‘Çok hızlı çıkışın çok hızlı düşüşü olur’

Özge Borak şimdi iki tiyatro oyunu, set ve okul arasında koşturuyor. Ama çalışmaktan memnun. İlk bakışta mesafeli gibi gelebilir. “En çok duyduğum şeyler ‘Ne kadar soğuk görünüyorsun. Öyle değilmişsin’... Ama bununla çok ilgilenmedim” diyor. Sohbet ettikçe sınırları da yavaş yavaş kalkıyor.

◊ Tiyatroda hem ‘Tebdil’ hem ‘Dünya Yerinden Oynar’ oyunların devam ediyor. Bir yandan ekrandasın. Ve röportaja başlamadan “Psikoloji öğrencisiyim” de dedin. Psikoloji nereden çıktı?

İstediğim bir bölümdü. Aslında sağlıkla ilgili her şeyle çocukluğumdan beri çok alakadarım. Ama hayat bu şekilde evrildi. Ben de işin vazgeçme kısmından kopup bir yerden devam edebilir, bu arzumu yerine getirebilirim dedim. Üniversite sınavına girip kazandım. Şimdi Acıbadem Üniversitesi’nde birinci sınıf öğrencisiyim.

◊ Bir gün set, bir gün kırmızı halı, ertesi gün dersler... Okulda garipsemiyorlar mı?

İlk başta enteresan geldi. Ama yaştan dolayı değil. Çünkü psikoloji ve hukuk aslında bu yaş grubu insanların ikinci üniversiteyi okumak için çokça seçtiği bölümler.

◊ Sen setteyken senin için notları alan arkadaşların var mı?

Devamsızlıktan kalmayacak seviyede bir devamsızlık yapıyor, o dönemlerde de arkadaşlarımdan not istiyorum, yoksa tutuyorum.

◊ Bir noktada psikologluk yapmak istiyor musun?

Evet, iki mesleğim olsun istiyorum ben.

◊ Şahane! Peki, senin hep ciddi ve olgun bir duruşun varmış gibi... Bu duruş güçlü kadın profili çizmek için seçtiğin bir şey mi, yoksa gerçekten mesafeli misin?

Bu bilerek, isteyerek yaptığım bir şey, kendi sınırımı çizme yöntemim. Herkesle iyi geçinmek zorunda olduğumuzu düşünmüyorum. Belli sınırları yavaş yavaş açabiliriz. Hayatımıza insanları bir anda almak istemeyebiliriz. Benimki suratsızlık değildir ama bir sınır çizerek sohbet ederim.

◊ İlk tanındığın zamanlarda bu duruş zorluk yaratmadı mı?

“Soğuk kız” dendi. “Ne kadar soğuk görünüyorsun. Öyle değilmişsin” en çok duyduğum şeylerdi. Ama bununla çok ilgilenmedim. Beni gerçekten tanıyan, o sınırları katman katman kaldırdığım insanların ne düşündüğü benim için daha önemliydi.

◊ Hayatta asla taviz vermeye-
ceğin konu ne?

Sınırlarım konusunda taviz vermem. Onu kademeli olarak kişi kendi açmalı. Herkesin sınırı kendine ait. Kim ne kadar sınır koyabilme yeteneğine sahipse...

◊ Bir röportajında “Artık kendi doğrularımla yaşıyorum” demişsin. Nasıl bir kıvılcım çaktı da böyle oldu?

Bunu söyleyeli 12 sene falan oldu. Abim bir kaza geçirmişti. İlk büyümem dedemi kaybettiğimdeydi, o da ikincisiydi diyebilirim.

◊ Abin büyük bir kaza mı geçirmişti?

Allah bize bağışladı onu. Kafa üstü apartman boşluğuna düştü. Ben o dönem “Hayat sadece bir saniye, bu kadar, öleceğiz” dedim. Ve gönlüm olmayan bir şeyleri neden idare ediyorum diye düşündüm. Şimdi biri benden bir şey mi istedi, önce ‘Yapmak istiyor muyum’ diye kendime soruyorum. Hayır demeyi öğrenmek diye bir şey var. Ve sırf “Hayır” diyorsun diye birileri seni aforoz edecekse zaten etsin.

◊ Tek başına kaldığında en çok hangi konuda kendini suçlarsın?

Kendimle çok uğraşırım. Herkes kendiyle uğraşsa çok güzel ilişkiler kurmaya başlayacağız. Çünkü kendinle uğraşmaya başladığın noktada uğraşacak hiç kimse kalmıyor. Soruna da şöyle cevap verebilirim: Artık suçluluk ya da pişmanlık hissetmiyorum. 5 sene önce başka bir cevap verirdim ama şu andaki Özge’ye baktığımda, kendimden memnunum. Kendimle uğraşmak, bana kendimi önce kötü hissettiriyor, bir şeylerle yüzleşmek gerektiren bir durum ama sonra çok iyi hissediyorsun.

