Bilim insanlarına göre henüz uzaylılarla temas kuramamamızın tüyler ürpertici bir nedeni var Sözcü Gazetesi

Hollywood sineması, uzaylılarla temas kurmayı her zaman çocuk oyuncağı gibi gösterdi. E.T. filminde sevimli bir uzaylı dünyada mahsur kaldı, Project Hail Mary’de insanlık evreni kurtarmak için "Rocky" adında bir uzaylıyla el ele verdi, Alien serisinde ise "Mühendisler" adı verilen bir ırk doğrudan insanlığın kökenini ortaya koydu. Beyaz perdenin bu büyüleyici senaryoları bir kenara bırakılıp gerçek hayata dönüldüğünde, insanlığın kozmik yalnızlığı sarsıcı bir gerçek olarak karşımıza çıkıyor: Evrende neden hâlâ kimseyi bulamadık?

Bu devasa sessizlik yeni bir soru değil. Büyük fizikçi Enrico Fermi, yarım yüzyıldan fazla bir süre önce tarihe geçen o meşhur soruyu sormuştu: "Eğer evren bu kadar büyükse ve yaşam bu kadar kolaysa, herkes nerede?" Bilim dünyasında "Fermi Paradoksu" olarak bilinen bu kördüğüm, son dönemde yapılan 3 çarpıcı bilimsel araştırmayla yeniden aralandı. 

İşte insanlığın uzaylıları ıskalamasının arkasındaki 3 bilimsel neden:

1. Yerçekimi dalgalarıyla iletişim kuruyorlar (Sinyallerini anlamıyoruz)

İnsanlık olarak teknolojimiz geliştikçe ilkel radyo dalgalarından fiber optik kablolara, internete ve kuantum iletişimine geçtik. Galaksideki kulaklarımız olan teleskoplarımız ise hâlâ uzaydan gelebilecek eski usul radyo sinyallerini dinliyor. Bizden milyonlarca yıl daha yaşlı gelişmiş bir medeniyet, bizim için sadece bilim kurgunun konusu olabilecek yöntemler kullanıyor olabilir.

The Open Journal of Astrophysics dergisinde yayımlanan devrimsel bir araştırmaya göre, gelişmiş uzaylı medeniyetler birbirleriyle iletişim kurmak için yerçekimi dalgalarını (uzay-zamandaki dalgalanmaları) kullanıyor olabilir.

En büyük sorun ise mevcut insan biliminin, uzayda doğal yollarla oluşan yerçekimi dalgaları ile yapay (mesaj içeren) dalgalar arasındaki farkı henüz ayırt edemiyor olması. Yani uzaylılar tam karşımızda bağırıyor, ancak biz onların sesini evrenin doğal gürültüsü sanıyor olabiliriz.

2. Ya çok gençler ya çok yaşlılar ya da kendilerini yok ettiler

Galaxies adlı hakemli bilimsel dergide yayımlanan bir galaktik simülasyon modeli, Samanyolu Galaksisi'nde zaman içinde zeki yaşamın izini sürdü. Araştırma, bir medeniyetin uzaya sinyal gönderebilmesi veya seyahat edebilmesi için "optimum bir yaş ve olgunluk noktasına" ulaşması gerektiğini ortaya koydu.

Simülasyona göre kozmik takvimde medeniyetler üç gruba ayrılıyor:

Çok Gençler: Tıpkı bizim yakın tarihimize kadar olduğumuz gibi, henüz uzaya seslenecek teknolojik imkanlara sahip değiller.

Çok Yaşlılar: Kıyamet sonrası bir çöküş yaşayıp teknolojilerini kaybetmiş durumdalar.

Yok Olmuşlar: Araştırmadaki en korkutucu parametre ise medeniyetlerin belirli bir teknolojik güce ulaştıktan sonra "kendini yok etme" olasılığının ürkütücü derecede yüksek çıkması.

3. 'Süper Bilim' seviyesinde değiller (Teknolojileri sandığımız kadar güçlü değil)

Hollywood bize hep insanları ve inekleri gökyüzüne ışınlayan, ışık hızını aşan uçan daireler izletti. Ancak Maryland Baltimore County Üniversitesi'nden kıdemli bilim insanı Dr. Robin Corbet, yayımlanan yeni akademik makalesinde ezber bozan bir "sıradanlık" yaklaşımı sunuyor.

Corbet’e göre evrende bizden daha gelişmiş medeniyetler kesinlikle var; ancak onların teknolojisi de galaksiler ötesinden fark edilebilecek bir "süper bilim" veya büyü seviyesinde değil. Biz henüz sinemalardaki UFO teknolojisinin yanına bile yaklaşamadık; Corbet’in mantığına göre uzaylılar da bu Hollywood fantezilerine sahip değil. Onlar da kendi gezegen sistemlerinde sıkışmış, bizim gibi fizik kurallarıyla mücadele eden fani türler olabilir.

Kozmik Takvimde "bir göz kırpması" kadarlık ömrümüz var

Evrenimiz yaklaşık 14 milyar yıldır var ve Samanyolu Galaksisi en az 9 milyar yıl önce oluştu. İnsanlık ise ilk şehirlerini sadece birkaç bin yıl önce kurdu. Yüz binlerce yıl boyunca hayatta kalan bir uzaylı medeniyet bile, devasa kozmik takvimde sadece bir "göz kırpması" kadar yer kaplıyor. İki medeniyetin hem aynı teknolojik olgunluğa erişmesi hem de aynı zaman diliminde denk gelmesi samanlıkta iğne aramaktan çok daha zor.

Bu kozmik izolasyon, insanlığa hem kötü hem de iyi bir haber veriyor.

Kötü haber: Muhtemelen hayatımız boyunca asla başka bir zeki türle yüz yüze karşılaşamayacağız; belki uzak bir gelecekte rastgele bir radyo sinyalinin paslı yankısına denk gelebiliriz.

İyi haber ise: Gece kafamızı kaldırdığımızda gökyüzünde gördüğümüz milyarlarca yıldızın ve gezegenin neredeyse tamamı sahipsiz, boş ve tamamen keşfedilmemiş durumda. Evren, insanlığın uzanıp onu keşfetmesini bekliyor.