‘Hayal etsem bu kadar güzelini edemezdim’

Haberlerimizi Google’da Takip Edin

Google’da tercih edilen
kaynak olarak ekleyin

İlke Özyüksel 9 yaşında Ankara’da yüzmeyle başladı spor hikâyesine. Ardından beş farklı disiplini (eskrim, engelli parkur, yüzme, koşu ve atıcılık) aynı anda yapmayı, her birinde yeniden mücadele etmeyi gerektiren modern pentatlona yönlendirdiler onu. Yıllar içinde bu zorlu branşın içinde büyüdü; olimpiyat mücadelesi veren ilk Türk pentatloncu oldu. Şimdi de Avrupa şampiyonluğunu kazanan ilk isim olmayı başardı.

◊ Tarihimizde bu branştaki ilk Avrupa şampiyonluğu... Nasıl hissediyorsunuz?

Süreç zordu, en iyi olmak için savaşıyordum. Pentatlonun dinamiği farklı. Kendinizi akışa bıraktığınızda madalya elinize konuyor. Tecrübelerimizle savaştık, performanstan ziyade psikolojik savaş çok zordu ama çok iyi mücadele ettik. Ülkemizde olmasının avantajını en iyi şekilde kullandık. Ülkemizde İstiklal Marşı’nı okutmanın yıllardır hayalini kuruyordum.

◊ Nasıl bir psikolojik savaş?

Psikoloğumla branş özelinde çok çalıştım, zihinsel antrenman çok yaptım. Her durum ve şartta gerekeni yapabilmek için zihni hazırlamamız gerekiyor. Branş araları o kadar kısa ki birinde kötü bir şey yaşasanız üzülecek zaman yok. Bu yarışta yabancılarla da çok savaştık. Mobbing’lere başladılar, ısınmayı zorlaştırdılar benim için, adapte oldum. Eskrimde özellikle tribünlerden gelen seslerle baş ettim. Onlar da madalyanın en büyük adaylarından olduğumu fark etti. Fiziksel olarak yaptıkları zorlayıcıydı, onun dışında dışarıdan istediklerini söylesinler; ha duvara konuşmuşlar
ha bana, ben etkilenmem.

◊ Beş branşı kapsayan bir spor... Eskiden binicilik vardı, artık engel parkurlu sistem var. Bu sizi nasıl etkiledi?

Adapte olmak çok zordu. Dezavantajıma oldu, çok iyi bir biniciydim ve kalkması beni çok etkiledi. Çok çalıştım, açığı kapattım. Yattım, kalktım yeni branşa çalıştım. 28 yaşından sonra yeni bir branş öğrendim.

◊ Gençlere ne tavsiyeniz olur?

Spor yapmamak bir seçenek olmamalı. Sporu muhakkak hayatlarına entegre etmeleri lazım, illa profesyonel olmaya gerek yok. Yeni dünyada hareket etmeyen, elinde sürekli telefon olan bir kuşak var. Bunun önüne geçmenin en güzel yolu spor.

◊ Gününüzün ne kadar bölümü antrenmanlarla geçiyor?

Genellikle tamamı. Günde 10-12 saatimiz böyle geçiyor. Olimpiyat, Avrupa madalyaları başka türlü gelmiyor. Yük gibi değil, zevkle yapıyoruz.

‘Hiç pes etmem’

◊ Ülkemizde modern pentatlonun geldiği yeri ve geleceğini nasıl görüyorsunuz?

Ben başladığımdan beri inanılmaz bir gelişim gösterdi. Engel parkurunun gelmesiyle alt yaş gruplarına inanılmaz yayıldı. Sporcu sayıları arttı çünkü at bulmak zordu ve binicilik öğrenmesi uzun süren bir branştı. Sadece size değil, ata da bağlı. Ama Ankara’da neredeyse 6-7 engel parkuru var.

◊ Sizi rakiplerinizden ayıran özellik nedir? Motivasyon, çalışmak...

Hepsi. Çok çalışıyorum. Yabancı bir arkadaşım “Senin rakibin olmak çok kötü” demişti. Bir de hiç pes etmiyorum. Yaşımın da farkındayım (29 yaşında); ‘Kaç kere daha olimpiyata gidebileceğim’ gibi düşünceler beni zinde tutuyor.

◊ Spor dışında neler yaparsınız?

Annemden gelen alışkanlıkla iki-üç kitabı aynı anda okuyorum. Şu an Jose Santos’un ‘Tanrı’nın Formülü’ ve Daniel Keyes’den ‘Algernon’a Çiçekler’ kitaplarını okuyorum. İyi yemek yemeyi severim. Sinemaya çok giderim.

◊ Madalyayı alınca aklınızdan ne geçti?

Ay valla ölüyordum ben! Hayaller kuruyordum, şunu yapacağım filan diye ama kendimi zor attım. Ben telefonu elime alana kadar sosyal medyada da patlamıştı. Hayal etsem bu kadar güzelini edemezdim.

◊ Hedefleriniz neler?

Haftaya Çin’e dünya şampiyonasına gidiyorum. Ardından Avrupa Oyunları kota için ve inşallah Los Angeles (2028) Olimpiyatları...