Hayal Ettiğiniz Kadarsınız

Bir arkadaşla mesajlaşıyorduk. Kendisine, başka bir arkadaşımın sözünü hatırlattım: Büyük Düşün. Sonra kendi kendime sordum “Ben ne kadar büyük düşünüyorum?” diye. Hakikaten, biz ne yapıyoruz? Bir anda aklıma babamın bana anlattığı bir anı geldi. Babamın bir arkadaşı vardı. Arkadaşının boş boş gezmesine çok içerleniyor ve ona bir şeyler yapmasını söylemişti. Arkadaşının verdiği cevap müthiş: Cebindeki avuç dolusu bozuklukları çıkarıp, babama göstererek “Mehmet, ben ancak bu kadarlık düşünebilirim.” dedi. “Büyük Düşün” başlamadan bitti.
Hep böyle mi olacağız? Hayallerimiz elimizdekiler kadar mı olacak? Daha fazlasını istemeye hakkımız yok mu? Hatta, bize göre imkansız olan şeyleri düşünemez, akıl edemez miyiz? Sahip olduğumuz kadar mıyız? Tüm bu soruların cevabı, evet. Evet, yapamayız. Çünkü biz bu kadarız. Junior arkadaşımın bana söylemeye çalıştığı şeyi şimdi daha iyi anlıyorum: “Hayal ettiğiniz kadarsınız…”

Büyük hedeflere sahip olan insanlar yok mu? Elbette var. Sanırım, en azından öyle deniyor. Savunma sanayiinde Türkiye’nin çığır açtığı söyleniyor. Bu hedeflere ulaşmayı, büyük düşünen insanlar sayesinde olduğu söyleniyor. İstanbul Havalimanı, boğazdan geçen tüp geçitler için de bu şekilde açıklanıyor. Ne kadar büyük olduğu ya da onların gayretleriyle olup olmadığını bilmiyorum; ama tüm bunların gerçekleşmesinin sebebinin babamın yaşamış olduğu o anıyla bağlantılı olduğunu düşünüyorum. Cebinin dolgunluğu ile alakalı.

Bunları yermek istemiyorum. Fakat unutmayalım, servetin varken bir şeyler yapabilirsin. Ailenin kaldığı yerden devam eder, bayrağı çocuğuna bile devretebilirsin. Ya hiçbir şeyin yokken ya da daha azına sahipken sen nesin? O kadar çok imkâna sahip olanların hayalleri daha büyük olmalı.

Türkiye’nin %10’luk grubunun zengin olduğunu düşünecek olursak gerçekleşen hayallerin ne kadar da sınırlı olduğunu görürsünüz. Ve bizim gördüğümüz bu başarıların da en büyük destekçisinin devlet olduğunu da atlamadan geçemeyeceğim. Gerçekte bu hayallerin devletin mi yoksa o şahısların mı olduğu şüphesini uyandırıyor.

Elbette bunları yermek işin en kolayı. Olan şeyi kötülemek, görmezden gelmek. Başkaların hedeflerini başlatmadan çürütmek. Çıktığı yolun yanlış olduğunu söylemek. Düşene gülmek. Olur da kazanırsa, haksız yere iftira atmak. Söz kendimize geldiğinde ne kadar yaşıyoruz. Arkadaşımın da dediği gibi: “Hayalleriniz kadar yaşarsınız.”

Sözü yine kendime getirmiyorum. Hep diğerleri üzerinden eleştiriyorum. Hayallerimin olmadığını söylemekten ziyade hayallerimi yaşamaya cesaret edemediğim gerçeğiyle yüzleşmekten korkuyorum. Evet hayallerim var. Pek çok insana rağmen ben hayal edebiliyorum. Onların ise en büyük hayali ev almak, küçük bir köye yerleşmek, çocuğunu evlendirmek. Herkesin hayali var; ama çoğunluğun hülyaları sadece görüntü. İmkânsızlıkları sarmalı içinde belli belirsiz görülen şey; gölge.

Toplum olarak hepimiz hayal kurmasını bilmiyoruz. Bazı şeyleri zihnimizde tasarlasak bile bunları nasıl gerçeğe dönüştüreceğimizden bihaberiz. Tüm bu cahilliğimize imkansızlığımız da eklenince hepten hayal kurmayı bıraktık ve bıraktırdık. “Hayal satma” dedik. “Boş hayale kapıldı” deriz. En güzeli de sanırım: Aç tavuk kendini buğday ambarında sanır.

Havanda su dövmemek için hayalimizi gerçeğe dönüştürme kabiliyetinden çok uzağız. Hayal kurmayı sadece imkanlarımız ölçüsüyle kıyaslıyoruz. Elimizin uzandığı, ayağımızı atabildiğimiz yere kadar düşünebiliyoruz. Daha ötesi olmuyor. Çiğ düşer, ümit biter. Belki de en büyük engel, hayal kurmayı küçümsememizdir.