Yılkı atından şampiyon çıkaran sevgi... Pera’nın Vefası

İzmir’in Bademler köyü, gönülleri ısıtan sımsıcak bir şampiyonluk ve sevgi hikâyesine tanıklık etti. 8 yaşındaki Nur Pera’yı seramik sanatçısı annesi ve işinsanı babası, küçük yaşlarından beri bir at çiftliğine götürüyor, antrenman yaptırıyorlardı. Çünkü atlar Pera’nın büyük tutkusuydu. Bir gün antrenman sonrasında Pera, Vefa ile karşılaştı. Vefa diğerleri gibi sporcu bir at değildi. Birkaç hafta önce Kars’tan getirilmiş bir yılkı atıydı. Çiftlik sahibi tarafından hizmet işlerinde kullanılmak üzere satın alınmıştı. Vücudunda yılkıya bırakılmadan önce yaptığı ağır işlerden kalma ip izleri vardı. Pera onu görür görmez bir yakınlık hissetti ve kısa sürede güçlü bir bağ kurdu.

HEDEF BALKAN ŞAMPİYONASI

Pera’nın ısrarıyla bu at satın alındı ve ailenin oldu. Yerleri olmadığı için çiftlikte yaşamaya devam edecekti ama artık o da diğer sporcu atlar gibi özel ilgi görecek ve hizmet işlerinde, yük taşımakta kullanılmayacaktı. Yani Vefa’nın kaderi değişmişti. Aile henüz onun ‘konkurhipik’ dalında yarışa uygun olup olmadığını bile bilmiyordu ama Pera ve Vefa birlikte antrenmanlara başladılar. Vefa, Pony Ligi’nde yarışmaya uygun özelliklere sahip küçük bir attı. Ancak çıktıkları ilk konkurhipik yarışı hüsranla sonuçlandı. Vefa antrenmanlarda zorlanmadan geçtiği engeller karşısında çakılıp kalmıştı. Pera’nın çabaları sonuç vermedi ve sonunda Vefa yerinden bile kımıldamadan yarışın tamamlandığını belirten ses duyuldu. İşte bu sesin duyulmasıyla birlikte Vefa aniden yarışı hatırladı ve önündeki engelleri birer birer atlamaya başladı. Ancak iş işten geçmiş, yarış sona ermişti. Pera ve Vefa aynı gün girdikleri 3’üncü yarışta ise ilk madalyalarını kazandılar. Sonrasında sezon boyunca gösterdikleri istikrarlı performansla Pony Ligi’nde şampiyonluğa ulaştılar. Şu an bir yandan aynı ligin diğer ayaklarına hazırlanırken bir yandan da eylülde yapılacak Balkan Şampiyonası’nı hedefliyorlar.

OKULA ATIYLA GİTMEK İSTİYOR

Anne Selin Akar Abuç, Pera ile Vefa’nın arasındaki uyuma dikkat çekerek şöyle konuştu: “Pera 2 yaşında eğlence amaçlı küçük turlarda atlarla tanıştı. Anne, baba ve at ilk sözcükleri oldu. Ailemizde atla ilgilenen kimse yok. Hatta Vefa’yı tanımadan önce ben atlara yaklaşmaktan bile çekinirdim. Pera’nın atlara ilgisini fark eden bir çiftlik sahibi tımar gibi süreçleri öğrenmesi için 4 yaşında ona eğitim vermeye başladı. İlk yarışına da 6 yaşında katıldı. Pera okuldan kalan zamanını Vefa ile geçiriyor. Aralarındaki uyum ve enerji çok iyi. Vefa bizim için de bir evlat gibi oldu. Binicilik sporu Pera’da özellikle disiplini ve özgüveni sağladı. Antrenmanlarını yaparken okulunda da başarını yüksek tutuyor.” Eğitim hayatıyla birlikte spor çalışmalarını sürdüren Pera’nın hedeflerinden biri de okula atıyla gidip gelebilmek. Hatta bu konuda okul müdür Hasan Şen ile anlaşma bile yapmış. Uzun vadeli hedefi ise milli sporcu olarak Türkiye’yi uluslararası yarışmalarda temsil etmek.

İKİMİZİN DE İLK YARIŞIYDI

Nur Pera, Vefa’yla macerasını şöyle özetliyor: “Ben atları çok seviyorum. Vefa ile yarışmak beni mutlu ediyor. Hiç canımı acıtmıyor. Birbirimizi çok seviyoruz. Onunla farklı bir iletişimimiz var. İlk yarışımı Vefa ile koştum. Onun da ilk yarışıydı. Çok heyecanlıydım. Vefa biraz ürktüğü için birinci olamadık. Ama sonraki yarışlarda onun sayesinde birinci oldum. Ona bazen Vefuş ya da çiçeğim diyorum. O da tepki veriyor. Bir keresinde seslendiğimde bakmamıştı, sonra üzüldü ve boynuyla bana sarıldı.”

5-14 YAŞ PONY LİGİ

Pony Ligi, Türkiye Binicilik Federasyonu tarafından 5-14 yaş arası çocuklara biniciliği sevdirmek, temel eğitim vermek ve özgüven kazandırmak amacıyla düzenlenen, sırtının yüksekliği 149 santimetreyi aşmayan atlarla yapılan yarışmalar. Bu lig çocukların disiplin, sorumluluk ve koordinasyon yeteneklerini geliştirmeyi, onları lisanslı biniciler olarak yetiştirmeyi hedefliyor.

YILKI NEDİR

Yılkı atları, sahipleri tarafından yaşlandıkları, iş görmez hale geldikleri veya kışın beslenme maliyetinden kaçınıldığı için doğaya salınan, evcilleştirilmiş atların yabanileşmiş hali. Anadolu’da özellikle kış aylarında kendi başlarının çaresine bakmaya terk edilen bu atlar, doğada sürüler halinde yaşarken, baharla birlikte tarımsal faaliyetlerin başlamasıyla yeniden işe koşuluyorlar.