Psikologlara göre her durumda kurbanı oynayan insanların en sık kurduğu 10 cümle Sözcü Gazetesi

Psikoloji alanında yapılan klinik çalışmalar ve gözlemler, narsisistik kişilik örüntüleri ile kronik kurban psikolojisi (mağduriyet mantığı) arasındaki bağları ve bu yapıların altında yatan savunma mekanizmalarını ortaya koyuyor. Psikologlar, her ortam ve durumda kendisini kurban olarak konumlandıran bireylerin bu davranışlarının ardında her zaman narsisizmin bulunmadığını; bu durumun çoğunlukla derin güvensizlikler, düşük öz saygı ve işlenmemiş geçmiş travmalardan kaynaklandığına dikkat çekti. 

New York Üniversitesi (NYU) bünyesinde yürütülen araştırmalar da narsisistik ve hak sahibi olma odaklı davranışların temelinde, sanılanın aksine bir üstünlük duygusunun değil, derin bir yetersizlik hissinin yattığını gösteriyor. Klinik gözlemlere göre bireyler; sorumluluktan kaçmak, ilişkilerdeki anlatıyı kontrol etmek ve çevrelerinden manipülatif bir şekilde ilgi, onay ya da acıma duygusu devşirmek adına gündelik dilde belirli kalıplaşmış ifadeleri referans alıyor.

BU 10 CÜMLEYİ ÇOK SIK KULLANIYORLAR 

Psikologlar tarafından yürütülen çalışmalarda, kronik kurban psikolojisinin somut göstergesi olan 10 temel ifade ve bunların altındaki psikolojik süreçler şu şekilde sıralanıyor:

1- "Bunu bana sen yaptırdın" (Suçu Başkasına Yıkma):

Bireyin kendi davranışlarının ve hatalarının sorumluluğunu tamamen karşı tarafa aktararak kendi özerkliğini reddetmesi. Bu eylem, kişiyi kendi içsel güvensizlikleriyle yüzleşmekten koruyan bir savunma duvarı işlevi görür.

2- "Bu benim suçum değil" (Sorumluluk Reddi):

Hesap verebilirliği ve hatayı kabul etmeyi bir zayıflık olarak kodlama eğilimi. Özellikle duygusal zekası tam olarak olgunlaşmamış bireyler, kırılgan benlik imajlarını korumak adına özür dilemekten kaçınmak için bu savunmaya başvururlar.

3- "Şansın en kötüsü bende" (Dışsal Denetim Odağı):

Yaşamdaki zorlukları ve başarısızlıkları tamamen "şans" gibi dışsal bir faktöre bağlama tutumu. Kişi böylece eylemsizliğini meşrulaştırır ve değişim yönünde çaba sarf etme sorumluluğundan kaçınır.

4- "Benim başıma hiç iyi bir şey gelmez" (Öz Yatıştırma ve Pasiflik):

İçsel güveni ve öz saygısı yetersiz olan bireylerin, kendilerini yatıştırmak için kullandığı bir kurban aracıdır. Bu ifade, daha iyi alışkanlıklar edinmek için gereken motivasyon eksikliğini gizlemek amacıyla kullanılır.

5- "Beni kötü göstermeyi bırak" (Ayna Etkisine Direnç):

İlişkilerde alınan yapıcı geri bildirimleri ve sınırları birer saldırı olarak algılama durumu. Birey, hatalarını yüzüne vuran kişiyi suçlayarak kendi defansif maskesini korumaya çalışır.

6- "Herkes bana karşı / Her zaman üzerime geliyorsun" (Merkeziyetçi Algı):

Düşük öz değer yaşayan bireylerin, çevrelerindeki insanların tüm odağında kendilerinin olduğunu varsayma eğilimi. Bu nedenle övgü ve onay içermeyen her türlü yapıcı eleştiri, bireyin zihninde bir tehdit ve saldırı olarak kodlanır.

7- "Ben bunu hak etmedim" (Ayrıcalıklılık İllüzyonu):

Kendini ortalama bir insandan daha üstün bir konumda gören (hak edilmişlik algısı yüksek) bireylerin, yetersizlik hislerini telafi etmek adına geliştirdiği koruyucu bir argümandır. Yaşamın doğal akışındaki olumsuzlukları kabul etmek yerine, dünyanın kendi konforuna hizmet etmesi gerektiği inancını besler.

8- "Hayatımın ne kadar zor olduğunu anlamıyorsun" (Görünürlük ve Sempati Arayışı):

Yaşanılan standart zorlukları abartarak ve diğer insanların mücadelelerinden ayrıştırarak çevre üzerinde bir "ayrıcalıklı acı" alanı yaratma stratejisidir. Amaç, pasif kalmayı sürdürebilmek için çevre kontrolü üzerinden hoşgörü ve sempati toplamaktır.

9- "Bana saldırmayı kes" (Geri Bildirim Blokajı):

Olumsuz geri bildirimlerin, bireyin halihazırda mücadele ettiği olumsuz kendilik algısını tetiklemesi ve derin bir güvensizlik yaratması sonucu ortaya çıkan aşırı savunma refleksidir. Kişi, değişimin getireceği rahatsızlıktan kaçmak için eleştiriyi doğrudan reddeder.

10- "Yapabileceğim hiçbir şey yok" (Öğrenilmiş Çaresizlik ve Tembellik):

Rahatsız edici durumlarda bireyin kendi iradesini ve eylemliliğini tamamen devre dışı bırakması. Bu tutum, değişim riskini almamak ve hayatın getirdiği yükümlülükleri çevreye devretmek amacıyla sergilenen pasif-agresif bir yaklaşımdır.

PSİKOLOJİK BİR BÜYÜMEYİ REDDEDİYOR 

Psikoloji uzmanları, eleştiri ve kriz anlarında sorumluluk alarak bu süreçlerin getirdiği duygusal rahatsızlığın üzerine gitmenin bireysel olgunlaşma ve psikolojik dayanıklılık için zorunlu olduğunu vurguladı.  Buna karşın, yukarıdaki ifadelerle kronik kurban psikolojisini benimseyen kişilerin psikolojik büyümeyi reddederek durağan bir yapıda kaldıkları belirtildi.