The New York Times anlamak için sayfalarca yazdı: Bu transfer nasıl oldu? Sözcü Gazetesi

Dünya Muhammed Salah'ın Trabzon spora gelmesini büyük bir şaşkınlıkla izliyor. Messi'nin, Ronaldo'nun transferlerinin gerekçelerini tek tek sıralayabilen futbol yorumcuları, Salah'a şaştı kaldı.

Şaşıp kalan yorumculardan biri de, The New York Times yorumcusu James Horncastle oldu. Horncastle yazısında, Salah'ın Trabzonspor'a olan transfer yolculuğunu ve Liverpool'da yaşadığı tatsız olaylaları teker teker sıraladı. Ancak dev transferi açıklamak kolay olmadı.

Yazı, aşağıdaki gibidir:

THE NEW YORK TİMES'IN SALAH'LA İMTİHANI

Gelecek yavaş başlar. Kasvetli bir kış öğleden sonrasında Beeston’daki basın alanından, Karadeniz kıyısındaki kavurucu bir yaza…

Muhammed Salah’ın Liverpool’daki süresinin dolduğunu sekiz ay önce herkes biliyordu. Nihayetinde Elland Road’da kulüp tarafından günah keçisi ilan edildiğini ve hedefe konduğunu ima eden açıklamalarda bulunmuştu. Liverpool’da "birilerinin kendisini istemediğini" iddia etmişti; bu yangın çıkaracak sözler, o her zamanki güler yüzlü ve Kurbağa Kermit’i andıran şirin konuşma tarzıyla tam bir çelişki içindeydi. Bu cümleler, Lionel Messi’de olduğu gibi, Cristiano Ronaldo gibi neslini tanımlayan diğer yıldızlara kıyasla çok daha az göze batan bir egoyu gözler önüne seriyordu.

Beklenti, ocak ayı transfer dönemi açıldığında ve Mısır’ın Afrika Uluslar Kupası serüveni sona erdiğinde Salah’ın pek de ideal olmayan şartlar altında takımdan ayrılacağı yönündeydi. Liverpool en azından bir bonservis bedeli elde edebilir ve rekor düzeydeki savurgan yaz transfer döneminde harcadıklarının bir kısmını telafi edebilirdi. Salah’ın kulüpteki dönemi sona ermişti—ya da öyle görünüyordu.

SORU İŞARETLERİ LİVERPOOL'DA BAŞLADI

Sonuçlar ne kadar kötü olursa olsun Liverpool, Arne Slot’un arkasında durdu. Böylece 13 Aralık’ta Brighton & Hove Albion’a karşı alınan 2-0’lık galibiyet, Salah’ın Anfield’daki son maçı olma riski taşıyordu. Ocak ortasındaki geri dönüşü sürpriz oldu; ancak bu sürpriz, son bir haftada yaşananların gölgesinde kaldı.

Duygusal ve pratik açıdan Salah’ı satmak beklenenden daha zor görünüyordu. Sonunda Liverpool, talip olması muhtemel kulüplerin işini kolaylaştırdı. Mart ayında, sözleşmesinin bitimine bir yıl kala, sezon sonunda bedelsiz olarak ayrılacağı gecikmeli de olsa duyuruldu. Bu bir minnet göstergesiydi; tüm zamanların en iyilerinden birine karşı kırgınlık beslenmediğinin kanıtıydı. İlgilenen kulüpler Salah’ın boşa çıkacağından henüz haberdar değilse bile, mesaj resmi olarak verilmişti.

Bu durum, Salah ve temsilcisine Dünya Kupası öncesinde yeni bir kulüp bulmaları için bolca zaman tanıdı. Herhangi bir kulübün sadece kendileriyle pazarlık yapmak zorunda olduğunu bildiklerinden avantajlı konumdaydılar. Ancak turnuva başladığında Salah’ın bir sonraki durağı hâlâ bir gizemdi. Altı haftalık Dünya Kupası piyasayı yavaşlatmış olsa bile, bu pembe dizi onun yeteneğindeki bir oyuncu için beklenenden çok daha uzun sürdü.

