiyatro oyununda canlandıran evli bir çift! Alp Ünsal yazıp oynadığı ‘Sen Diye Biri Vardı’da sahneyi eşi Olcay Yusufoğlu’yla paylaşıyor. Tiyatrocu çiftle kurdukları bağımsız tiyatro sahnesi Eksi On Altı Mekan’da buluştuk.

◊ ‘Sen Diye Biri Vardı’ nasıl ortaya çıktı?

Alp Ünsal: Eksi On Altı yolculuğumuz ‘Prima Facie’ oyunuyla başladı. Ardından yeni bir oyun yapma isteği doğdu. Olcay’la birlikte oynayabileceğimiz bir metin arayışına girdik; ama çoğu iki kişilik oyun, klişe ilişki hikâyeleri üzerineydi. Bir gün Olcay, fikri uzun süredir aklımda olan ama
eski sevgilileri buluşturacak organik bir sebep bulamadığım bu oyunu hatırlattı. Aklıma cenaze fikri geldi. Ve hikâye cenaze evinde buluşan iki eski sevgiliye dönüştü.

◊ Bu yalnızca bir ilişki hikâyesi değil, ortada bir yas, yüzleşme, kavuşma da var...

Olcay Yusufoğlu: İnsana ‘her şeye rağmen devam edebilirim’ duygusunu hatırlatıyor. Çünkü bazen çok büyük sandığımız acıların, kızgınlıkların aslında o kadar da büyük olmadığını fark ediyoruz. İnsan hep kendini güncelliyor.

Alp Ünsal: Oyun bugünün 30-45 yaş arası, yani ‘kayıp’ diyebileceğimiz bir kuşağın hikâyesi. Sadece kadın-erkek ilişkisini değil; ebeveyn-çocuk, birey-toplum ilişkisini hatta insanın kendiyle kurduğu ilişkiyi de anlatıyoruz.

◊ Yeni nesil ilişkilerle kendi döneminizdekileri kıyasladığınızda farklar görüyor musunuz?

Olcay Yusufoğlu: Bizim kuşak daha çok toplumun ve kalıpların içinde var olmayı öğrendi. ‘Kendini değil, düzeni koru’ anlayışıyla büyüdük. Yeni kuşaksa kendine çok daha fazla değer veriyor; sınırlarını çizmekten, ‘Hayır’ demekten çekinmiyor. Bu bana çok kıymetli geliyor.

Alp Ünsal: Yeni kuşak cesur ama aynı zamanda çok hızlı. Her şey akıyor, onlar da bu akışa ayak uydurmayı hayatın amacı haline getiriyor. Bizim nesilse biraz arada kalmış; cüretini kaybetmiş ama hâlâ sorgulayan bir kuşak.

◊ Siz nasıl tanıştınız?

Alp Ünsal: Yaklaşık 8-9 sene önce dublaj yaptığımız stüdyolardan birinde tanıştık. Birbirine oldukça saygı duyan, aslında o kadar da samimi olmayan iki iş arkadaşıydık. Ancak zamanla iletişim ve ilişki kurdukça birbirimizi iyiden iyiye sevmeye başladık, ardından birlikte olmaya karar verdik. Yedi yıl oldu.

◊ Oyundaki karakterlerinize benziyor musunuz?

Olcay Yusufoğlu: Bence Damla ve Can çok insani karakterler. Hepimiz birilerinin hayatında ‘Damla’sı ya da ‘Can’ı olmuşuzdur. Ben de Damla’ya benzediğim yerler olduğunu hissediyorum; biraz Damla’yım, biraz da Can.

Alp Ünsal: Hem evet hem hayır. Yaşadığım çevreden, şehirden, insanlardan yola çıkarak yazdım, ikimizin de kişisel tarihine göndermeler var. Ama tabii “Can aslında Alp’ti; Damla, Olcay’dı” gibi bir durum kesinlikle yok.

◊ Oyunda Can evli. Siz bu denklemde eşi ‘Ece’ olmayı sorun eder miydiniz?

