6 Şubat depremlerinde ayağı ampute edilen Ece Mazı: Elektrik kesildiğinde benim için hayat duruyor

6 Şubat depremlerinde eşi ve kızını kaybeden ve sağ bacağı ampute edilen Ece Mazı, Hatay’da engelli birey olarak yaşamaya çalışıyor. Elektrik kesintilerinden engelli tuvaletlerinin yokluğuna kadar yaşadığı sorunları anlatan Mazı, "Ayak protezim elektrikle şarj ediliyor, elektrik kesildiği zaman ayağım çalışmayınca benim için hayat duruyor. Depremden sonra zaten yok olmuş bir şehrin içerisinde engelli olarak yaşamaya çalışıyoruz" dedi.

Kahramanmaraş merkezli 6 Şubat depremlerinde Hatay’ın İskenderun ilçesinde eşini, 5 yaşındaki kızını ve kayınvalidesini kaybeden Ece Mazı, sağ bacağının ampute edilmesi nedeniyle protezle yaşamını sürdürüyor. Enkazdan kurtarılan ve sol kolunu kaybeden diğer kızıyla hayata tutunmaya çalışan Mazı, deprem sonrası engelli olarak yaşamın zorluklarını anlattı.  

"Depremden sonra zaten yok olmuş bir şehrin içerisinde engelli olarak yaşamaya çalışıyoruz" diyen Mazı, çok zorlandığı zamanlar olduğunu, depremin ardından ilk yılını kapanarak geçirdiğini, bir yıldan sonra yavaş yavaş hayata tutunmaya başladığını ve kızına yetmeye çalıştığını söyledi.

"Engellilere göre yapılan hiçbir şeyi engellilerin kullanmadığını fark ettim yeni hayatımda"

Tamamen kızından güç aldığını dile getiren Mazı, şunları söyledi:

"Kızım olmasaydı belki ben de bu kadar çok şey yapabilir miydim ya da bunlar için uğraşır mıydım bilmiyorum. Çok zorlandığım noktalar aşırı derece fazla. Çünkü ben daha önce 35 yaşıma kadar ayağı olan bir insandım. Hızlı hareket etmeye başladığım zaman düşmelerimle başlayıp, daha sonra düşmemek için yavaş hareket etmem gerektiğini öğrendim. Yavaş hareket ede ede, kendini kısıtlayarak, oranın vermiş olduğu bir acıyla bir şekilde zorlansam da devam ettim. Engellilere göre yapılan, aslında hayatımızı kolaylaştırmak için yapılan hiçbir şeyi engellilerin kullanmadığını fark ettim ben yeni hayatımda. Yani engelli tuvaletlerinin olmamasından bahsetmiyorum, engelli otoparklarından bahsediyorum. Engelli yerlerinden bahsediyorum. Hani böyle yerleri genelde normal insanlar kullanıyor ve bizim kullanmamızı engelliyorlar. Ben burada çok zorlandım mesela, bunu hep söylüyorum. Tuvalet konusunda evet, çok büyük bir sorun. Engelli tuvaletinin olmaması bir engelli için dünyanın sonu gibi bir şey bence."

"Elektrik kesildiği zaman hayat duruyor" 

Ayak protezinin elektrikle şarj edildiğini, elektrik kesildiği zaman ayağını şarj edemediği için ayağının çalışmadığını söyleyen Mazı, "Ayağım çalışmayınca benim için hayat duruyor. Hayatın durması demek zaten bir insan için sadece nefes alıp vermek gibi bir şey; oturduğunuz yerde. Hele kışın çok çok daha fazla kesiliyor. Yazın yine daha iyiyiz; daha rahatsız ama kışın aşırı derecede kesintiler oluyor, gelmiyor. Bizim ısınmamız da, hayatımızı idame ettirebilmemiz de elektrikle oluyor ne yazık ki. Kendim için söylüyorum. Ama elektrik kesintilerinden sonra bunlar çok büyük bir sıkıntı oluyor bizim için. Ben mesela elektrik kesildiyse, ayağımı şarj edemediysem üç kat merdiveni zıplayarak inemeyeceğim için çocuğumu okuldan alması için başkalarına rica ediyorum" diye konuştu.

Protez sorununa değinen Mazi, "Çünkü sadece görsel olarak kullanılan protezleri veriyor devlet. Gerçekten kullanışlı olan protezleri vermiyor. Yani gerçekten kullanılacak olanlar hidrolik olanlar olabilir, biyonik olanlar olabilir. Ama devletimizin verdiği sadece insan gücüyle çalışan protezler ve sadece görsel amaçlı kullanılanlardan oluyor. Bunlar da çok kullanışlı olmadığı için daha büyük sıkıntılara yol açıyor" dedi.

"Umudumuz var, her şey daha iyi olacak"

Engelli bir diğer birey ise şöyle konuştu:

"Buraya gelirken kendi engelli aracımı ve scooteramı kullanadım. Bu yağışlardan dolayı bir de yolların çok çamur ve çok gölet hâline dönmesinden dolayı, bir yoldan geçiyorsun ve o yolun tümü gölet. Yani o göletin içine giriyorsun; neresi çukur, neresi sağlam kestiremiyorsun. Yani geçemiyorsun. Çünkü orada büyük bir cesaret gerekiyor. Nasıl geçebiliyorsun? Oradan bir kamyon geçiyor veya bir araç geçiyor, onun teker izini takip ederek öyle geçiyoruz. Geçmek zorundasın. Hayat devam ediyor. Bir ailen var, sorumluluğun var ve o bütün ailenin sorumluluğu sana yüklü. Maddiyatı da gıdası da pazar alışverişi de benim elime bakılıyor. Ben her gün çıkmak zorundayım. Yağmur da olsa çamur da olsa gölet de olsa çıkmak zorundayım. Üç yıldır her geçen gün daha berbatlaşıyor gerek caddelerimiz, gerek sokaklarımız. Bunları gereken birimlere bildirdiğimiz halde hâlâ böyle devam etmek zorunda olduğunu ve altyapıların tamamlanmadığından bahsediliyor.

İleriye dönük daha iyi olacağını söylüyorlar. Bir de tabii ki bizim de umudumuz var. Her şey daha iyi olacak. Yılmıyoruz, yıkılmıyoruz. Birçok zorluğu aştık. Aşacağımıza da inanıyorum. Tabii ki umutlarımız var. Valla herhangi bir plan kurmadan gelişi güzel çıkıyorum. Nerede yol güzel, nerede gürültü olmayan… Ne bileyim işte, şimdi yaşadığımız koşullarda her yerde çok toz olayları oluyor. Doğanın iyi olduğu yerleri seçmeye çalışıyorum. Tozdan kaçmaya çalışıyorum. Çamurdan kaçmaya çalışıyorum. Sakin yerleri seçmeye çalışıyorum. Normal yer yok yani, sosyal yer yok. Yok, sosyalleşme diye bir şey yok." (ANKA)