Turnuvada yıldızlar sahne alırken Salah yalnızca bir gol atabildi. Hakkaniyetli olmak gerekirse, Messi veya Ronaldo’nun sahip olduğu gibi nitelikli bir yardımcı oyuncu kadrosuna sahip değildi. Arjantin’e karşı alınan 3-2’lik mağlubiyette takımlarının haksızlığa uğradığını hissettiğini de kimse unutmamalı. Fakat G Grubu’nu lider bitirip kendilerine farklı bir yol çizmek adına İran ve Belçika karşısında daha fazlası yapılamaz mıydı?

Temmuz ayında Salah’ın menajeri Ramy Abbas Issa, X’te şöyle bir paylaşımda bulundu:

    “Şahsen Muhammed’in önümüzdeki sezon nerede oynayacağını ben de bilmiyorum. Bu size ne anlatıyor?”

Çok şey. Salah’ın Liverpool’daki son yılında geçimsizleştiği ve sahada daha az belirleyici olduğu yönünde bir algı mı oluşmuştu? Talep edilen maaş piyasa gerçekleriyle örtüşmüyor muydu? Fazla mı seçici davranmışlardı?

ZİRVEDEN Mİ DÜŞTÜ?

Dürüst olmak gerekirse, henüz bir yıl önce Salah, Ballon d'Or tartışmalarının merkezine kendisini sağlam bir şekilde yeniden yerleştirmişti. Liverpool’un şampiyonlukla taçlanan sezonunda yaptığı 61 gollük katkıyla her zamanki kadar görkemli görünüyordu. Sonuçta, belki de Liverpool’un Şampiyonlar Ligi’ne son 16 turunda veda etmesinin bedelini ödeyerek Ballon d'Or podyumuna bile çıkamadı. Yine de yakaladığı bu form, ona kulüp tarihinin en çok kazanan ve dünyanın en yüksek maaşlı oyuncularından biri olmasını sağlayan iki yıllık yeni bir sözleşme kazandırmıştı.

Bu anlaşma hem akıl dışı hem de son derece mantıklı görünüyordu. Ne de olsa Salah 33 yaşına basmak üzereydi. Düşüş an meselesiydi. Ya da öyle miydi? Salah ciddi sakatlıklardan uzak kalmıştı. Ronaldo’nun bile tehdit olarak görebileceği karın kaslarına sahipti. Zirve dönemi, bu neslin diğer sporcularında da kanıtlandığı üzere, geçmiş dönemin oyuncularına kıyasla daha uzun sürecek gibi duruyordu.

Dolayısıyla, Salah’ın skor katkısındaki verimliliğin yüzde 45 oranında düşmesi şaşırtıcı olmuş olmalı. Trent Alexander-Arnold’ı aradı. Diğer kanatta rakip savunmayı üzerine çeken ya da baskı yapan bir Luis Díaz yoktu yanında. Zayıf noktaları açıkta kalmıştı; olağanüstü bir maaş alan, ancak artık çok daha az olağanüstü görünen bir oyuncuydu.

Geçen sezon yaşananlar, hafifletici sebepler göz önüne alındığında münferit ve istisnai bir sapma olarak değerlendirilebilir. Liverpool geçen yıl saha içinde ve dışında pek çok çalkantı yaşadı. Fakat bir insan nasıl olur da potansiyel Ballon d'Or adaylığından Trabzonspor’a geriler? Hem de sadece bir yılda?

KİMSENİN BEKLEMEDİĞİ O HAMLE

Bu durum Süper Lig’i veya Trabzonspor’u küçümsemek anlamına gelmiyor. Eğer Salah hâlâ 2025’teki oyuncuysa, bu hamle Kulüp Başkanı Ertuğrul Doğan adına olağanüstü bir başarı transferidir. Nihayetinde bu yaz, Real Madrid’in tam da Salah’ın pozisyonında bir oyuncu aradığı bir dönem. Anlaşmanın önündeki göz ardı edilemeyecek tek pürüz, 2015’te Chelsea'deyken Salah’ın ayrılmasına izin veren teknik direktör Jose Mourinho olabilirdi.

Bir zamanlar Madrid, ilerleyen yaşına rağmen auralarına katacağı güç için Salah’a göze alınmaya değer bir "galactico" gözüyle bakabilirdi. Şimdi geriye dönüp bakıldığında, Eden Hazard deneyiminin—"bedelsiz" bile olsa—Premier Lig’in yıprattığı bir oyuncuyu transfer etme konusunda Madrid’e ders verip vermediğini merak ediyor insan.

