Şampiyonluk bir ortam işidir! Kocaman ın Premier Lig modeli ve yeni Fenerbahçe

Fenerbahçe'de ne zaman işler ters gitse akla ilk olarak taktik tahtası, transferler ya da sistem tartışmaları gelir. Oysa kaçırdığımız çok temel bir gerçek var: Şampiyonluk her şeyden önce bir ortam işidir. Geçtiğimiz günlerde Aziz Yıldırım ile yaptığımız özel sohbette de konu döndü dolaştı Samandıra hatıralarına ve bu ‘ortam’ meselesine geldi. Anlattığı anekdotları dinlerken, uzun süredir savunduğum bir fikrin onda da ne kadar net karşılık bulduğunu gördüm. Bugün Abdülkerim Bardakcı Fenerbahçe’ye gelseydi 5 sene üst üste kesintisiz stoper oynayabilir miydi? Zor. Neden mi? Sadettin Saran’ın HTSpor’daki yayında anlattığı o çarpıcı örneği hatırlayalım:

Kocaeli maçında En-Nesyri 65. dakikada oyundan alınıyor, maç bittiğinde ise oyuncu çoktan duşunu alıp kimseyle vedalaşmadan stadı terk etmiş oluyor. Neden? Çünkü Kadıköy’deki o sabırsızlığın, yuhalanmanın ve sosyal medyadaki linç kültürünün ağırlığı oyuncunun omuzlarına çöküyor. Herkes o eski, görkemli ‘Kadıköy Ruhu’nu arıyor ama dönüp kendi yarattığı zehirli ortama bakan yok.

FENERLiLiK iKLiMiNi YENiDEN iNŞA EDECEK

Haberlerimizi Google’da Takip Edin

Google’da tercih edilen
kaynak olarak ekleyin

Aziz Yıldırım bu tehlikenin son derece farkında. İşte bu yüzden sadece bir teknik direktör getirmeyecek; o özlenen ‘Fenerlilik’ iklimini yeniden inşa edecek. Aykut Kocaman’ın etrafına Volkan Demirel, Dirk Kuyt, Edin Dzeko ve belki Martin Skrtel gibi aidiyeti yüksek isimleri davet ederek Samandıra’da kültürel bir süreklilik yaratmayı hedefliyor. Futbol aklının merkezinde ise Oğuz Çetin olacak ve onun başkanlığını yürüttüğü vakıf üzerinden kulübün tarihsel değerleri birer aidiyet unsuru olarak takıma aşılanacak.

‘ESKi KOCAMAN’ DEĞiL, ‘MODERNiZE’ BiR SiSTEM

Gelelim madalyonun diğer yüzüne ve camiada en çok tartışılan konuya: Aykut Kocaman ve teknik ekip yapılanması... Sosyal medyada “Bu ekip kaç senedir boşta, beraberler mi?” gibi soruların sorulması gayet doğal ve haklı. Ancak perde arkasında durum sandığınız gibi değil.

Bir süredir boş durmadıklarını, ciddi bir ders çalışma sürecinden geçtiklerini öğrendim. Burada yazacaklarım benim şahsi fikrim ya da bir güzelleme değil, tamamen muhabirlik refleksiyle ulaştığım somut bilgilerdir.

Aykut Kocaman ve ekibi, oyunlarını modernize etmek adına Premier Lig dinamiklerini kendilerine model olarak almış durumdalar.

“Geçmişte çok eleştirilen o eski oyun yapısı geride kaldı, dünya değişti, biz de değişmeliyiz” mottosuyla yola çıkmışlar. Bu sadece bir teknik kadro dizilimi değil; performanstan karar alma mekanizmalarına kadar tam bir Premier Lig organizasyonu kurma çabası.

YENi MODELiN TEMELiNDE 2 BÜYÜK DEPARTMAN VAR

1-) Spor Bilimleri Temelli Atletik Performans: Klasik kondisyoner anlayışı tamamen rafa kalkıyor. Premier Lig seviyesindeki o yüksek yoğunluklu antrenman ve maç temposunu sürdürülebilir kılmak adına bireyselleştirilmiş bir yük yönetimi uygulanacak. Amaç, bilimsel verilerle sakatlık riskini minimuma indirmek.

