Denizi kurutup toprak yaptılar: Durdukları an sular altında kalacaklar Sözcü Gazetesi

Hollanda, topraklarının yüzde 75'ini doğrudan etkileyen deniz seviyesi baskısına karşı Eyfel Kulesi büyüklüğündeki hareketli bariyerler ve devasa pompa istasyonlarıyla korunuyor. Bu mekanik savunma ağı, 1953 yılında 1836 kişinin hayatını kaybettiği tarihi Kuzey Denizi felaketinin ardından inşa edilen küresel kıyı mühendisliği altyapısına dayanıyor.

MODERN SAVUNMA SİSTEMİ HANGİ TRAJEDİDEN DOĞDU?

31 Ocak 1953 gecesi meydana gelen kasırga ve yüksek gelgit kombinasyonu, Kuzey Denizi sularının bentleri aşarak Hollanda topraklarını istila etmesine yol açtı. Gece uykuda yakalanan nüfustan 1836 kişi hayatını kaybederken, 200 bin hayvan telef oldu ve bin kilometrekareden fazla alan tamamen tuzlu sular altında kaldı. Yaşanan bu kitlesel yıkımın ardından ülke yönetimi, eski setleri onarmak yerine Delta Planı adı verilen ve kıyı şeridini koruma altına alan entegre bir baraj ve fırtına bariyeri sistemini hayata geçirdi.

EYFEL KULESİ BÜYÜKLÜĞÜNDEKİ KOLLAR NASIL ÇALIŞIYOR?

Rotterdam Limanı bölgesini korumak amacıyla inşa edilen Maeslantkering bariyeri, yaklaşan fırtınalarda denizin içeri girmesini engellemek için kapanan devasa kavisli kollardan oluşuyor. Bu çelik kolların her biri Eyfel Kulesi yüksekliğine sahip bulunuyor ve dünya kıyı mühendisliğinin en büyük hareketli yapıları arasında yer alıyor. Sistem normal şartlarda deniz ekosisteminin ve gemi trafiğinin aksamaması için açık tutulurken, sadece okyanus dalgalarının karayı tehdit ettiği fırtına anlarında otomatik olarak kapatılıyor.

SÜREKLİ SU POMPALAMANIN GİZLİ MÜHENDİSLİK TUZAĞI NEDİR?

Hollanda topraklarının büyük bölümünü oluşturan süngerimsi turba yapısı, su tahliye edildikçe kuruyarak zamanla çökmeye ve batmaya devam ediyor. Ülke genelindeki otomatik pompalar suyu uzaklaştırdıkça deniz seviyesinin altına düşen kara parçaları daha çok alçalıyor ve bu durum mekanik kalbi durdurulamaz bir döngüye sokuyor. Mühendisler bu yapısal çökme tuzağına karşı, nehirleri yükselen setler arasına sıkıştırmak yerine parklar ve planlı taşkın rezervuarları yaratarak suya kontrollü alan tanıma stratejisine geçiş yapıyor.