Üretilen her şeyi herkes kullanabilse

Geçenlerde işyerinde arkadaşlarla aramızda birden doğaçlama bir eğlence çıktı. Asansör önünde beklerken elimi montuma vurarak ritim tutuyor ve bir şarkıyı öylesine mırıldanıyordum. Yalnız olduğumu düşünüyordum, meğer çevrede başkaları da varmış. Biri hemen bana eşlik etti. Derken diğerleri de katıldı, eğlenmeye başladık. O şarkı, bu şarkı derken 15-20 dakika sürdü bu neşemiz. Sonra aldığımız enerjiyle döndük işimizin başına.

Biliyorsunuz artık her objeyle müzik yapmak mümkün. Hatta bir reels’te görmüştüm. Otoyolun kenarında araba seslerini kaydedip sonra onları uygun bir şekilde montajlayarak Vivaldi’nin ünlü ‘Dört Mevsim’ eserini ortaya çıkarmışlar. Hiçbir zaman dinlemeyi tercih etmediğimiz
bir ses terbiye edilince nasıl da dinlenir hale geliyor.

İşyerinde piyanomuz var ve birkaç arkadaş da gönüllü bir müzik öğretmeninden ders almaya başladı. Bugünlerde sesler üzerine bu kadar kafa yorunca ben de durur muyum, geçtim piyanonun başına. Amacım sadece biraz merakımı gidermekti. Müzik hocamız “Egzersiz olarak şöyle yapabilirsin” deyince olay eğlenceli  hale geldi. Benim cahil parmaklarımdan ‘Dört Mevsim’in ilk birkaç notası duyulunca içimde anlamsız bir coşku oluştu. Bunu birkaç defa daha yapınca da çocuk gibi ellerimi çırpıp sevindim.

Fakat bu piyano gitar gibi değil, haliyle sırtına asıp bir yere götüremiyorsun. İnsan buna bir dokununca da bir daha istiyor fakat evinizde yoksa illaki yanından ayrılmanız gerekiyor. Bu yaştan sonra virtüöz olacak değilim elbet ama çok güzel bir şey.

Sonra iyi piyano çalan bir arkadaşımı arayıp ona bu heyecanımı anlattım. “Ben nereden piyano bulacağım” diye de sordum. Arada bir 10 dakika piyano çalarak belli ki hiçbir ilerleme kaydedemeyeceğim. Arkadaşım “Bende eski bir org var, onu sana vereyim. Piyano gibi olmaz ama en azından evde pratik yaparsın” dedi.

Org elime ulaştı ve hemen kurdum ama üzerinde o kadar çok tuş var ki... Ona bas, buna bas derken bir türlü piyano sesini bulamadım. İnanın her şeyi çaldım; bateri, elektrogitar, zurna, darbuka, klarnet... Her şey oluyor ama bir türlü piyanoya geçmiyor. Yani önce bu orgu da kullanmayı öğrenmek gerekiyor.

Bir noktaya kadar olayı çözmeye başladım ama hâlâ piyano çalabilmiş değilim. Elimdeki orgun minik bir ekranı varmış, bunu sonradan öğrendim. Enstrüman sırası da var tabii ama hangisi nerede bilmiyorum. Bu çeşitlilik güzel ve eğlenceli olsa da çalışmamı engelliyor. Piyanoyu bulana kadar diğer seslere dalıyorum, bir noktada egzersiz yapacak halim kalmıyor.

“Derdin bu mu kardeş” diyeceksiniz ama gerçekten bir dert. Aslında basit bir erişilebilirlik sorunu. Konuya şuradan bakmak gerekmiyor mu: Ne üretirseniz üretin, herkes kullanabilsin. Bu kadar zor mu yahu? Basit bir saati konuşturabiliyorsunuz da binlerce liralık bir org neden beni bu kadar uğraştırıyor? Görebilen birinden yardım da istedim. En az beş kişiyi görüntülü aradım ama olmuyor.

Ayrıca bu aletlerin üzerinde ya-
zanları herkesin anlaması da mümkün değil. Gören herkesten de teknik yardım alamazsınız yani. Benim gibiler neden her şeyle herkesten daha fazla mücadele etmek zorunda ki?

Bunun sonucunda önyargıların ortaya çıkması çok normal değil mi? Dışarıdan bakıp “Hayatları çok zor” diyenler var. Biz hep birilerini yardıma çağırmak zorundayız çünkü. Farkındalık konuşmalarında sürekli ‘yardıma ihtiyacı olan insanlar’ olarak görülmemizin asıl nedeni de buna mecbur bırakılmamız. Oysa işin başında erişilebilirlik sağlansaydı buna gerek kalmazdı.

“Bu bir istisna, piyano çalmasan ne olur” diyebilirsiniz. Bana göre çalmasam olmaz çünkü çalmak istiyorum. Hadi piyanoyu bir kenara koyalım, ütü yaparken de durum böyle. Neden ütüsüz giyineyim ya da çamaşırlarımı yanlış programda yıkayayım? Tonlarca örnek verebilirim. Bugünkü teknolojiyle bunlar çözülebilecekken neden hâlâ yapamıyoruz? Cevabı siz verin. Ben piyanoyla uğraşmaya gidiyorum.