Gazze içimizde (mi?) Gökhan Özcan

Mark Ruffalo, Javier Bardem ya da Susan Sarandon’un Gazze’ye sahip çıkmak için bizden daha fazlasını göze alacağını tahmin edebilir miydiniz? Ya da Roger Waters’ın, Liam Cunningham’ın Gazze’yi kendine dava edineceğini? Celtic takımının defalarca ceza almayı göze alarak kendi evindeki her maçta Gazze’nin yanında saf tutmasını bekler miydiniz? İspanya Başbakanı’nın İsrail’e ve Trump’a karşı müthiş ve çok ustaca siyasi restler çekeceğini? Herhalde bu kadarını hiçbirimiz beklemezdik. Batıya bakışımızda

Mark Ruffalo, Javier Bardem ya da Susan Sarandon’un Gazze’ye sahip çıkmak için bizden daha fazlasını göze alacağını tahmin edebilir miydiniz? Ya da Roger Waters’ın, Liam Cunningham’ın Gazze’yi kendine dava edineceğini? Celtic takımının defalarca ceza almayı göze alarak kendi evindeki her maçta Gazze’nin yanında saf tutmasını bekler miydiniz? İspanya Başbakanı’nın İsrail’e ve Trump’a karşı müthiş ve çok ustaca siyasi restler çekeceğini? Herhalde bu kadarını hiçbirimiz beklemezdik. Batıya bakışımızda yeterince incelikli gözlemlerde bulunmadığımız anlaşılıyor. Batıda birçok namuslu, dirayetli insan bulunduğuna şahit olduk bu süreçte. Hepsine ve onlar gibi insanlığına sahip çıkan herkese helal olsun. Özellikle de Sumud gemilerini doldurup tam gaz

İsrail’in üstüne sürenlere!

Onlar insan olmanın gereğini yapıyor

ve bu imtihandan alınlarının akıyla çıkıyorlar. Bunları elbette unutmayacağız. Unutmayacağız diyorum ama gerçekten bunu yapabilecek miyiz? Çünkü çoğumuz, büyük bir kısmımız Gazze’nin kendisini bile unuttuk! Unutmadık mı? Evet, unutmayanlar var, bu dava uğruna gecesini gündüzüne katanlar var, onlara da helal olsun! Ama Gazze için gündeliklerinin dışına çıkabilen, hassasiyetlerini, desteklerini canlı tutabilen, Gazze’ye destek noktasında diri kalabilenlerin sayısı bize, ülkemize, milletimize yakışabilecek seviyede mi? Kaçımız rutin ve çoğu boş meşguliyetlerimizden başımızı alıp Gazze için bir şeyler yapabiliyoruz hâlâ? Alışmadık mı, kanıksamadık mı, yorulmadık mı Gazze gündeminden? Kendisine duyurmamak için parmaklarının ucuna basarak Gazze gündeminden kaçmaya çalışan insanlar görüyorum ben her yerde! Yalan mı, giderek daha hızlı geçilmiyor mu Gazze gündemini aktaran paylaşımlar sosyal mecralarda?

Yürüyüşlerin, buluşmaların, gösterilerin tansiyonu iyice düşmedi mi, katılımı azalmadı mı?

Gerçek şu ki sosyal hayatımızın olağan akışı içinde Gazze gerilerde kalmış durumda. Bunun istisnası olan engin gönüllü kardeşlerimi tenzih ederek

söylüyorum bu sözleri elbette, onlar yüzümüzün akı. Bu konuda duyarlı olanlarımızın da büyük kısmı kendi işine gücüne

, gelecek hesabına kariyerine, tüketimine alışverişine, polemiğine siyasetine, kitabına dergisine, golüne penaltısına döndü usulca. Gazze gündeminden tamamen kopmamak için her gün usulen kopyala yapıştır birkaç paylaşım yapanlar da var. Cılız, cansız, sanki mecburiyetten!

Ağlayalım, hayata küselim, üstümüzü parçalayalım, uykularımızdan olalım, isyan edelim demiyorum. Bunu zaten beklemiyorum. Bunun kimseye faydası da yok. Ama bu meseleyi samimi bir sahiplenişle gündemde tutamayacaksak, Gazze’yi dualarımızda bile hatırlayamayacaksak, iki damla gözyaşı bile dökemeyeceksek, ahir ömrümüzde insan olmaktan, kardeş olmaktan, Müslüman olmaktan nasıl bahis açacağız? Gazze’yi unutarak yaşamanın pratiklerini geliştirmekte bu kadar becerikliyken, bir gün içinde olduğumuz döngü duraksadığında zihnen ve kalben kendimizi, bu firari insanlığımızı nerede arayıp bulacağız?

Kabristan’da cenaze defnedilirken tefekküre dalıp ölümden ibret almak yerine bir köşede altın fiyatlarını, araba modellerini, siyasetin kayıkçı kavgalarını, kimin şampiyon olacağını, tatil planlarını konuşabilen, sonra da çıkışta pidesini yiyip kaçan insanlar oluyor. Belki çoğumuz yadırgıyoruz böyle yapanları… İşte Gazze meselesinde toplum olarak (elbette yine istisnaları dışarıda tutuyorum) durumumuz maalesef tam olarak bu!

Global Sumud Filotilla aktivisti

Şuayb

Ordu kardeşimizin bir beyanını okudum: “Keşke İsrail’in bizi ciddiye aldığı kadar dostlarımız da bizi ciddiye alsaydı” diyor.

Ne kadar acı! Ne kadar üzücü!

Gazze dert olmalı içimize! Oluyor mu? Olmuyorsa; bir daha hiçbir lafa ‘içimiz’ diye başlamayalım!