◊ Kendinle ilgili üzerinde çalıştığın şeyler var mı?

Hâlâ beceremediğim, becermek için çabaladığım şey gecikmemek. Bugün de yarım saat geç geldim, trafik oldu. 10 randevudan 8’inde geç kalabiliyorum ama bunu değiştirmeyi becereceğim.

◊ Sen magazinde büyük skandallara, tartışmalara girmeden ünlü olmayı başaranlardansın. Bu senin tercihin miydi?

Evet, tercihim böyleydi.

◊ “Başka türlü davransam farklı olurdu” dediğin oluyor mu?

Yok, olduğum yerden çok memnunum. Ama dediğin doğru, biri sana “Şunu yaparsan daha ünlü olursun” derse bunu seçenler olabilir. Ama şunu hatırlarım; benim ilk menajerim bir reklam için “Kıza para teklif ediyoruz. Kabul etmiyor” diyordu. Daha ismim bilinmiyordu. Asıl mesele oyuncu olarak var olmaksa, ki benim için öyleydi, “Önce oyunculukla adımı duyurup sonra reklam yaparım” demiştim. Bu beni geriletmiş olabilir ama ben gerilediğimi düşünmüyorum. Şak diye çıkıp güm diye düşmektense, yavaş yavaş çıkmayı tercih ettim. Öyle de oldu. Açıkçası kendimle bu anlamda gurur duyuyorum. Çok hızlı çıkışın çok hızlı düşüşü olur.

‘Aşk yoldaş olmakla ilgili bir şey’

◊ Hayat sana aşk adına ne öğretti?

Aşkın her zaman bir yerlerde var olduğunu öğretti. Yani mesela şu; gerçekten suyu kana kana içmenin aşkı diye de bir şey var.

◊ Ben ikili ilişkilerden bahsediyorum...

Bugün benim için hakikaten yoldaş olmakla ilgili bir şey.

◊ Şu sıralar âşık mısın?

Yok.

◊ Kriterler mi yüksek? Kaslı ya da zeki olsun gibi şeyler mi bekliyorsun?

Öyle kalıplarım yok. Sadece hayatımda biri olsun diye bir şey istemiyorum. Herkes birbirine destek olacaksa, birlikte bir şeylerden memnun olacaksak o zaman güzel olur.

◊ Bu mesafeli duruşunla biri seni nasıl tavlar?

Erkek adım atmalıdır kalıbına inanmıyorum. Tabii kadın-erkek ilişkisinde bazı pozitif ayrımcılıklar olmalı ama kadın da adım atabilir. Bende ne oluyor? Bilmem. Sohbet sohbeti açar ve bir şekilde yolunu bulmak isteyen bulur. O sınırın bir adım ötesine geçebilmeyi becerebilmekle ilgili bir şey. Bunu becerebilen olursa birbirimizi karşılıklı kazanırız.

‘Üniversiteden beri toplu taşıma aracı kullanırım’

◊ Şu sıralar yaptığın işlere gelelim. Uzun bir liste var...

‘Tebdil’ ve ‘Dünya Yerinden Oynar’ oyunları devam ediyor. Abdullah Oğuz’la yeni el sıkıştık, Ahmet Ümit’in ‘İstanbul Hatırası’ dizisinde ben de olacağım. Onun dışında oyunlar yazıyorum ve ekranda ‘Kızılcık Şerbeti’ devam ediyor. Canlandırdığım ‘Salkım’ çok hayat dolu, neşeli. Bir yandan büyük acılar yaşamış, kocası vefat etmiş, tek başına iki çocuk büyütmüş. Ama hayatının neşesini hiç eksik etmemiş. Mutfak en büyük gösteriş alanı.

◊ Sen de onun gibi böyle gıybet yapmayı, dedikoduyu sever misin?

Yok, sevmiyorum. Hatta ben o anlamda sinir bozucu biriyim. Benim yanımda biri konuşuluyorsa “Şu an burada değil, onun hakkında konuşmayalım. Yoksa ben gideyim” derim. Çünkü bir gün beni de o masada konuşabilirler. Bunun da önüne geçmenin yolu senin yapmıyor olmandır.

◊ Hikâyenin temelinde aileler arasındaki kültür farklarını ve bunların ilişkilere yansımasını da görüyoruz. Sence aşk ve ilişkiler kültür farkı tanır mı?

