Kocaeli de top var, çim var, forma var ama futbol yok: İyi olmayan Beşiktaş kazandı

Son haftaların alkışlanan Beşiktaş’ı bugün iyi değildi. Ne tempoda vardı o eski coşku, ne paslarda o kendinden emin tını.
Ama büyük takım dediğin, kötü oynadığı gün de kazanan takımdır. Siyah-beyazlılar Kocaeli'nde tek golle üst üste üçüncü galibiyetini aldı. Hanesine üç puanı yazdırdı.
Futbolu tartışılır, puanı değil.
Maçın hikayesine gelince.
Öyle bir ilk 45 dakika izledik ki, insanın aklına futbol değil, sabır testi geliyor. Kocaeli'nde Süper Lig maçı oynanmıyor da, pazar sabahı mahalle arasında çocuklar top koşturuyor.
Top var, çim var, forma var… Ama futbol yok.
Koskoca 45 dakikada insan bir tane hatıra biriktirmez mi? Bir pas olur, “işte bu” dersin. Bir çalım olur, ayağa kalkarsın. Bir şut olur, kaleci uzanır, tribün homurdanır.
Ama yok…
Beşiktaş’ın iki şutu, Kocaelispor’un bir denemesi… Onlar da dağlara, taşlara, martılara emanet. Kaleciler üşümesin diye arada bir top atıldı, o kadar.
Ne bir öfke, ne tempo, ne bir hırs, ne bir “ben bu maçı alacağım” bakışı…
Al gülüm, ver gülüm; orta saha piknik alanı gibi. Top bir o yana gidiyor, bir bu yana dönüyor ama kimse ona bir anlam yüklemiyor. Sanki iki takım da “aman kimseyi kırmayalım” nezaketinde.
Hakem desen, o da şaşkın. Faul çalacak pozisyon bile bulamıyor. Ofsayta birer kez düştüler, o da “biz de buradayız” demek için. İlk yarı bittiğinde tabelada 0-0 yazıyordu ama aslında yazması gereken şuydu: “Futbol birazdan başlayacak.”
Başladı başlamasına da, amatör lig düzeyinde.
Hücum organizasyonlarının olmadığı maçta, duran top tek silahtır.
Beşiktaş bu sezon özellikle kornerleri ciddiye alıyor. 52’de Cerny topun başına geçti. Öyle rastgele kesilmiş bir orta değildi o; adresli bir mektup gibiydi. Agbadou zamanlamayı kusursuz ayarladı, göğe bir sütun gibi yükseldi. Topu alt köşeye bıraktı. Kaleci sadece baktı.
Gol tabelayı değiştirdi ama asıl değişen şey sessizlik oldu. Tribünler bir silkindi.
Futbol biraz olsun hareketlendi. Çünkü bazen bir korner, doksan dakikalık uykuyu bozar.
Beşiktaş bir anlık silkindi, sonra yine ağır çekime döndü. Cerny’nin ayağından kaçan fırsat… Olaitan’ın önüne düşen o top golle sonuçlanmadı.
Kocaelispor cephesinde ise iki penaltı itirazı…
Başka bir şey yok.
Felsefede bir “yokluk” kavramı vardır. Varlığın gölgesi gibi dolaşır ama kendisi elle tutulmaz. İşte bu maçın ikinci yarısı da öyleydi. Top vardı, oyuncu vardı, süre vardı… Ama futbolun kendisi sanki başka bir stada gitmişti.