Fenerbahçe nasıl kurtulur? Mesih bekler gibi Kurtarıcı beklenmez

Bazı kulüpler maç kaybeder, bazıları şampiyonluk.
Fenerbahçe ise uzun süredir zamanı kaybediyor.
Sarı - Lacivertli camia için asıl tehlike, müzeye yeni kupa koyamamak değil.
Bir kulübün başına gelebilecek en büyük felaket: Kendi karakterini unutmak.
Yaklaşan kongre, sadece bir başkanlık yarışı değil; Fenerbahçe’nin modern futboldaki varoluş biçiminin oylanacağı tarihi bir dönemeç.
Son yıllara bakıldığında Fenerbahçe’nin bir “aksiyon kulübü” olmaktan çıkıp giderek bir “reaksiyon kulübü”ne dönüştüğü görülüyor.
Rakibin transferine transferle cevap verme telaşı, hakem kararlarına öfke dolu bildiriler, her kriz sonrası yeniden başlayan tartışmalar...
Kulüp, sahada oyun üreten bir merkez olmaktan çok, dış dünyaya karşı sürekli savunma pozisyonu alan bir yapıya dönüştü.
Oysa büyük kulüpler rüzgâra göre yön değiştirmez.
Rüzgârı arkasına alacak yelkeni inşa eder.
Camia yıllardır bir “kurtarıcı” bekliyor.
Bazen başkan, bazen teknik direktör, bazen dünya yıldızı bir futbolcu...
Ama modern futbol artık tek bir karizmatik figürün mucizeleriyle yönetilmiyor.
Başarı; kurumsal akıl, sürdürülebilir futbol planı ve istikrarlı organizasyonlarla geliyor.
Fenerbahçe’nin ihtiyacı sadece pahalı oyuncular değil; o oyuncuların hangi sistem içinde gelişeceğini bilen bir futbol aklıdır.
Çünkü her başarısızlıkta bütün taşları yerinden oynatmak, binanın temelini biraz daha zayıflatıyor.
Kulübün artık “istikrar” ile “statüko” arasındaki farkı anlaması gerekiyor.
Bir başka problem de psikolojik iklim...
Fenerbahçe her mağlubiyeti “ihanet”, her eleştiriyi “operasyon”, her başarısızlığı “yapı” olarak okumaya devam ettiği sürece normalleşemez.
Bu atmosfer sahaya da yansıyor.
Futbolcuların üzerinde dev bir “hata yapma korkusu” oluşuyor.
Kadıköy’ün o meşhur baskısı bazen rakibi değil, kendi takımını boğan bir ağırlığa dönüşüyor.
Oysa büyük kulüpler de kaybeder.
Ama sürekli savrulmaz.
Savrulmak; yön duygusunu kaybetmektir.
Fenerbahçe yeniden ayağa kalkmak istiyorsa önce kaybetmeyi bir “kıyamet senaryosu” olmaktan çıkarmalı.
Mağlubiyeti, analiz edilebilir sportif bir sonuç olarak görebilmeli.
Yaklaşan kongrede üyelerin kendine sorması gereken soru da aslında çok net.
“Kim daha büyük transfer yapacak?” değil...
“Kim bu kulübe yeniden akıl, kimlik ve yön duygusu kazandıracak?”
Gerekirse tüm adaylar birleşip, tek ve güçlü bir listeyle seçime girmek gerekir.
Aziz Yıldırım, Ali Koç ve diğerleri bu taşın altına elini sokmalıdır.
Çünkü Fenerbahçe “kendisi” olduğunda sadece kupa kazanan bir kulüp değildi.
Türk futboluna yön veren, özgüveniyle rakiplerine korku değil saygı hissettiren dev bir organizasyondu.
Kurtuluş dışarıda düşman aramakta değil; içeride kaybolan o akılcı, mağrur ve üretken ruhu yeniden uyandırmakta.
Zaman akıyor.
Fenerbahçe’nin artık kaybedecek tek bir sezonu değil, tek bir saniyesi bile yok.