Avrupa’nın diğer kulüplerine bakıldığında; Barcelona geleceğini Lamine Yamal üzerine inşa ediyor, Bayern’in elinde Michael Olise var. Fransız millî takımı arkadaşları Désiré Doué ve Bradley Barcola, Paris Saint-Germain’de sırayla forma giyiyor. İtalya’da Milan, pazarlama fenomeni Christian Pulisic’e sahip; Juventus ise aynı yaşta Cristiano Ronaldo’yu transfer ettikten sonra mali olarak belini bir türlü doğrultamadı.

Eski kulüpleri Fiorentina ve Roma, 100. kuruluş yıllarına girdikleri için romantik seçenekler olabilirdi. Ancak yeniden bir araya gelmeyi isteseler bile ikisi de onun maliyetine yaklaşamazdı. İtalya’daki ‘Büyüme Kararnamesi’ kapsamında uygulanan vergi muafiyetlerinin kırpılması, Serie A kulüplerinin yetenekli oyuncuları çekmesini zorlaştırdı. UEFA’nın, maaş-ciro oranının yüzde 70’i aşmamasını öngören kadro maliyeti kuralı gibi yeni finansal düzenlemeleri de, özellikle Roma örneğinde, işleri kolaylaştırmadı. Zira sınırı aşan Roma, temmuz ayında UEFA tarafından 4 milyon avro (3,4 milyon sterlin; 4,6 milyon dolar) para cezasına çarptırılmıştı.

Trabzonspor, UEFA ile yaptığı Finansal Fair Play yapılandırma anlaşmasından çıkar çıkmaz Salah’ı kadrosuna kattı. Ballon d'Or adayı bir sezondan bu denli kısa süre sonra Türkiye’ye transfer olan bir oyuncu bulmak için muhtemelen Ocak 2013’teki Wesley Sneijder hamlesine kadar geri gitmek gerekir.

Süper Lig’de Victor Osimhen gibi başka üst düzey oyuncular da var. 27 yaşındaki Nijeryalı çok daha genç ve kariyerinin en verimli dönemine giriyor. Bu nedenle Galatasaray’da olması akıl alır gibi değil. Kulübün onu kadrosuna katarken gösterdiği hırsa hayran kalmamak elde değil; muazzam bir tarihe sahip dev bir kulüp. Ancak aynı şekilde, henüz beş büyük ligin dışında oynuyorsa Osimhen’in kariyerinde nelerin ters gittiğini sorgulamadan da edemiyor insan. 34 yaşındaki Salah için bu durum daha az geçerli. Ama ne kadar az?

AVRUPA FUTBOLUNUN MANTIĞI YETMEDİ

Mourinho’nun Fenerbahçe’deki kısa döneminde sarf ettiği o unutulmaz sözlerle: “Yurt dışında kimse Türkiye ligini izlemiyor. Çok gri, çok karanlık, kötü kokuyor.” Türkiye Futbol Federasyonu’nun üst düzey hakemlik direktörlüğüne Anthony Taylor’ı atayarak çözmeye çalıştığı bir hakem skandalıyla çalkalanmış olsa bile, bu açıklama acımasız ve abartılı bir yorum.

Peki ya Trabzon’un kendisi? Dünyanın bu köşesi gerçekten büyüleyici. Belki de Salah bir İpek Yolu tutkunudur; yerel bir lezzet olan kuymak ve hamsiyi seviyordur. İstanbul devlerinin şampiyonluk ambargosunu yıkmakta romantik bir taraf bulunabilir. Tabii Trabzonspor bunu zaten dört yıl önce Marek Hamsik ve Andreas Cornelius ile başarmış olmasaydı…

PEKİ BU KARARIN SEBEBİ? Kariyerin son dönemindeki bir hamle olarak, eski Roma takım arkadaşı Daniele De Rossi’nin Boca Juniors’ta oynamak için maaşında indirime gitmesine benzemiyor. Ronaldo’nun Veliaht Prens Muhammed bin Selman’ın "Vizyon 2030" projesinin sahadaki yüzü olarak Suudi Arabistan’a gitmesi de değil bu. Hatta Messi’nin ABD’deki Dünya Kupası öncesinde Güney Florida’ya futbol bayrağını dikmek için Inter Miami’ye gitmesine bile benzemiyor.