Henüz 16 yaşındaki köle çocuk Mustafa, kaçak tuğla fabrikasında yanarak can verdi! Sözcü Gazetesi

Ajanslar önceki gün şu haberi geçtiler:

“Tekirdağ’daki bir tuğla fabrikasının gece vardiyasında çalışan 16 yaşındaki Mustafa Eti, ısınmak için kullanılan tenekeye tiner atarken parlayan alevlerde yandı. Hastaneye kaldırılan Eti, 10 günlük mücadele sonucunda kurtarılamayarak hayatını kaybetti. Talihsiz işçinin cenazesi İstanbul Büyükşehir Belediyesi’ne ait bir araçla memleketi Van’ın Özalp İlçesi’ne götürülerek defnedildi.

Olay kayıtlara, bu yıl içinde iş kazasında ölen 68. çocuk işçi olarak geçti.”

Hepsi bu kadar!

Oysa ben, gazetelerin internet sitelerinde küçük bir haber olarak yer alan olayı tüylerim ürpererek okudum.

Çünkü 16 yaşındaki bir çocuk, hem de gece vardiyasında, yaşının kaldıramayacağı ağırlıktaki bir işte çalıştırılıyordu.

Yani bu bir kaza değil, cinayetten farksız bir durumdu.

O da, akranları gibi Doğu’dan, Van’dan getirilmişti.

Özetle Mustafa, ARENA’da bundan 20 yıl önce, yine Tekirdağ’da gizli kamera görüntüleriyle belgelediğimiz, benim uğrunda hapis cezası aldığım “köle çocuk”lardan biriydi.

★★★

Yıl, 2005...
Eylül ayı başlarında Arena’ya ulaşan bir ihbar üzerine ekibimiz, Güneydoğu’dan getirilen 10-15 yaşlarındaki çocukların, Tekirdağ’ın Kumbağ yöresindeki tuğla fabrikalarında kaçak olarak çalıştırıldıklarını belgeledi.
Görüntüler yürek yakıcıydı. Simsarlar tarafından minibüslere sardalye istifi doldurulan çocuklar fabrikalara taşınıyor ve maske gibi hiçbir koruyucu önleme gerek duyulmaksızın, fırınların en ağır işlerinde çalıştırılıyorlardı.

★★★

Çocukların gün boyu toz toprak soludukları yetmiyormuş gibi, geceleri de küçücük bedenleri, koğuşları istilâ eden tahtakurusu başta olmak üzere, her türlü zararlının kemirmesine açık oluyordu!..
Yani gerek çalışma koşulları, gerekse sosyal yaşam ortamları, hayvan bağlasanız durmayacak kadar berbattı...
Henüz okul çağındaki küçük kölelerin kaçmaları da mümkün değildi.
Zira onları memleketlerinden buraya getirip köle gibi çalıştıran simsarlar, daha yolculuklarının başında kimliklerine el koyuyorlardı!..

★★★

Görüntülerdeki gerçekleri o dönem AKP’de siyaset yapan Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Murat Başesgioğlu’na anlattım. İki müfettiş görevlendirdi. Müfettişlerle Kanal D binasında buluştuk. Ben onların aracına bindim, muhabir arkadaşım Serap Belet ile kameraman Murat Sis de Arena aracına geçtiler.

Biz önde, onlar arkada, Tekirdağ’ın yolunu tuttuk.

★★★

Tuğla fabrikasına geldiğimizde tam görüntü almaya başlamıştık ki fabrika, jandarmalar tarafından basıldı. Ben safiyane duygularla kaçak çocuk işçi çalıştıran kişileri gözaltına alacaklarını düşünürken onlara hiç dokunmadılar!
Sadece beni gözaltına aldılar!
Ayrıca kasetlerimize el koymaya kalktılar. Tabii kargaşa sırasında köle çocuklar da -her denetimde olduğu gibi- fabrikadan kırsal kesime doğru uzaklaştırıldılar!

★★★

Uzatmayayım, yol boyu süren sohbette bizi yere göğe sığdıramayan müfettişler, sanki Bakan’ın emri üzerine İstanbul’dan bizimle birlikte gelmemişler gibi yaparak, kaşla göz arasında ortalıktan kayboldular!..
Daha sonra aleyhime açılan davada yargılanırken Bakan Başesgioğlu, bırakın lehime tanıklık etmeyi, mahkemeye iki satır yazı yazarak “Evet Uğur Dündar bana başvurdu, ben de iki müfettiş görevlendirdim. Ülkemizin önemli sorunlarından birini görüntülemek ve önlem alınmasını sağlamak amacıyla ve bilgim dahilinde hep birlikte fabrikaya gittiler. İzni ben verdim” deme gereğini bile duymadı!
Çocuk simsarları ve köle tacirleri yerine ben mahkum oldum!
İyi mi?..

★★★

Aradan uzun, upuzun 20 yıl geçti...

Bu 20 yılda “köle çocuklar” gerçeği yok edilemez miydi?

Tabii edilirdi. İstenilse bırakın 20 yılı, 20 günde tarihe mal edilebilirdi.

Ama yapılmadı.

Araştırma sonucunda gördüm ki, 2005’teki çekimi yaptığımız sırada sayıları 10’u bulan yöredeki fabrikalardan 8’i kapanmış. Geriye iki fabrika kalmış. Biri modern yöntemlerle çalışıyor. Diğerini ise Diyarbakırlı bir iş insanı ruhsatsız olarak çalıştırıyor. (Üretimde kullandığı sahanın toprak ruhsatı da alınmamış.) Olay da burada yaşanıyor. Kısa süre önce yaşanan başka bir kazada(!) da bir işçinin kolu kopuyor. Söz konusu fabrikada 400’e yakın çocuk işçi ve mülteci çalıştırılıyor. Bunların çoğu sigortasız. Kaçak çalışan bir fabrika Jandarma kimlik kontrolüne geldiğinde, yaşı küçük ve sigortasız çalıştırılan köleler de çevredeki dere yataklarına saklanıyor. Sadece sigortalıların kimlikleri jandarmaya gösteriliyor.

Bunları öğrendikçe içimden “Yazıklar olsun, bu ülkede insanın yaşam hakkı bu kadar mı ucuz” demekten kendimi alamadım.

Çalışma Bakanlığı müfettişleri mi?

“Köle çocuk” sorunu devam ettiğine göre onlar 20 yıl önce ne yaptılarsa şimdi de aynısını yapmayı sürdürüyorlar!