Uçak kazasından sağ çıkıp ormanda sekiz gün yaralı yaşadı: Hayatın en karanlık anında güzelliği buldum

Hollandalı bankacı Annette Herfkens, uçakları ormana düştüğünde Vietnam'da nişanlasıyla birlikte tatildeydi. Kazada nişanlısı dahil herkes öldü ama Annette mucize bir şekilde yaşama tutundu.

Hollandalı bankacı Annette Herfkens nişanlısıyla Vietnam tatilindeydi.

Bindikleri uçak düştüğünde kazadan sadece o sağ kurtuldu.

Yıl 1992'ydi.

Annette Herfkens ve nişanlısı Willem van der Pas ya da onun verdiği adla 'Pasje', romantik bir sahil beldesine gidiyorlardı.

Annette, Madrid'de finans sektöründe çalışıyordu. Üniversiteden sınıf arkadaşı olan Pasje ile 1979'dan beri birlikteydi.

Çiftin uçağı Ho Chi Minh şehrinden sahildeki tatil beldesi Nha Trang'a doğru havalandı.

Ancak bir süre sonra hava koşulları kötüleşti ve uçak ücra, sisli bir dağın sırtına çarptı.

Annette'in çok sevdiği Pasje'si de dahil, uçaktaki 30 yolcu ve mürettebat hayatını kaybetti.

Annette ise sekiz gün boyunca ormanda yaralı bir şekilde yattı.

Çok sayıda kırıktan kaynaklanan dayanılmaz ağrıları vardı. Yürüyemedi, susuz kaldı ve hayatının aşkını kaybetmenin yasını tuttu.

Annette, o anları BBC'ye anlatırken hayatın en karanlık anlarında bile güzelliği bulmayı öğrettiğini söylüyor.

Cesaret oyunuyla başlayan aşk

"Pasje ile çıkmaya başlamamın sebebi bana meydan okumasıydı" diye hatırlıyor Annette.

"'Yapmaya cesaret edemeyeceğin bir şey yap' dedi. Cesaret, onu öpmekti."

Aynı öğrenci yurdunda yaşayan yakın arkadaşlardı.

Çıkmaya başladıktan kısa bir süre sonra gerçek aşkı bulduklarını anladılar.

"Sanki piyangoyu kazanmışız gibi hissettik" diyor Annette.

Pasje, Vietnam'da romantik bir kaçamak rezervasyonu yaptığında 13 yıldır birlikteydiler.

Altı aydır farklı ülkelerde çalışıyorlardı.

Pasje Vietnam'da bankacılık yapıyordu Annette ise İspanya'daydı.

Uçuşlarının sabah 07:00'de Ho Chi Minh şehrinden kalkıp Vietnam kıyılarına gitmesi planlanmıştı.

Annette "O sabah huysuz uyandım. Çünkü daha çok uyumak istiyordum" diyor. "Uçağı gördüğümde ona, 'Ben buna binmem' dedim."

Uçak küçüktü. Sovyet yapımı Yakovlev Yak-40 modeldi ve Annette'in klostrofobisi vardı.

Ancak orman çok yoğun olduğu için arabayla gitme seçeneği yoktu.

Sonunda uçağa bindiler.

İkinci sıradaydılar ve Annette koridor tarafında oturuyordu.

Elli beş dakikalık kısa bir uçuştu. Ama kendini çok rahatsız hissediyordu.

"Sürekli Pasje'nin saatine bakıyordum" diye hatırlıyor Annette.

"Vakit geçirmek için okulda öğrenmek zorunda kaldığım Almanca şiiri okurken dakikaların nasıl geçtiğini izliyordum."

İnişe sadece beş dakika kala uçak sert bir irtifa kaybı yaşadı.

İnsanlar bağırıyordu.

Pasje "Bu iyi değil" dedi.

Motorlar tekrar zorlandı ve uçak düşmeye başladı.

Birbirlerine baktılar. Pasje onun elini tuttu ve her şey karardı.

Uçak Vietnam'ın sık ormanlarına çakıldı.

Sağ kurtulan tek yolcu

Annette ormanda cırcır böcekleri ve maymun sesleriyle uyandı.

"Üzerimde ağır bir şey vardı, onu ittim" diyor.

O ağır şey bir koltuktu ve içinde bir erkek cesedi vardı.

"İtmemle ceset koltuktan düştü."

Solunda, hâlâ koltuğuna bağlı "yüzünde tatlı bir gülümseme bulunan ama kesinlikle ölmüş" olan Pasje vardı.

