Eski fotoğraflarda insanlar neden hiç gülümsemiyor? İşte 19. yüzyıldaki donuk bakışların ardındaki 6 şaşırtıcı sebep

Fotoğraflar bugün hayatımızın ayrılmaz bir parçası; gülümsemek ise neredeyse otomatik bir refleks. Ancak 19. yüzyıla doğru bir yolculuğa çıktığımızda bizi bambaşka bir atmosfer karşılıyor: Ne bir tebessüm, ne de rahat bir duruş… Peki, insanlar neden gülümsemekten bu kadar kaçınıyordu? Uzun pozlama sürelerinden çürük diş korkusuna, toplumsal normlardan estetik kaygılara kadar bu donuk ifadelerin ardında pek çok şaşırtıcı sebep yatıyordu. İşte eski fotoğraflardaki o gizemli ciddiyetin perde arkası…

1. UZUN POZLAMA VE TEKNOLOJİNİN SINIRLARI

Yıllarca bu ciddiyetin en büyük sorumlusu olarak teknolojik yetersizlikler gösterildi.

İlk nesil kameralar, kurulumu ve çekimi dakikalar süren karmaşık sistemlerdi. Bu süre boyunca kıpırdamadan durmak zorunda kalan insanlar için doğal bir gülümsemeyi korumak neredeyse imkansızdı. Bu nedenle en rahat ifade, yani "nötr" duruş tercih ediliyordu. George Eastman Müzesi küratörü Todd Gustavson’a göre, 1850’lere kadar bu teknik sınırlamalar aşılmamıştı.

Ancak mesele sadece teknolojiyle ilgili değildi. Profesör Christina Kotchemidova’ya göre, kamera karşısında gülümsemek aslında içgüdüsel bir tepki değil, sonradan öğrenilmiş bir sosyal normdur.

Kotchemidova, o dönemde fotoğrafçılığın profesyonel bir nezaket ve görgü kuralı çerçevesinde yapıldığını; bu nedenle fotoğrafçıların, ciddiyeti korumak adına insanlara özellikle gülmemelerini öğütlediğini belirtiyor. Yani o dönemde fotoğraf karesi, anlık bir duyguyu değil, kişinin toplum içindeki ağırbaşlı ve profesyonel duruşunu kaydetmeyi amaçlıyordu.

2. HİJYEN SORUNU: GÜLÜNECEK BİR DİŞ YAPISI YOKTU

Bir diğer popüler ancak tartışmalı teori ise kötü dişler. 19. yüzyılda kişisel hijyen oldukça kötüydü. Diş eksikliklerini ve çürükleri gizlemek için ağızların sıkıca kapatıldığı düşünülse de Nicholas Jeeves gibi tarihçiler buna itiraz ediyor: O dönemde kötü dişler o kadar yaygındı ki, kimse bunu bir utanç kaynağı olarak görmüyordu.

3. SOSYAL STATÜ VE PSİKOLOJİ: KİMLER GÜLÜMSERDİ?

Asıl neden, teknolojik ve hijyenik faktörlerin ötesinde psikolojik ve sosyal normlarda yatıyor olabilir.

O dönemde gülümsemek her zaman pozitif bir anlam taşımıyordu. 200 yıl önceki sosyal normlara göre geniş bir gülümseme; fakirlik, sarhoşluk, delilik ya da soytarılıkla özdeşleştiriliyordu.

Kraliyet ailesi ve soylular ise sosyal statülerini ve otoritelerini göstermek için ciddi bir duruş sergiliyordu. Halk da doğal olarak bu ciddi ve asil duruşu taklit ederek saygın görünmeye çalışıyordu.

4. SANATIN MİRASI: PORTRE GELENEĞİ

Bazı uzmanlara göre fotoğrafçılık, icat edildiğinde kendi kurallarını yaratmadı; resim sanatının geleneklerini devraldı. Fotoğraf icat edilmeden önce birinin görüntüsünün ölümsüzleşmesinin tek yolu yağlı boya portrelerdi. Ressamın karşısında saatlerce durmak, doğal olarak ciddi bir ifade gerektiriyordu ve bu eserlerde gülümseme neredeyse hiç yoktu.

Bu konudaki en büyük ve nadir istisna ise ünlü Mona Lisa tablosudur. Ancak Leonardo da Vinci’nin o meşhur gülümsemeyi "işe yarar" hale getirebilmek için yıllarca çalıştığı biliniyor. Da Vinci'nin çağdaşları bile bir portrede gülümseyen bir yüz görmekten hayrete düşmüşlerdi.

Rembrandt veya Velazquez’in tablolarına baktığınızda da kahkaha atan insanlar göremezsiniz; çünkü portre, bir insanın anlık neşesini değil, ruhunun derinliğini ve varoluşsal ciddiyetini yansıtmalıydı. Bu melankolik ve ciddi duruş, resim sanatından erken dönem fotoğrafçılığa miras kaldı.

Wikipedia / Kamu Malı

5. "PEYNİR" DEĞİL "KURU ERİK": KÜÇÜK AĞIZ MODASI

Günümüzde fotoğraf çekilirken "cheese" (peynir) diyerek ağzımızı genişçe açıyoruz ama 19. yüzyılın başlarında fotoğrafçılar, tam tersi bir etki yaratmak için insanlardan "prunes" (kuru erik) demelerini isterlerdi. Bu tercihin arkasındaki sebep sadece gülümsemeyi engellemek değildi; asıl mesele dönemin güzellik standartlarıydı.

Viktorya dönemi estetik anlayışına göre, geniş bir ağız kaba ve çirkin kabul edilirken; küçük ve büzük dudaklar zarafetin ve aristokratik duruşun simgesiydi. Bu yöntem, insanların fotoğraflarda sadece ciddi değil, aynı zamanda "estetik ve asil" görünmesini sağlıyordu.

Bazı uzmanlara göre, bu uygulama insanların fotoğraflarda birbirine benzer ifadeler takınmasına da yol açıyordu. Böylece, 19. yüzyıl fotoğraflarındaki o ciddi ve donuk ifadeler, hem teknik zorunlulukların hem de dönemin güzellik ve sosyal standartlarının bir yansıması olarak karşımıza çıkıyor.

6. TARİHİ DÜŞÜNCENİN ÖNEMİ: FOTOĞRAF DEĞİL, BİR "BELGE"

İnsanlar, fotoğrafın gelecek için kalıcı bir kayıt olduğunu biliyor ve " mükemmel atalar" olarak görünmek istiyordu.

Hatta ünlü yazar Mark Twain, bu durumu şöyle özetlemişti: "Fotoğraf çok önemli bir belgedir ve gelecek nesillere aktarılacak en kötü şey, sonsuza dek sabitlenmiş aptalca bir gülümsemedir."

Sonuç olarak fotoğraf, bir anlık çekimden öteydi; bir portre kadar ciddi ve zamansız bir kayıt olarak görülüyordu. Kameralar yaygınlaşıp fiyatlar düştükçe, 20. yüzyılın başlarında insanlar artık daha rahat ve gayri resmi pozlar vermeye başladı.

Ancak 19. yüzyıl fotoğraflarındaki ciddi duruş, hem teknolojik hem kültürel hem de sosyal bir tercih olarak kayda geçti.

Haber kaynak: The Guardian, History of Yesterday

Görsel kaynak: iStock