Dünya Kupası finali ilk kez futbolun ötesine geçiyor: Siyonizm mi Filistin mi kazanacak?

Arjantin’in İngiltere’yi 2-1 mağlup ederek 2026 Dünya Kupası’nda finale yükselmesi, yalnızca futbol dünyasında değil, uluslararası siyasette de geniş yankı uyandırdı. Lionel Messi’nin iki asist yaptığı yarı final karşılaşmasında İngiltere karşısında geriden gelen son şampiyon, Enzo Fernandez ve Lautaro Martinez’in golleriyle final biletini aldı. Arjantin, Fransa’yı eleyerek finale çıkan İspanya ile 19 Temmuz Pazar günü East Rutherford, New Jersey’de karşılaşacak.

Final öncesinde oluşan siyasi atmosfer, karşılaşmayı Arjantin ile İspanya arasındaki sportif rekabetin ötesine taşımış durumda. İsrail yönetiminin en üst düzey isimleri Arjantin’e desteklerini açıkça ilan ederken, İspanya hükümetinin Filistin konusunda izlediği politika, Gazze’deki İsrail saldırılarına karşı çıkan ve Filistin halkıyla dayanışma gösteren kesimlerin İspanya’ya yönelmesine neden oluyor.

Sosyal medyada belirginleşen kamplaşmada, İsrail’in Gazze’deki askeri operasyonlarını ve Filistin topraklarındaki işgal politikalarını savunan çevrelerin Arjantin’i desteklediği görülüyor. Filistin halkının yaşadığı yıkıma dikkat çeken, İsrail’in saldırılarını soykırım olarak nitelendiren ve Filistinlilerin bağımsız devlet hakkını savunan çok sayıda kullanıcı ise finalde İspanya’nın kazanmasını istediğini belirtiyor. Taraftar eğilimlerine ilişkin kapsamlı ve bilimsel bir veri bulunmasa da İsrailli yetkililerin art arda gelen açıklamaları, finalin siyasi semboller üzerinden okunmasını güçlendirdi.

İSRAİLLİ BAKANLARDAN ARJANTİN’E AÇIK DESTEK

İsrail Ulusal Güvenlik Bakanı Itamar Ben Gvir, Arjantin-İngiltere karşılaşması öncesinde sosyal medya hesabından Arjantin’e destek verdi. Ben Gvir, “Bu gece tüm kalbimle Arjantin’in kazanmasını istememin nedenini gerçekten açıklamam gerekiyor mu?” ifadelerini kullanarak desteğinin sportif tercihten çok siyasi gerekçelere dayandığını ortaya koydu.

Arjantin’in finale yükselmesinin ardından önceki mesajını yeniden paylaşan Ben Gvir, “Hak edene hakkını teslim etmek gerekir. Şimdi inançla finale doğru” değerlendirmesinde bulundu. Filistinlilere yönelik sert politikalarıyla tanınan Ben Gvir’in Arjantin’e verdiği destek, final etrafındaki İsrail-Filistin tartışmasının en dikkat çekici başlıklarından biri oldu.

İsrail Maliye Bakanı Bezalel Smotrich de Arjantin’in galibiyetini kutlayan yetkililer arasında yer aldı. Smotrich, İngiltere’nin Filistin konusundaki tutumuna gönderme yaptığı mesajında, “Filistin devletine karşı çıktığım için Birleşik Krallık’a giremeyebilirim ama iki harika gol atıldı. Javier, tebrikler dostum” ifadelerini kullanarak Arjantin Devlet Başkanı Javier Milei’ye seslendi.

İsrail Dışişleri Bakanı Gideon Saar ise Arjantin’in finale yükselmesini, “Şarkıda söylendiği gibi, eve dönüyor. Evet, Arjantin’e dönüyor. Haydi Arjantin” mesajıyla kutladı. Saar’ın daha önce Milei’ye Arjantin’in dördüncü Dünya Kupası’nı kazanması yönünde temennide bulunduğu da sosyal medyaya yansımıştı.