Annette "Hatırladığım bir sonraki şey, kendimi bitki örtüsüyle çevrili bir orman zemininde bulmamdı" diyor.

"Şoka girmiş olmalıyım."

Bacakları kırılmıştı, kalçasında on iki kırık vardı, akciğeri sönmüştü ve çenesi kırılmıştı.

Uçak bir dağa çarpmış, bir kanadı kopmuş, sonra da başka bir dağa çarparak ters dönmüştü.

Annette emniyet kemerini takmadığını ve "kurutucudaki bir giysi gibi savrulup koridorun karşısındaki kişinin koltuğunun altına düştüğünü" söylüyor.

Eteği yoktu ve bacaklarından birinde derin, açık bir yara vardı.

"Kemikleri görebiliyordum" diyor Annette.

Sonra sağında hâlâ hayatta olan ve konuşan Vietnamlı bir adam gördü.

Kurtarıcıların gelip gelmeyeceğini sorduğunda adam "evet" dedi, çünkü o "çok önemli bir adamdı".

Bacaklarının çıplak olmasından rahatsız olduğunu fark eden adam, küçük el çantasından bir pantolon çıkarıp ona verdi.

Annette o anı hatırlarken "Bu pantolonu inanılmaz bir acı içinde giydim. Bu, en sıra dışı durumlarda bile görünüşümüzü korumak için ne kadar çabaladığımızı gösteriyor" diyor.

Pantolon aynı zamanda böcekleri de bacağındaki yaradan uzak tutmaya yardımcı olmuştu.

"Günün sonuna doğru adamın giderek zayıfladığını, hayatının tükendiğini, sonunda da başını eğip can verdiğini gördüm.

"İlk başta bazı insanların acı dolu inlemelerini duydum. Ama dağa gece çöktüğünde artık başka hiçbir ses duyulmuyordu. Tamamen yalnız kalmıştım."

Ormanda şehirli bir kız

Vietnamlı adam öldüğünde Annette önce panikledi.

Ama daha sonra yavaş yavaş olanları kabullendiğini söylüyor.

Ormandaki kaplanları düşünmek yerine şimdiki zamana odaklandı:

"Nefesime odaklanmam gerekiyordu. Daha önce hiç farkındalık derslerine veya buna benzer bir şeye katılmamıştım. Tamamen içgüdüseldi ama o an bana çok yardımcı oldu."

İlk iki gün boyunca, kendini yalnız hissetmemek için Vietnamlı adamın cansız bedeninin yanında kaldı.

"Zaman geçtikçe daha da iğrenç bir hal aldı, sonunda oradan ayrılmak zorunda kaldım. Ona bakmak yerine ormana baktım. Önümde duran binlerce minik yaprağa baktım."

Şehirli bir kadındı, finans sektöründe çalışıyordu ve sürekli New York ile Londra arasında seyahat ediyordu.

"Birdenbire ormanın ne kadar güzel olduğunu fark ettim" diyor.

"Yapraklara, üzerlerindeki damlalara ve o damlalardan yansıyan ışığa ne kadar odaklanırsam, her şey o kadar güzelleşiyordu."

Bu güzelliğe kendini kaptırmıştı ama aynı zamanda hayatta kalmak zorundaydı.

Hafif yağmur yağdığında, yağmur damlalarını yakalamak için dilini dışarı çıkardı ama bu yeterli değildi. Başka bir plan yapmak zorundaydı.

Kırık kalçalarını ve bacaklarını sürükleyerek dirseklerinin üzerinde süründü ve uçağın yalıtım köpüğüne tutundu.

Acı o kadar şiddetliydi ki bayıldı ama sonunda köpükten yedi küçük kase yaptı. Yağmur yağmaya başlayınca, kaselere doldurduğu suyu içti.

"En iyi şampanya gibiydi. Kendimle çok gurur duydum. 'Bak sen bana, orman kaşifi oldum!' diye düşündüm."

'Pasje'yi düşünme'

Annette, "Pasje'nin ölümünden kendimi uzak tutmaktan başka çarem yoktu" diyor.

"Onu her düşündüğümde, Hollanda'nın Leiden kentinde bana aldığı 10 euro'luk küçük yüzüğe bakardım, hâlâ elimde, böcek ısırıklarından şişmiş bir halde duruyordu."

"Biz birbirimizin en iyi arkadaşıydık, ruh eşiydik.

"Çekiciydi, sıcakkanlıydı, yakışıklıydı ama bunun farkındaymış gibi davranmıyordu."

Annette ormandaki o saatlerde kendine onu düşünme izni vermedi.

