Arabada mısın? O zaman mesai başladı!

İspanya'da çalışma süresi hesaplamalarındaki ihtilaf nedeniyle bir dava başlatıldı. Geçtiğimiz yılın sonunda, Avrupa Adalet Divanı, Avrupa genelinde çok sayıda çalışanın çalışma saatlerinin hesaplanmasını etkileyebilecek bir karar verdi. Mahkeme, iş yerleri arasında gidip gelmek için harcanan araç süresinin çalışma süresi olarak sayılması ve ücretlendirilmesi gerektiğine karar verdi.

Burada, C 110/24 sayılı davada verilen karardan bahsediliyor; bu karara göre, daimi bir işi olmayan, ancak işveren tarafından farklı yerlere gönderilen çalışanların araç kullanırken boş zamanları olmadığı ve bu nedenle bu sürenin çalışma süresi olarak kabul edildiği açıklığa kavuşturulmuştur.

İspanya'dan kaynaklanan ve uygulamayı değiştiren bir anlaşmazlık.

Olay İspanya'da başladı; bir çevre koruma şirketinin çalışanları her sabah önceden belirlenmiş bir buluşma noktasına gelmek zorundaydı. Oradan resmi araçlarla farklı koruma alanlarına gidiyor, çalışmalarını yapıyor ve akşamları aynı yere geri dönüyorlardı.

İşveren, sadece tarlaya gidişi çalışma süresi olarak kabul etmek, dönüşü ise dahil etmemek istedi. Sendika bu uygulamaya itiraz etti ve davayı Avrupa Adalet Divanı'na taşıdı.

Mahkeme, çalışanların sabit bir iş yeri olmadığı , işverenin onları gönderdiği yerde çalıştıkları gerekçesiyle hem gidişin hem de dönüşün çalışma süresinin bir parçası olduğuna karar verdi. Resmi araçta seyahat ederken zamanlarını özgürce kullanamazlar, belirli bir yerde belirli bir saatte bulunmak zorundadırlar ve özel faaliyetlerde bulunamazlar.

Bu karar, çok sayıda meslek grubu için önem taşıyor. Bu durum, müşterilere giden montajcılar, evde bakım hizmeti veren hemşireler ve teknisyenler, çeşitli inşaat sahalarındaki inşaat işçileri, müşterilerdeki ekipmanların bakımını yapan tamirciler ve kalıcı bir pozisyonu olmayan diğer tüm çalışanlar için geçerlidir.

İşveren toplantının zamanını ve yerini belirliyorsa resmi araç kullanılıyorsa ve iş bu araç olmadan yapılamıyorsa yolda geçirilen süre çalışma süresi olarak kabul edilir.

Şunu vurgulamak önemlidir ki, çalışanın araç kullanması veya yolcu olması fark etmez . Her ikisi de çalışma süresi olarak sayılır. Ayrıca, iş sözleşmesinde yazılanlar da belirleyici değildir, çünkü Avrupa Birliği hukuku önceliklidir.

Uygulamada, birçok işveren şimdiye kadar sadece gidiş masraflarını ödemiş, dönüş masraflarını ise ödememiştir; bazıları ise sürüş süresini daha düşük bir oranda hesaplamış veya hiç çalışma süresi olarak kaydetmemiştir.

Bu karara göre, bu tür uygulamalar artık sürdürülebilir değildir . Çalışanlara, kalkış, varış ve yolculuk sürelerinin kesin kayıtlarını tutmaları ve gerekirse işverenle görüşmelerinde mahkeme kararına atıfta bulunmaları tavsiye edilir.

Bu karar, tazminatın yanı sıra , azami günlük ve haftalık çalışma saatlerinin hesaplanmasını ve vardiyalar arasındaki zorunlu dinlenme sürelerini de etkiliyor.

Bu alanda çalışan işçileri istihdam eden işverenler için bu karar mali sonuçlar doğurabilir. Çalışma saatlerinin hesaplanma yönteminin gözden geçirilmesi ve iç prosedürlerin ayarlanması gerekmektedir.

Avrupa Adalet Divanı'nın kararı tüm üye devletler için bağlayıcıdır ve Avrupa Birliği genelinde geçerlidir. Bu, şirketlerin ek maliyetlere hazırlıklı olmaları ve dava ve para cezalarından kaçınmak için iş organizasyon modellerini muhtemelen değiştirmeleri gerektiği anlamına gelir.

Bu karar, birçok sektörde yerleşik uygulamaları değiştirebilir ve çalışanların daha önce ödenmemiş olan yolda geçirdikleri saatler için ek tazminat taleplerinde bulunmaları konusunu gündeme getirebilir.