Bu kapı hangi Türkiye ye çıkıyor?

Dünyanın yakın tarihine baktığımızda devletler, silahlı örgütlerle masaya oturacaksa bile bunu parlamento üzerinden yapmadı.
IRA’dan ETA’ya, FARC’tan LTTE’ye kadar onlarca çatışma örneğinde milletvekili heyeti gidip örgüt liderini ziyaret etmedi.
Bugün Türkiye’de İmralı’ya gönderilmesi kararlaştırılan milletvekili heyeti işte bu nedenle dünya standartlarının dışında.
Son derece istisnai bir adım.

İngiltere, IRA ile 30 yılı aşkın bir çatışma yaşadı.
Long Kesh’te yüzlerce IRA tutuklusu vardı.
Görüşmeler oldu mu? Oldu.
Ama kimler yaptı?
MI5 ve MI6 görevlileri,
Özel müzakereciler,
Siyasi partilerin kendi aktörleri.
Ne Avam Kamarası, ne Lordlar Kamarası, ne bir milletvekili heyeti gitmedi.
Kimse IRA liderinin hücresine “temsilci” sıfatıyla girmedi.

İspanya aynı hassasiyeti Bask sorununda gösterdi.
Onlarca çatışma, yıllarca süren gerilim…
Ama cezaevindeki ETA liderlerine parlamenter ziyaret yok.
Görüşmeler hep devlet görevlileriyle ve arabulucu ülkeler üzerinden yürütüldü.

Kolombiya’nın FARC ile 50 yıllık iç savaşında dahi parlamenter heyet cezaevine inmedi.
Müzakere masası hep üçüncü ülkelerde kuruldu: Küba’da, Norveç’te…

Sri Lanka'da, Filipinler'de de aynı tablo.
Ɓir örgütün cezaevindeki liderine parlamenter seviye rütbesi verilmedi ama genelde barış sağlandı.

Türkiye’de İmralı’ya “milletvekili heyeti” gönderme kararı, uluslararası örneklerle karşılaştırınca sadece farklı değil, tekil bir adım.
Bu ziyaret, devletin ağır bir mühür taşıyan meşruiyet kapısını aralaması anlamına geliyor.
Burada mesele “gidecekler mi, gitmeyecekler mi” değil, ne mesaj verilmeye çalışıldığı.
CHP’nin heyete katılmama kararı, ardından bazı binalara yönelik saldırılar,
DEM Parti’den gelen, sonra silinen “Ana muhalefet DEM Parti’dir. Nokta” tweeti...

Bütün bunlar bir araya geldiğinde şu soru kendini dayatıyor.
Türkiye’nin muhalefet haritası yeniden mi çiziliyor?
Kim kimi devre dışı bırakıyor?
Ve bu mimari hangi merkezden kuruluyor?
Bu sorular henüz cevaplanmadı.
Ama görünen şu; Bu süreç net değil. Sanki halktan bir şeyler gizleniyor.

Bu yazı bir hüküm değil, bir tesbit.
İmralı’ya milletvekili heyeti gönderilmesi,
IRA’dan ETA’ya, FARC’tan LTTE’ye kadar hiçbir ülkede görülmemiş bir adım.
Barış elbette sağlanmalı.
Elbette müzakere yapılmalı.

Ama bunun yolu ille de Meclis düzeyinde İmralı’ya gitmek mi?
Cevap evetse, neden?
Bu soruya açık, seçik, net bir yanıt verilmediği sürece, sorgulayan insanlar ister istemez şu ikinci soruyu yöneltecek.
"Bu kapı hangi Türkiye’ye çıkıyor?"