Dünya Kupası’ndan neden elendik? Ömer Çelikbaşlı

Çok büyük umutlarla yıllar sonrasında katıldığımız Dünya Kupası, bizim için çok büyük bir hayal kırıklığı oldu. Bu hayal kırıklığını 3 maddede incelemek lazım. 1- TFF, bu organizasyonda tamamen sınıfta kaldı. Kamp merkezinin 1.5-2 milyon dolar civarında bir rakama değiştirilme imkanı varken yapılmaması çok büyük bir acemilik. Arizona’da hava sıcaklığı 45 derece civarı. Bu sıcakta antrenman yapıp her maç öncesi 3 saat yolculuk süresi olması, takımı da olumsuz etkiler. Diğer ülkeler kamp yerlerini

Çok büyük umutlarla yıllar sonrasında katıldığımız Dünya Kupası, bizim için çok büyük bir hayal kırıklığı oldu. Bu hayal kırıklığını 3 maddede incelemek lazım.

1- TFF, bu organizasyonda tamamen sınıfta kaldı. Kamp merkezinin 1.5-2 milyon dolar civarında bir rakama değiştirilme imkanı varken yapılmaması çok büyük bir acemilik. Arizona’da hava sıcaklığı 45 derece civarı. Bu sıcakta antrenman yapıp her maç öncesi 3 saat yolculuk süresi olması, takımı da olumsuz etkiler. Diğer ülkeler kamp yerlerini değiştirip mesafeleri kısaltırken; bizim bunu yapmayı bırakın, takım için diğer ülkelerde olduğu gibi psikolojik destek vb. profesyonel yardım almaması da cabası…

2- Montella’nın inadından vazgeçmemesi… Romanya ve Kosova maçları da dahil çok formsuz, hatalarından ders çıkarmayan, inadından vazgeçmeyen, istatistiklerle taraftarları kandırmaya çalışan ve ‘Ben Türk’üm sözleriyle demagoji yapan bir Montella var. Avustralya maçında göz göre göre Kerem’in, 3 uzun stoper arasında yalnız bırakılması ve kenar ortalarıyla pozisyonlar aranması; 10 kişilik Paraguay karşısında oyunu genişletip hareketlilik seviyesini arttırmaması tamamen hocaya yazar. Şimdi istatistik tablosuyla birlikte İtalya’daki evine gidip kahvesini içebilir. Şahsen ben A Milli Takım’da bir kadro adaleti olduğunu da düşünmüyorum. Kadro adaleti olsaydı, hem farklı isimleri Amerika’da hem de ilk 11’de görürdük.

3- Sadece Montella ve TFF değil, oyuncular da aynaya bakacaklar. Avrupa Futbol Şampiyonası sonrasında belli ki Dünya Kupası gruplarını görünce bir rehavet oluşmuş. Rakipler küçümsenmiş. Sorsan dünyanın en büyük kulüplerinde oynuyorlar ama sahada dökülüyorlar. Uğurcan, Merih, Hakan… Bu takımın tecrübeli isimleri ama ilk 2 maç adeta sahada yokları oynadılar. Ayrıca oyuncuların elinden telefon düşmüyor. Sürekli sosyal medyadalar. Neymiş eleştiriler onları çok üzüyormuş ve canları sıkılıyormuş. Taraftarlar sizden şampiyonluk değil, yüreğini ortaya koyan bir oyuncu grubu beklerken; istatistiklerle kendilerinin kandırıldığını görünce doğal olarak size tepki gösterir. Verimsiz şutları, ‘Müthiş istatistiklerimiz var’ diye yutturmaya çalışmak, taraftarları küçümsemekten başka bir şey değil. Herkes kendisini toparlamalı.

Bu ülke her zaman olduğu gibi yine A Milli Takımı’nın yanında olmaya devam edecek. Yeter ki inanç, azim, mücadele, hırs ve istek görsün. Kendi aklıyla dalga geçilmesin. Bu turnuva herkese iyi bir ders olmuştur umarım. Zaten ders olduysa en basitinden hoca hakkında verilecek olan karardan da anlarız. Eğer ders alınmadıysa, başkalarının kurduğu kadroyu yine bu şekilde sahada görmeye devam ederiz.