‘Hiçbir şeyin önemi kalmaz’ diyemeyiz ama bir ortak payda bulunur. O yüzden farklı inanışlardaki insanların da bir araya gelebilme potansiyeli ve olasılığı var. Buna inanıyorum.

◊ Karakterin senden farklı bir kadın. Nasıl ortaya çıkardın?

Birkaç insanın sentezi gibi. Mesela üniversiteden beri çok fazla toplu taşıma aracı kullanırım. Bu özellikle birilerine bakayım diye yaptığım bir şey değil. Severim sokakta dolaşmayı ama aynı zamanda mesleki olarak ekmeğime de yağ sürer. Çünkü çok insan gözlemleme şansı yakalıyorum. Oradan topladıklarım, birkaç arkadaşımın anneleri, kayınvalideleri, hepsinin sentezi diyebilirim.

◊ Oyunun ‘Tebdil’ ne anlatıyor?

İkiz kardeşlerin hikâyesi. Biri hapishanede, biri dışarıda. Ve yer değiştiriyorlar. Gerçek hikâyelerden öykünmüş bir oyun. Ben de o ikizlerden birinin sevgilisini oynuyorum. Oyunun mekânı da kafe. Seyirci çok seviyor. İnsanlar dışarıda yürüyor, camdan bakanlar oluyor, bunlar oyuna da hizmet ediyor.

◊ ‘Dünya Yerinden Oynar’ devam ediyor. Yedi kadının hikâyesini anlatıyor. Peki, kadın olmayı sen nasıl anlatırsın?

Benim için birçok kadın gibi geç de olsa kabul ettiğim ve içinde olmaktan çok mutlu olduğum, gurur duyduğum bir cinsiyet. Aynı zamanda olması zor olan, olmasına müsaade edilmeyen bir cinsiyettir kadın. Çoğunlukla müsaade edilmez. Çoğunlukla ket vurulur bir şekilde. İstatistiksel olarak söyleyeyim, dünyada hakikaten iyi patron olan kadınlar bile kadınlığına bilmeden otosansür uyguluyor. Çalışanlara tavırları maskülen geliyor. Neden? Yani “Erkekleşirsem sözümü geçiririm” diyor. Ve tırnak içinde, birini bir kalıba sokmadan söylüyorum, okumuş denen kadınlarda bile bu şekilde bir durum söz konusuysa diğer kesimlerden bahsederken ne diyebiliriz?

‘Zaten iyi görünürken daha ne istiyorsunuz arkadaşlar?’

◊ Annen ve baban Devlet Opera ve Balesi’ndeymiş. Sonra onlara ağabeyin katılmış. Sen de 8 yaşından beri tiyatro kulislerinde büyümüşsün. İlk paranı 12 yaşında bir oyundan kazanmışsın. Sanki sanat yapmaktan başka bir seçeneğin yokmuş gibi. “O ailenin çocuğu olmasaydım başka bir şey yapmak isterdim” diye sorguladığın oldu mu?

Vallahi bunu o yaşta ben istedim. Hatta bale istiyordum. O yüzden bu işin bende keşkesi yok. Hâlâ çok seviyorum bu mesleği. Ailem baskıcı değildi, sundukları seçeneklerde başka şeyler de vardı. Ama iyi ki böyle devam etmişim.

◊ Bu meslek sana ne öğretti?

Kendin olmakla ilgili derdin olması, yüzleşmelerin olması ve kendin olmak için gerçekten emek vermen gerektiğini öğretti.

◊ Meslekte seni en yaralayan ne oldu?

Tiyatrodan hakkıyla para kazanabilmeyi çok isterdim. Bunu bütün oyuncu arkadaşlarım için söylüyorum.

◊ Yüzünde dokunuş yok gibi...

Yok.

◊ Oysa 20’li yaşlarında estetikle birbirine çok benzeyen kızları görüyoruz. Bunun hakkında ne düşünüyorsun?

Estetiğe karşı değilim. Ben yaptırmadım. Vitamin gibi bakımlar yapıyorum. Ama genç arkadaşlarıma bakıyorum, ne kadar güzel ifadeleri var. Buna niye ihtiyaç duyduklarını bilmiyorum. Ha, sosyalliğini bozacak seviyede bir proporsiyon bozukluğu vardır, ne diyebiliriz! Ama birçok insanı görüp kendime ‘Zaten güzelsin, niçin’ dediğim oldu. Karşıma alıp sormak isterdim açıkçası: “Zaten iyi görünürken daha ne istiyorsunuz arkadaşlar?”