2-) Dört Kollu Analiz Departmanı: Veri toplama ve işleme süreci hızlandırılacak. Sistem; takım analizi, rakip analizi, antrenman analizi ve bireysel oyuncu analizi olmak üzere 4 ana alt bileşene ayrılacak. Antrenman tasarımları ve maç planları tamamen veri destekli bir zemine oturacak.

Hatta bu Premier Lig modellemesi kapsamında, kadroda taç antrenörü ve duran top antrenörü gibi özel organizasyon şefleri de yer alacak. Yani karşımızda hayli kalabalık, uzmanlaşmış ve departmanlara bölünmüş bir ‘Kocaman Ekip’ olacak.

YAN PAS DEĞiL, 30 METREDE SALDIRGAN PRES

Aykut Kocaman denince akla gelen ‘yan pas, geri pas’ ezberleri için de ekibin yeni bir hazırlığı var. Aziz Yıldırım’ın da sıkça vurguladığı o ‘oyunu 30 metrede oynama’ hedefi doğrultusunda; yeni dönemde yüksek ön alan baskısı, agresif pres yapısı ve sürekli hücum odaklı, dinamik bir oyun planlanıyor. Top kayıplarından sonra saniyeler içinde reaksiyon veren, rakibi boğan bir takım hayal ediliyor. Kadıköy ruhunun da ancak böyle coşkulu, iç sahada yüksek enerjili bir takımla geri döneceğine inanılıyor.Elbette bu kâğıt üzerindeki planı sahaya dökmek kolay değil. Mevcut kadro yapısı ile hayal edilen bu oyun arasında bir geçiş süreci şart. Bu denli yoğun bir pres ve tekrarlayan sprint kapasitesi için orta sahanın presi yönlendirebilmesi, savunma hattının ise cesurca öne çıkması gerekiyor.

ACiL RADiKAL KARARLAR BEKLEMiYORUM

Üstelik tüm bu sistem inşa edilirken, Fenerbahçe’yi kapıda bekleyen Avrupa kupası elemeleri var. Kısa sürede çok büyük testler verilecek. Bu yüzden transferde konsol oyunu oynar gibi “Bugün her şeyi yıkalım, yepyeni bir kadro kuralım” çılgınlığı yapılmayacaktır; bu intihar olur. 21 Temmuz gibi erken bir kamp dönemi ve önümüzdeki büyük turnuvalar düşünülünce, transferde ve giden oyuncularda çok radikal kararların aceleyle alınmasını beklemiyorum. Örneğin, sistem gereği Fred veya Jayden Oosterwolde gibi isimlerle uzun vadede yollar ayrılmak istense bile, ilk eleme maçlarında bu oyuncuları yine sahada görmemiz yüksek ihtimal. Transferde ise acil ihtiyaçlar doğrultusunda bir sol bek/ kanat ve en az bir hücum kanadı hamlesi öncelikli görünüyor. 2 forveti ise zaten biliyorsunuz.

SON SÖZ: RÖVANŞiZM DEĞiL, BÜTÜNLÜK ZAMANI

Tüm bu anlatılanlar şimdilik kağıt üzerindeki hedefler. Uygulamayı, doğruları ve yanlışları zamanı geldiğinde hep beraber görecek ve elbette tenkit edeceğiz. Ancak Fenerbahçe camiasının artık şu gerçeği görmesi gerekiyor:

İlk rüzgarda savrulmamak ve bu taşların yerine oturması için taraftarın da, delegenin de ‘hesapçı, adamcı, rövanşist’ tavırları bir kenara bırakması şart.

“Seçilen benim başkanımdır, atanan benim hocamdır” olgunluğuna geçilmediği sürece başarı hayal. Medya mensuplarının bile kendisini kulübün üzerinde, dev aynasında gördüğü bir camia için bu belki abartılı bir talep gibi durabilir; ama kalıcı başarılar da hep böyle büyük kenetlenmelerle gelir.