Olcay Yusufoğlu: Etmezdim. Çünkü oyundaki durum bana göre bir aldatma değil, kapanmış bir defterin konuşulması. 

Alp Ünsal: Ben de etmezdim. Ama yine de zor bir durum... Muhtemelen bizim ilişkimizde de birkaç sessizlik anı, birkaç tartışma, birkaç ‘laf sokma’ olurdu ama sonunda konuşarak aşardık.

◊ Hem iş hem aşk partnerliği yapan bir çiftsiniz. Zor mu?�

Olcay Yusufoğlu: Çok fazla ‘rolümüz’ var birbirimize karşı: Ev arkadaşıyız, sevgiliyiz, eşiz, dostuz, sahne partneriyiz, iş ortağıyız... Tabii ki zaman zaman zorlanıyoruz. ‘Şu an Olcay olarak Alp’e kızgınım ama oyuncu Olcay olarak partnerimle sahnede bir hikâye anlatıyorum’ diyebilmeyi öğrendim.

Alp Ünsal: Birlikte yaşamaya başlamamız pandeminin başına denk geldi. İlişkinin altıncı ayında aynı eve taşındık ve gerçekten büyük bir sınavdan geçtik: Ya ‘ahretlik’ olacaktık ya da birbirimizi boğacaktık! Neyse ki ilkini seçtik. Sonrasında iş ortaklığı da eklenince elbette zorlaştı. Bazı günler eve varınca hemen o ‘romantik çift’e dönüşmek kolay olmuyor.

◊ Başka bir konuda tartışıp bunu oyuna yansıttığınız oldu mu?

Olcay Yusufoğlu: Hiçbir zaman evde ya da işte yaşanan bir gerginliği sahneye taşımadık. Bu dengeyi kurabilmemizin en büyük sırrı da birbirimize, işimize ve o üretim anına duyduğumuz saygı.

Yeni oyun ocakta

◊ İş ortaklığınızın en büyük paydaşı Eksi On Altı kolektifi ve bünyesindeki Eksi On Altı Mekan. Bağımsız tiyatroların şu anki en büyük ihtiyacı nedir?

Olcay Yusufoğlu: Bağımsız tiyatro yaparken insanı sahneye iten yaratma arzusundan -zaman zaman- uzaklaştıran çok pratik yük var: Mekân kirası, ruhsat, teknik ekipman, görünürlük, iletişim, biletleme... Esas ihtiyacımız bu idari/lojistik yükü hafifleten sürdürülebilir destek.

◊ Birlikte yeni proje gelecek mi?

Alp Ünsal: ‘Kaydır’ oyunumuz geliyor, yolda. İlişki kodlarımıza bir yenisini ekleyelim dedik; bu kez ben yöneteceğim, Olcay oynayacak. Ocak gibi de sahnedeyiz.

‘Hem aşk hem iş ilişkimizde önce saygıyı korumaya çalışıyoruz’

◊ Oyuncu olmaya nasıl karar verdiniz?

Alp Ünsal: Çocukluğumdan itibaren kafayı takmıştım. Rahmetli babam Levent Ünsal’ın oyuncu olmasının da bilinçaltı bir etkisi vardır elbette. Yeditepe Üniversitesi Tiyatro Bölümü’nde lisansımı, Amsterdam Mulholland Academy’de de yükseğimi tamamladım.

Olcay Yusufoğlu: Lise yıllarında Ankara Deneme Sahnesi’nde eğitim aldım. Ankara Sanat Tiyatrosu’nda kursiyer olmaya hak kazandım. 2006’da Anadolu Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Oyunculuk Bölümü’nü kazandım.

◊ Size göre iyi bir ilişkinin sırrı nedir?

Olcay Yusufoğlu: İster eş, ister iş arkadaşı, ister dost olsun, sağlıklı sınır ve karşılıklı saygı her ilişkinin temel taşı bence.

Alp Ünsal: Benim için de saygı birinci sırada. Onun haricinde bir karar alırken ‘Bu Olcay’ı da benim kadar mutlu eder mi’ diye düşünmeyi önemsiyorum.