NETANYAHU’NUN TERCİHİ MESSİ DEĞİL MİLEİ

İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu da Dünya Kupası’nda Arjantin’i desteklediğini turnuvanın önceki aşamalarında açıklamıştı. Netanyahu, tercihinin Lionel Messi’den kaynaklanmadığını özellikle belirterek Arjantin’e verdiği desteği Devlet Başkanı Javier Milei ile arasındaki siyasi yakınlığa bağladı.

Netanyahu, Milei’yi “İsrail’in büyük bir dostu” olarak nitelendirirken, Arjantin’in kupayı kazanmasını istediğini söyledi. İsrail Başbakanı’nın açıklaması, Arjantin’e yönelik desteğin futbolcuların performansından çok Buenos Aires yönetiminin İsrail yanlısı dış politikasıyla bağlantılı olduğunu gösterdi.

Arjantin’in finale yükselmesinin ardından Tel Aviv’de de kutlamalar düzenlendi. Sosyal medyaya yansıyan görüntülerde çok sayıda kişinin Arjantin bayrakları taşıdığı ve sokaklarda Arjantin’in galibiyetini kutladığı görüldü. İsrail yönetiminden gelen destek mesajlarıyla Tel Aviv’deki görüntüler birleştiğinde, Arjantin Milli Takımı final öncesinde İsrail kamuoyunun önemli bir bölümünün desteklediği taraf haline geldi.

MİLEİ DÖNEMİNDE İSRAİL İLE İLİŞKİLER GÜÇLENDİ

Javier Milei’nin Arjantin Devlet Başkanı olmasının ardından Buenos Aires ile Tel Aviv arasındaki ilişkiler belirgin biçimde güçlendi. Milei yönetimi, Birleşmiş Milletler başta olmak üzere çeşitli uluslararası platformlarda İsrail’e yakın bir çizgi izlerken, Arjantin lideri de İsrail’e verdiği desteği birçok kez kamuoyu önünde dile getirdi.

Milei’nin İsrail yanlısı tutumu, İsrailli yetkililerin Arjantin Milli Takımı’na yönelik ilgisinin temel nedenlerinden biri olarak öne çıkıyor. Netanyahu’nun desteğini doğrudan Milei ile ilişkilendirmesi, Ben Gvir ve Smotrich’in paylaşımlarında Arjantin Devlet Başkanı’na gönderme yapması, futbol turnuvasının iki ülke arasındaki siyasi yakınlığın sergilendiği yeni bir alana dönüştüğünü gösteriyor.

Arjantin Milli Takımı’nın başarısı böylece İsrail yönetimi açısından yalnızca sportif bir sonuç olarak değerlendirilmiyor. Milei’nin liderliğindeki Arjantin’in uluslararası alanda güç ve prestij kazanması, İsrail’in yakın bir siyasi müttefikinin başarısı şeklinde okunuyor.

MESSİ HAKKINDAKİ İDDİALARIN SINIRI

Lionel Messi’nin İsrail ve Siyonizm yanlısı olduğu yönündeki iddialar, final öncesinde sosyal medya paylaşımlarında yeniden gündeme getirildi. Messi’nin geçmişte İsrail’de maçlara ve çeşitli etkinliklere katılması, İsrailli kurumlarla ilişkilendirilen bazı görüntüleri ve hakkında yayılan paylaşımlar, söz konusu iddiaların dayanağı olarak sunuluyor.

Messi’nin güncel olarak İsrail’in Gazze politikasını veya Siyonizmi açık biçimde desteklediğini gösteren doğrulanmış bir siyasi açıklama ise bulunmuyor. Netanyahu’nun da Arjantin’e verdiği desteğin Messi’den değil Milei’den kaynaklandığını özellikle söylemesi, İsrail yönetiminin tercihinde belirleyici unsurun Arjantinli futbolcudan ziyade iki ülke arasındaki siyasi yakınlık olduğunu ortaya koyuyor.

