Matematik korkusu aileden

Haberlerimizi Google’da Takip Edin

Google’da tercih edilen
kaynak olarak ekleyin

OTTAWA Üniversitesi’nden akademisyenlerden oluşan araştırma ekibi, Kanada’da 7–10 yaşlarındaki 106 çocuk ve ebeveyninin yanıtlarını inceledi. Veriler, 2023–2024 yıllarında toplandı. Ebeveynlere matematik içeren durumlarda ne sıklıkla gerildikleri soruldu. Çocuklar da matematik yaparken yaşadıkları kaygıyı ve anne babalarının matematikten hoşlanıp hoşlanmadıkları konusundaki düşündüklerini anlattı.

KIZ ÇOCUKLARINDA DAHA BELİRGİN

Ebeveyn ile çocuğun matematik kaygısı arasındaki bağlantı, anne babasının matematikten az hoşlandığını düşünen çocuklarda saptandı. Ebeveyninin matematikten hoşlandığını ortalama ya da daha yüksek düzeyde değerlendiren çocuklarda aynı bağlantı görülmedi. Kaygı ve tutumların tek soruluk ölçümlerle değerlendirildiği araştırma, aynı dönemde alınan yanıtlara dayanıyor. Bu bağlantının kız çocuklarında daha belirgin olduğu görüldü. 

ÖDEV YARDIMI FAYDA ETMİYOR

Ödev yardımını inceleyen diğer araştırma da geçtiğimiz ay Developmental Science dergisinde yayımlandı. Florida Eyalet Üniversitesi’nden araştırmacıların yer aldığı ekip, ABD’de 242 sınıftan 3 bin 18 öğrencinin verilerini değerlendirdi. Anaokulu, birinci, ikinci ve üçüncü sınıf öğrencilerinin matematik başarısı ve kaygısı eğitim yılının başında ve sonunda ölçüldü. Ebeveynler, kendi matematik kaygılarını ve ödevlere ne sıklıkla yardım ettiklerini bildirdi. Daha sık ödev yardımı alan öğrencilerin yıl boyunca matematikte kaydettiği ilerleme daha sınırlıydı.

Araştırmacılar, ebeveynlerin ödev desteğini nasıl verildiğinin ve yardım sırasında yaşanan duyguların önemli olduğunu belirtiyor.

VELİNİN KAYGISI ÇOCUĞA YANSIYOR

Anadolu Üniversitesi Eğitim Fakültesi Matematik Eğitimi Anabilim Dalı Öğretim Üyesi Prof. Dr. Abdulkadir Erdoğan, matematik kaygısının bir aile mirası olabileceğini kendi gözlemlerinin de desteklediğini belirterek şunları söyledi: “Velinin matematik bilgisi, kaygısı ve matematiğe yaklaşımı, çocuğun bu derse ilişkin algısına, ilgisine ve tutumuna yansıyabiliyor. Kendi çalışmalarımızda da bunu gözlemliyoruz. Veli olumlu bir tutum sergilediğinde, çocuğun matematiğe rahat ve özgür bir ortamda yaklaşmasını sağladığında, matematiği bir başarı veya zekâ ölçütü haline getirmediğinde çocukların kaygılarının daha az olduğunu görebiliyoruz. Ancak bunlar sınırlı gruplarda yürütülen çalışmaların sonuçları; bütün çocuklara ve ailelere genellenemez. Ödevde önemli olan çocuğun sorgulayarak, ne yaptığını anlayarak çalışması. Velinin de bu sürece bilinçli, destekleyici ve olumlu bir yaklaşımla katılması gerekiyor. Yalnızca ödevin doğru yapılmasını sağlamak yeterli olmayabiliyor. Çocuğu cesaretlendiren ve matematik çalışmaya motive eden bir yaklaşım da gerekiyor.”