Kır çiçeklerinin uzağında… Gökhan Özcan

Kır çiçekleri yeryüzünde birer asalet timsali olarak açıyor her mevsim; eşsiz güzellikte olmak onların tabiatı. En fazla karşıdan bakıp bir kır manzarası görüyoruz biz, arabalarımızla yanlarından geçip giderken. Çoğumuz onu bile yapmıyoruz artık hatta! Oysa her bir kır bitkisi zamanı geldiğinde bin bir gayretle toprağın bağrından çıkarıyor kendini ve güneşe doğru uzanıyor ki, her bir güzellik çiçeklerinde vücut bulsun, alem onları temaşa etsin. Melekler gibi onlar, yaptıkları her şeyi murad-ı ilâhî

Kır çiçekleri yeryüzünde birer asalet timsali olarak açıyor her mevsim; eşsiz güzellikte olmak onların tabiatı. En fazla karşıdan bakıp bir kır manzarası görüyoruz biz, arabalarımızla yanlarından geçip giderken. Çoğumuz onu bile yapmıyoruz artık hatta! Oysa her bir kır bitkisi zamanı geldiğinde bin bir gayretle toprağın bağrından çıkarıyor kendini ve güneşe doğru uzanıyor ki, her bir güzellik çiçeklerinde vücut bulsun, alem onları temaşa etsin. Melekler gibi onlar, yaptıkları her şeyi murad-ı ilâhî ile yapıyor, sevk-i ilâhî ile hareket ediyorlar. Bilsek, gözlesek, anlamaya çalışsak, idrak etmeye gayret etsek, kırlarda her daim fısıldanan o sırra can kulağımızı verebilsek, belki yitik hafızamızı adım adım geri kazanabilir, hakikatin hayat bilgisinin talibi olabilirdik.

Ahmet Murat’ın ‘Avarelik Görgüsü’ isimli kitabında neden her şeyin tükenmeye yüz tuttuğu yerde yeniden başlamanın yolunu bulamadığımıza ve yeniden başlayabilmek için neye ihtiyacımız olduğuna dair ipuçları var: “Kır çiçekleri, kuş sesleri, taze ot kokusu, berraklaşan gök mavisi.. Bütün bunlar bizde hayata yeniden başlama hevesini uyandırır.”

Yolların çıkmaza döndüğü yerde durup her şeye yeniden başlamak için yeniden kendine dönmesi gerekiyor insanın. Başladığı yere! Yolları tüketen sapmaların öncesine… Yani her şeye safça, insanca, en yalın haliyle, yani fıtratına en yakın kimliğiyle yöneldiği yere? Peki neye yöneldiği yere? İnsan olmaya, kendini bulmaya, canını hissetmeye, hakikatini bilmeye, hayatı, hayatını bilmeye, varlığı düşünmeye başladığı yere… Hakikate doğru ilk acemi adımlarını attığı yere… Neresiydi orası, hatırlayabilecek miyiz? Bu pahası bilinemez değerdeki bilgi o kadar çıkmış ki hatırımızdan, şu tükendiğimiz yerlere nasıl geldiğimizi de bilemiyoruz. Nerede yanlış bir adım, adımlar attık, nerede yanlış tarafa döndük, nerede istikametimizi yitirdik? Bilemiyoruz hiç bunları. Bilemediğimiz için; geriye dönmeyi, başladığımız yeri yeniden arayıp bulmayı, oradan yine safça, yine insanca başlangıçlar yapmayı da beceremiyoruz. Bilemiyoruz bizim için doğru olacak yolu, çünkü silemiyoruz eğrildiğimiz yeri.

İç geçirerek, “Şimdi kırlarda renk renk çiçekler açmıştır” dedi biri. “Vakit olsa da gidip görsek!” diye söylendi diğeri, “Akşama ben öyle bir kır videosu bulurum sana!”

Hayatımızı yavaş yavaş kırlardan uzağa taşıdılar, kır çiçekleriyle aramıza duvarlar ördüler, rüzgarın önüne rüzgarkıranlar kurdular, derecikleri kuruttular. Böylece içimiz de kurudu gitti kurdukları bu yeni dünyada. Artık kırlar duvardaki pastoral bir tablo, telefonumuz için parlak bir ‘wallpaper’, 8K kalitede birkaç video, uzak şiirlerden kulağımıza çalınan birkaç dize, şarkılardaki birer nakarat bizim için… Bir de ortasından yarıp geçtiğimiz yolculukların fonları…

Kırlardan uzak düşmüş insan sürgündedir. İçinde sürgünlük acısı, derdi dahi kalmamışsa sürgünü vatanı kılmış, özünün, hakikatinin, toprağının yabancısı olmuştur.

Kırlar bizi özlüyor, insan kardeşlerini özlüyor! Biz kırları yaşamayı neredeyse unutmuş olsak bile, onlar bizi unutmuyor! Bir gün kısır döngüyü kırın, kırlara gidin, emin olun kır çiçekleri size hiç yabancılık çektirmeyecekler!

“Kır çiçekleri ve manzara seyretmenin önemli bir kusuru var, bedavalar, diye açıkladı. Doğa sevgisiyle fabrikalar çalışmaz. En azından alt sınıflarda doğa sevgisini kaldırmaya karar verildi, ancak ulaşım tüketimi eğilimi kalacaktı. Çünkü elbette nefret etseler de kırlara gitmeye devam etmeleri önemliydi. Sorun, ulaşım tüketimi için kır çiçekleri ve manzara seyretmekten ekonomik olarak daha sağlam bir neden bulmaktı. Gerektiği şekilde bulundu” diyor meşhur ‘Cesur Yeni Dünya’ kitabında Aldous Huxley.

“Çiçek açmadığına şaşıracağına” dedi meczup, “bak bakalım kökün hâlâ toprağında mı?”