Finalin siyasi çerçevesi değerlendirilirken Messi hakkındaki doğrulanmamış sosyal medya iddialarıyla Arjantin hükümetinin belgelenmiş dış politikasını birbirinden ayırmak gerekiyor. Arjantin’i İsrail yanlısı blokla ilişkilendiren temel unsur, milli takım oyuncularının kişisel görüşlerinden çok Milei yönetiminin Tel Aviv’e verdiği açık destek olarak öne çıkıyor.

İSPANYA FİLİSTİN POLİTİKASIYLA AYRIŞIYOR

Finalin diğer tarafındaki İspanya ise Avrupa’da Filistin’e en güçlü siyasi desteği veren ülkeler arasında bulunuyor. Madrid yönetimi Filistin devletini resmen tanırken, Gazze’deki saldırılara karşı sert açıklamalar yaptı ve İsrail’in Filistin topraklarındaki yerleşim faaliyetlerine yönelik eleştirilerini sürdürdü.

İspanya hükümeti, 2 Şubat 2026 tarihinde yayımladığı açıklamada İsrail güçlerinin Gazze Şeridi’ne yönelik saldırılarını kınadı. Madrid yönetimi, saldırıların ateşkesi ihlal ettiğini, yüzlerce Filistinlinin ölümüne ve hayati altyapının tahrip edilmesine yol açtığını bildirdi. İspanya ayrıca İsrail’in Filistin topraklarını “devlet arazisi” adı altında yeniden sınıflandırmasına ve yasa dışı yerleşim faaliyetlerini genişletmesine karşı çıkan ortak açıklamalara katıldı.

Madrid’in Filistin devletini tanıması, Gazze’ye yönelik insani yardımları artırması ve İsrail hükümetinin politikalarına Avrupa Birliği içinde en güçlü itirazları yönelten ülkelerden biri olması, İspanya Milli Takımı’nı final öncesinde Filistin yanlısı çevreler açısından sembolik bir konuma taşıdı.

FİNALDE SEMBOLLERİN MÜCADELESİ

Arjantin-İspanya finali sahada Messi ile Lamine Yamal’ın, hücum gücüyle savunma disiplininin ve son şampiyonla Avrupa futbolunun yükselen gücünün mücadelesine sahne olacak. Arjantin turnuvada 19 gole ulaşırken, İspanya finale kadar yalnızca bir gol yedi. Arjantin üst üste ikinci, toplamda dördüncü şampiyonluğunu; İspanya ise 2010’un ardından ikinci Dünya Kupası’nı kazanmayı hedefliyor.

Saha dışındaki tablo ise karşılaşmaya farklı bir anlam yüklüyor. Netanyahu, Ben Gvir, Smotrich ve Saar gibi İsrailli yetkililerin Arjantin’i desteklemesi, Milei yönetiminin İsrail’le kurduğu yakın ilişki ve Tel Aviv’deki kutlamalar, Arjantin’i İsrail yanlısı çevrelerin sembolik tercihi haline getiriyor. İspanya’nın Filistin devletini tanıyan, Gazze saldırılarını kınayan ve Filistin halkının haklarını savunan politikası ise Filistin’le dayanışma içindeki kesimlerin İspanya’nın arkasında toplanmasını sağlıyor.

Dünya Kupası finalinin sonucunu futbolcuların sahadaki performansı belirleyecek olsa da karşılaşmanın oluşturduğu siyasi anlam şimdiden kupanın önüne geçmiş durumda. İsrail hükümetinin politikalarını ve Filistin topraklarındaki işgali destekleyen çevreler Arjantin’in zaferini beklerken, Gazze’de yaşanan yıkıma karşı çıkan ve Filistin halkının yanında duran geniş bir kesim İspanya’nın şampiyonluğunu istiyor. Final böylece bir futbol maçının ötesinde, dünya kamuoyundaki İsrail-Filistin ayrışmasının yansıdığı sembolik bir mücadeleye dönüşüyor.