Bunun onu ağlatacağını, zayıflatacağını ve hayatta kalamayacak kadar susuz bırakacağını biliyordu.

"Uçakta onu bir daha aramaya cesaret edemedim. Sloganım 'Pasje'yi düşünme' oldu.

"Ailemi düşündüm. Duşlarından akan suyu ve gün boyu su içebilmelerinin ne kadar güzel olduğunu düşündüm.

"Mutlu ve sevgi dolu düşüncelerdi bunlar. Sevildiğimi hissettim.

"Beni bir şekilde aradıklarından emindim."

Ancak yiyecek eksikliği ve yaralarının acısı onu etkilemeye başladı.

"Altıncı gün ölüyordum ama en güzel ve en huzurlu şekilde. Ormanın güzelliğini, bütün o renkleri görmeye devam ettim."

"Bana doğru bir sevgi dalgasının geldiğini hissettim. Kendimi giderek daha yükseğe yükseliyormuş gibi hissediyordum."

Sonra göz ucuyla turuncu giysili bir adam gördü.

Bağırmaya başladı.

O an gerçekliğe döndü.

Acı da tekrar başladı ama çıkış yolunu bulmuştu.

Ormanda tek başına hayatta kalmaya çalıştığı sekiz gün artık sona ermişti.

Yeni bir başlangıç

Annette, Ho Chi Minh şehrine vardığında annesi ve nişanlısının kardeşleriyle buluştu.

Meslektaşı Jaime de oradaydı.

"Ailemin hepsi öldüğümü düşünüyordu" diyor Annette.

Pasje'nin ailesiyle birlikte, birlikte okudukları Leiden'de cenaze töreni yapılmasını planlamışlardı.

Gazetede çiftin ölümlerini duyuran ölüm ilanları yayınlamıştı.

Öyle ki eve döndüğünde yığınla taziye mektubuyla karşılaştı.

"Herkes umudunu yitirdi. Ama meslektaşım Jaime bunu yapmamıştı" diyor Annette.

"Öldüğüme inanmayı reddetti ve benden geçmiş zaman kipinde bahseden herkese öfkelendi."

Hollanda'ya döndüğünde çenesi vidalarla sabitlenmiş ve akciğeri yeniden şişirilmişti.

İyileşebilmesi için kalçalarının hareketsiz kalması gerekiyordu.

Bacaklarındaki kangren çok ciddiydi ama Vietnamlı doktorlar tedavi etmek için çok zaman harcadılar.

"Hollanda'da doktorlar bana, 'Burada kesinlikle bacaklarını keserdik. O kadar uzun süren ameliyatlar yapmıyoruz' dediler, bu yüzden çok minnettarım."

Pasje'nin cenazesi korkunçtu.

"Beni kiliseye götürdüler. Bu bir düğün gibiydi ama ben bir tabutla evleniyordum.

Bütün arkadaşları oradaydı. Aslında, düğününde olması gereken insanlardı onlar.

"Güzel konuşmalar yapıldı, güzel müzikler çalındı. Sonra onu mezara taşıdılar, beni de arkasından götürdüler."

Yaşamı yeniden kurmak

Partneri olmadan hayatını yeniden kurmak kolay olmadı.

"Diğer yarım -Pasje- olmadan geri dönmek benim için bir travmaydı" diyor Annette.

"Yaşım ilerledikçe, onun hayatta kaçırdığı tüm o şeyleri görüyorum; yapamadığı tüm o şeyleri. Çok istediği çocuklara hiç sahip olamadı."

Kazadan sonraki aylarda üniversitedeki birçok arkadaşının evlenmesi de duruma pek yardımcı olmuyordu.

Bir noktada karar verdi: "Tamam, evlenmiyorum. Bu kadar."

Ama sonra bir arkadaşı ona Pasje'nin yerini alabilecek tek bir kişinin olduğunu söyledi: Jaime. Onu bulmak için Vietnam'a uçan ve hiç kimse inanmazken onun hayatta olduğuna inanan meslektaşı.

Sonunda evlendiler ve iki çocukları oldu.

Oğluna otizm teşhisi konduğunda Annette, ormanda öğrendiklerini hatırladı.

"Sahip olduklarınızı kabul edip sahip olmadıklarınıza takılıp kalmayı bıraktığınızda, güzellik kendini gösterir."

Kazadan sonra kendi durumunu kabullendiği gibi, oğlunun teşhisini de kabullendi.

"Ve sonra onun ne olduğunu gördüm: koşulsuz sevginin güzel bir kaynağıydı."

"Bana verdiği şey ve ona karşı hissettiğim şey gerçek anlamda saf sevgi."