Hep var gibi ama sorsan yok gibi

Hayat... Hep başlarız böyle bir tümceyle ve her konuyla ilişkilendirebiliriz hayat sözcüğünü. Nereye isterseniz yapıştırın, hangi konuyu isterseniz sonucunda lafı buraya getirip ‘Hayat böyle işte’ diye bitirebilirsiniz konuyu.

Hayatın tamamını oluşturansa anların ya da anıların toplamı. Beklenen günler, aylar vardır ya da hiç beklemediğimiz, hayalini bile kurmaktan korktuğumuz anlar... Gelmesin, o cümleyi duymayalım, yaşamayalım isteriz.

Bazı anlar gelince içine bir hüzün ya da dev bir mutluluk çöker insanın. Tüm insanlığın en önemli iki ortak ve en büyük noktası, iki an; ölüm ya da doğum. Pardon, ters oldu; doğum ya da ölüm.

11.02.2025. Geçen yıl...  Umudumuzu bitiren telefon çaldığında babam noktayı koymuştu artık.

20 yıl önce görüntü olarak hayatımdan çıkmıştı insanlar. Sadece bir silik görüntü olmuştu herkes. Zaman geçti, ben bunu fikren kabul etmişim ama ruhen kabul etmemişim. Ben böyle yapıyormuşum. Yeni fark ediyorum aslında. “Nasıl alıştın buna” diye çok soruluyor ama bunun net bir cevabı da yok. Babamın olmayışına alışamadım. Tam bir yıl oldu ve hep var gibi ama sorsan yok gibi. “Annemlere gidiyorum” derdim. Hiç annemle babamı ayrı düşünmemişim çünkü. Şimdi yine “Annemlere gidiyorum” diyorum ve annemle babam aynı anda aklımda canlanıyor. 20 yıl önce silikleşmemiş halleriyle. Fikren yok babam. Göremem. Ama ruhen var hâlâ. Ben o dünyayı ruhen görüyorum fakat dışarıdan içerisi gözükmüyor ya, bu sebepten sizin gördükleriniz dışarıda kalıyor. Dışarıdan bakınca ben içeride hepsini görüyorum. Sonradan kör olan biri olarak...

Yani görme bende devam ediyor ama size anlatamam ki! Zaten anlatamadım da şu an. Kör olmak, kör olmaktır ya da sevdiğinizi kaybetmek, her kimse, sadece onu kaybetmektir. Babamı kaybetmek sadece babamı kaybetmekmiş, hiçbir teselli ya da benzeri olgu işimize yaramıyor. Sadece fikren yarıyormuş gibi yaşayıp azıcık kendimize, çoğunlukla etrafımıza moral vermek gerekiyor. Çünkü an durmuyor. Aslında teselli edilirken teselli ediyoruz karşımızdakini. İyi olmamızı isteyene iyi olmuşuz gibi gösteriyoruz o an için.

Hiç gelmeyecek ne görme ne de babam... O ve benim görmem nereye gittiler, hangi inanca göre neredeler bilmiyorum ama ben ruhen unutmayacağım. Alışamayacağım ama alışmış olarak devam edeceğim fikren. Tek seçenek bu. Fotoğraflar, videolar sizi ne kadar teselli eder bilmem ama bende onlar da yok. Rüyalarımda görüyorum kaybettiklerimi. Görsel olarak sadece rüya var. O da hangi uykuda ve ne zaman bilemiyorum, sürpriz oluyor.

Edilebilecek bütün dillerde ve dinlerde dua ediyorum, başka da yapabileceğim bir şey yok fikren kayıplarım için.

Sağlıklı günler ve ömürler diliyorum her sese. Özellikle sese diyorum, yazım yanlışı değil. Ruhumda çizim cisimsiniz ama hayatımda seslerimsiniz sevdiklerim. İyi pazarlar...