FUNDA KARAYEL ‘Her yer Türk’ diyenlerin derdi ne?

Patmos'ta birkaç gündür şunu fark ediyorum: Nereye baksam bir Türk. Chora'nın o meşhur tepesinde, Aziz Yuhanna Manastırı'nın çevresinde, daracık taş sokaklarda, tavernalarda, teknelerde… Türkçe bir yerlerden mutlaka yükseliyor. Ve ben bundan tuhaf biçimde çok mutlu oluyorum. Çünkü insan yurtdışında kendi dilini duyunca memleketinden küçük bir parça bulmuş gibi oluyor.

Aziz Yuhanna Manastırı'nın müzesine girerken Arda Güler formalı bir çocuk gördüm. "Aa Arda Güler!" dedim. Çocuk gülümsedi. Ben de güldüm. Dünyanın herhangi bir yerinde olabilecek kadar basit ama bir o kadar da güzel bir karşılaşma.
Fakat çocuğun ailesi pek memnun görünmedi. Belli ki "Her yer Türk" söylemini benimsemişler. Dünyanın birçok ülkesinden arkadaşım var, ben bizden başka kendi insanını başka ülkede görünce rahatsız olan başka millet görmedim.
"Burası da keşfedildi." "Artık buraya da gelmişler." Peki siz nereye geldiniz? Mars'a mı? Sizin keşfetmeniz için özel olarak ayrılmış bir ada mı burası?

SEYAHAT ARİSTOKRASİSİ
Patmos'ta "Her yer Türk olmuş" diye yakınanları gözlemliyorum. İlginç bir tür seyahat aristokrasisi çıkıyor karşımıza; dünyayı gezmeyi kültürel meraktan çok bir statü göstergesi olarak gören, bulunduğu coğrafyanın kalabalığına değil kendi ayrıcalığına bakan bir zihniyet. Sanki bir yere ilk giden kişi oranın tapusunu da almış gibi…
Gerçek kozmopolitlik, kendi dilini dünyanın başka bir köşesinde duyduğunda rahatsız olmak değil, o sesin dünyadaki varlığını doğal karşılayabilmektir. Bana göre insan olan, "Buraya da gelmişler" diye hayıflanmaz; "Ne güzel, dünya artık birbirimize daha çok benziyor" diyebilir.
Aristokrasi de zaten pasaportta değil, başkasının varlığına tahammül edebilme zarafetinde başlar. Bazıları için yurtdışına çıkmak, bir destinasyonu keşfetmenin, oraya başkalarının gelmemesiyle mümkün olduğunu düşünmekten geçiyor olabilir, sanki seyahat bir ayrıcalık rozetiymiş gibi davranmak.
Gerçekten kendinden emin olan insan, başka bir Türk gördüğünde rahatsız olmaz. Selam verir. Gülümser. Gerekirse sohbet eder. Çünkü bulunduğu yere ait olduğunu kanıtlamak için başkasını dışlamaya ihtiyaç duymaz. Artık birbirimizi görünce mutlu olmayı öğrenmemiz gerekiyor.
Bilmiyorum siz ne düşünüyorsunuz, email atın, tartışalım.

MİÇOTAKİS'İN BİSİKLET MESELESİ
Yunanistan Başbakanı Kiryakos Miçotakis, Girit Adası'nın Hanya kentinde bisiklet sürerken kaza geçirerek hafif şekilde yaralandı.
Önce Ankara'daki NATO Zirvesi'nde kameralara yansıyan o kendine has yürüyüşü Türkiye'de sosyal medyanın diline düştü; Kemal Sunal filmlerinden çıkmış bir karakter benzetmeleri, "omuz neden böyle?" analizleri derken Yunanistan Başbakanı istemeden de olsa Türkiye sosyal medyasının başrol oyuncularından birine dönüştü.
İnsan ister istemez düşünüyor: Bu kadar viral olduktan sonra bir şey olacağı belliydi. Ve oldu. Fakat asıl ilginç olan bisiklet değil, bisiklet meselesinin nasıl karşılandığı. Yunanistan'da "Bu kadar yoğun program arasında bisiklete binilir mi?" yorumları yapmıyor kimse. Miçotakis'in bisiklet kazasında ise tuhaf biçimde normal olan şey tam da normal kalabilmek.
Bu arada Miçotakis'e de küçük bir tavsiye: Ankara'daki yürüyüşün ardından bisiklet kazası da geldiğine göre, bir süre viral olmaktan uzak durmasında fayda var.

Z KUŞAĞI İŞ HAYATINDA DA GHOSTING YAPIYOR
ABD'de de yapılan bir anlaşma Z kuşağının iş hayatında da ghosting yaptığını ortaya koydu bu hafta. O kadar haksızlık yapılıyor ki bu Z kuşağına, onların hırsı yok kimse anlamıyor. Bir başka araştırma da yine ABD'den diyorki Z kuşağının yöneticilikte gözü yok. Bir başka araştırma diyor ki Z kuşağı önceki nesilden daha aptal. Bu arada bilmeyenler için ghosting en basit haliyle ilişki kurduğunuz birinin bir uyarı ya da açıklama yapmaksızın aniden ortadan kaybolması olarak tanımlanıyor.