Sen kiminsin ben kimim? Serdar Tuncer

Gözlerimin benim olmadığını ilk fark ettiğimde sanırım kırk altı yaşındaydım. Program için gittiğim bir uzak şehirde, gecenin bir yarısı sıcaktan bunalarak uyandığım otel odasında, klimanın duvara monteli kumandası önünde, ala uykulu fark ettim gözlerimin benim olmadığını da rüya zannettim ilkin. Klima ayarlarının nasıl yapılacağını küçücük harflerle kumandanın sağına soluna yazmışlar. Yarım asrın alışkanlığıyla okumak için eğildim, bir de baktım ki harfler birbirine girmiş, anlamsız şekiller yan

Gözlerimin benim olmadığını ilk fark ettiğimde sanırım kırk altı yaşındaydım. Program için gittiğim bir uzak şehirde, gecenin bir yarısı sıcaktan bunalarak uyandığım otel odasında, klimanın duvara monteli kumandası önünde, ala uykulu fark ettim gözlerimin benim olmadığını da rüya zannettim ilkin.

Klima ayarlarının nasıl yapılacağını küçücük harflerle kumandanın sağına soluna yazmışlar. Yarım asrın alışkanlığıyla okumak için eğildim, bir de baktım ki harfler birbirine girmiş, anlamsız şekiller yan yana dizilmiş ve hatta iç içe. Ne oluyor yahu? Işıktan dedim, diğer lambaları da uyandırdım. Nafile. Uyku sersemiyim dedim gözlerimi ovuşturdum ellerimle. Kâr etmedi! Yine de toz kondurmadım gözlerime, bildiğim kadarıyla klimayı ayarlamaya çalıştım ama işin içinden çıkamadım. Bu sıcakta böyle uyunmaz ne yapsam diye düşünürken cep telefonu geldi aklıma. Fotoğraf çekip büyüttüm ve okudum yazıları. Haydaaa! Anlamsız şekiller, iç içe geçmiş harfler filan yok, bildiğin yazı bu. İşte o an eyvah dedim.

Oturdum yatağın üzerine, tam karşımda bir ayna. Hâlâ görebiliyorken kendime bir bakayım dedim, başımı kaldırdım Serdar Tuncer’le göz göze geldik. Yüzünde bir tebessüm vardı. Artık gözlüğe ihtiyacı olduğunu anladığı bu ilk anda, gençlik yıllarında hiç de hâcet yokken sırf hava olsun diye arada bir taktığı numarasız gözlükleri bir anda anlamsız bulmuş bir adamın acı tebessümü ile bir şeyleri anlatmaya çalışır gibi bana bakıyordu kendim.

Gözlerimi diktim gözlerine. İlk anladığım şu oldu: Gözlerin senin değil! Senin olsa ‘gör’ derdin ve görürdü eskisi gibi. Ama senin değil. Onları sana bir veren var, onlara bir ‘gör’ diyen var, onların neyi ne zamana kadar nasıl göreceğini bir belirleyen var, senin değil gözlerin. Fethi Abinin “dost yüzünü göremezsem bu gözlerim nemdir benim” deyişini ilk kez duyar gibi oldum, anlar gibi. Senin değildi gözlerin ve sana onları verenin bir muradı vardı, o murad yakın gözlüğü ile, dürbün ile, teleskopla, mikroskopla filan ele geçecek gibi değildi. Gözlerim benimken göremediğim dost yüzüne, gözlerimin benim olmadığını fark ettiğim şu anda daha yakındım sanki. Eyvallah dedim.

Muayene için gittiğim göz doktoruna bu işin bir çaresi var mı diye sordum. Var dedi, yaşlanmayacaksınız. Güldük. Yaşlanmak enteresan bir şey. İhtiyarlar kâmilen bilir, gençler hiç bilmez, ben biraz bilirim. Öyle ya bu iş gözle başlar ama bitmez. Fatih Terim olsan, biti desen, biz bitti demeden bitmez desen yine bitmez. Bir gün bir yokuşu çıkarken nefes nefese kalır da anlayıverirsin; ciğer senin değilmiş. Bir zaman sonra yavaş adımlarına ciğerin eşlik etmeyi tam öğrenmişken bir bakarsın ki dizlerinde tâkat kalmamış, anlarsın ayakların senin değilmiş. Dost sohbetlerini gelecek hayallerinden çok geçmişin hatıraları süslemeye başladığı gün fark edersin ki ömür senin değilmiş. Bir çay fincanını iki elinle kavradığın gün ellerinin titreyişinden anlarsın, parmakların ve avuçların senin değilmiş. Bu iş böyle devam eder gider. Bir gün ölüm meleği gelir kapını çalar ve anlayacağın son şeyi de anlarsın giderayak: can senin değilmiş!

O gün geldiğinde bunu herkes fark edecek, iş o gün gelmeden farkına varmakta. Ben benim değilim ve hatta ben ben değilim idrakine ererek, bana bunları verenin benden bir muradı var ve hatta benimle bir muradı var şuuruyla yaşamakta. El, ayak, göz, dudak, nefes, ömür, can; nemiz varsa hepsini birden yap denileni yapmaya, yapma denilenden uzak durmaya memur eylemekte. Taşınacak suyun ve kırılacak odunun ancak böylesi kimselere gösterildiğini bilerek ölmeden ölmek sırrına ermenin derdine düşmekte. Bu silinmez yaşamak suçu üzerimizde kaldı madem, son nefes gelmeden tütmesi gereken ocağı aramaya, hangi suyun sakası olduğumuzu bilmeye gayret etmekte.

“Şimdi tekrar ne yapsam dedirtme bana Ya rabbi”

İsmet Özel’e uzun ömür ver ve Cemil Meriç’e rahmet eyle.