Al bu kalbi avcuna ki zaten senindir İsmail Kılıçarslan

“Tövbe nedir?” diye soruldu, o da cevap verdi. Bu, odur. Her şeyden önce bilmelisin ki tövbe ediyor olman Allah’ın sana olan sevgisini gösterir. İşlediği günahtan pişman olamayan ademin vay haline. Hele dua edemeyen ademin vay ki vaylar haline. Şöyle söylendiği bilinir: “Pişmanlık duyamamak, dua edememek ve daha birkaç şey Cenabı-ı Hakk’ın kulunun üzerindeki mededinin ve inayetinin kesildiğine işarettir. Pişman olup tövbe edebiliyorsan inayet seninle demektir. Tövbe edebilen kişi Allah’ın kendisini

“Tövbe nedir?” diye soruldu, o da cevap verdi. Bu, odur.

Her şeyden önce bilmelisin ki tövbe ediyor olman Allah’ın sana olan sevgisini gösterir. İşlediği günahtan pişman olamayan ademin vay haline. Hele dua edemeyen ademin vay ki vaylar haline.

Şöyle söylendiği bilinir: “Pişmanlık duyamamak, dua edememek ve daha birkaç şey Cenabı-ı Hakk’ın kulunun üzerindeki mededinin ve inayetinin kesildiğine işarettir. Pişman olup tövbe edebiliyorsan inayet seninle demektir. Tövbe edebilen kişi Allah’ın kendisini kabul ettiğini hisseder, Allah’ın ona muhabbet duyduğuna inanır.”

Hatırla ki Allah kitabında şöyle buyuruyor: “Günahlarına tövbe etmeyenler var ya. İşte onlar zalimlerin ta kendileridir.”

Tövbe kardır. Tövbe edememek zararın en büyüğüdür. Hele “kaç kere tövbe ettim ama her seferinde tövbemi bozdum, benden ne olur?” diyen şaşkın var ya. O şaşkın Allah’ın rahmetinden ümit kestiği için zararın en büyüğüne uğramış demektir.

“Tövbe etsem yine bozarım tövbemi” diyen adem umudunu kendinden kesmiş olmaz. Doğrudan doğruya Allah’tan kesmiş olur. Halbuki unutma ki herkesten umut kesilebilir ama Allah’tan umut kesilmez. Allah kuluna değişmez, sarsılmaz bir “umut hakkı” vermiştir.

Dua şöyleydi değil mi? “Ey kalpleri halden hale çeviren Allah’ım. Kalbimi dinin üzere sabit kıl.”

Ataullah İskenderi Hazretleri diyor ki “hasta kişi, canı çıkmadığı sürece yaşamayı umut eder. Ne olursa olsun yaşamayı ister.”

Hasta böyledir, kul da böyle olmalıdır.

Müjdeyi hatırla: Herhangi bir kul tövbe ettiği zaman cennetteki yurdu, oradaki makamı bu tövbeden dolayı sevinir. Yetmez. Yer sevinir, gök sevinir. Yer ehli ve gök ehli sevinir. Yetmez. Sevinenlerin en güzeli olan Muhammed (s.a.v) sevinir.

Dinleyelim İskenderi’den. Diyor ki “Yazıklar, vahlar olsun o kula ki kendisine maddi-manevi her türlü iyiliği yapan Allah’ın bu iyiliklerini gördüğü halde bütün varlığıyla Allah’a yönelmeyi bırakır da başka şeylerle meşgul eder kendini. Allah’a tümüyle yönelmezsek O’nu hakkıyla takdir edemeyiz.”

Unutma: Tanımayan adanamaz. Allah’ı tanırsan, bilirsen O’na kendini adayabilirsin. Rabbin Rab oluşunu takdir etmeden O’na kendimizi adayamayız.

İnsan biliyor ama unutuyor. Nedir bildiği ve nedir unuttuğu? İnsan, ezelde Allah’a verdiği sözü bilir. Ama Allah’a itaat etmeyerek unutur o sözü. Tam doğrusu “unutmaya çalışır” olacak. Allah ile arasındaki “dostluk antlaşması”nı feshetmektir o verilen sözü unutmak.

Unutma: Kalbimiz katılaşıyorsa, günahtan kurtulamıyorsak, kalp nefsin arzularından dolayı daralıyorsa, nefsin arzularının baskısı altında kalıyorsa, ibadetler lezzet vermiyorsa, şüpheler ve tereddütler peş peşe gelmeye başladıysa, hesabı unuttuysak… Bu belirtiler bir yerde yanlış yaptığımızı gösterir.

O yanlış şudur ki dönülecek asıl yurdu ve o yurtta verilecek çetin hesabı unutmak ister insan. Günaha bulaştıkça dönülecek yurttan, verilecek hesaptan daha az korkmaya başlar. Korkusuzluk tövbesizliği getirir. Tövbesizlik hesabı azaba çevirir.

Tövbe unutmama azmidir. Hatırlama kararlılığıdır. Azimdir. Cehttir. Gayrettir. Kalbini Allah’tan gayrısına teslim etmeme niyetidir.

Kalptir bu. Allah’tan gayrısına teslim edilir mi? O halde estağfurullah. O halde “Bir daha yapmamak üzere cümle günahlarıma tövbe ederek kalbimi sana açıyorum. Al bu kalbi ki kalbimin en rahat ettiği yer inayetindir, lütfundur, keremindir.”

Allah. Eyvallah.