Sayın bakanımız eğitimin tüm sorunlarına neşter vurdu! Çok şükür: Şimdi sıra ara tatillerde!

HER BOYAYI BOYADIK, FISTIK YEŞİLİ KALDI

Türkiye’de ara tatiller, 2019 yılında, “AKP döneminin en başarısız BAKANı” Ziya Selçuk döneminde uzun yaz tatilinin öğrencilerde yarattığı öğrenme kayıplarını azaltmak ve yoğun tempoyu yıl içine yaymak amacıyla uygulanmaya başlandı.

Tatiller eğitimde örnek ülkeler ve Avrupa eğitimindeki takvim modeliyle uyumlu olarak planlandı .

Pedagojik temeli sağlamdı. Öğretmen ve öğrenci üzerinde yıl içindeki tüm yükü daha geniş bir zamana yaymayı amaçlayan uzun yaz tatili yerine kısa molalar planlandı. Günümüze kadar da sorunsuz devam etti.

Bugünlerde ise Millî Eğitim Bakanı Yusuf Tekin’in açıklamalarından gördüğümüz kadarıyla “velilerin talepleri”, “tatil sonrası uyum sorunu” ve öğretmenlerden gelen bazı şikâyetler gerekçe gösterilerek ara tatillerin kaldırılması gündemde.

Ancak aklıma takılan şu: Eğitim gibi koskoca bir mekanizmada, böyle köklü bir değişikliği destekleyecek herhangi bir çalışma, veri veya tabana yayılmış bir etki analizi olmadan sadece sınırlı gözlemler ve “talep geliyor” ifadeleriyle karar alınabilir mi?

Bu yaklaşım oldukça karmaşık ve büyük bir eğitim sistemi için uygun bir yaklaşım mı?

Aynı iktidar döneminde bile eğitimde istikrar olmuyor mu?

EĞİTİM SİSTEMİNİN KRONİK SORUNLARI: HER BOYAYI BOYADIK, FISTIK YEŞİLİ KALDI

Ara tatiller gibi çoookk mühim (!) ve büyük (!) sorun tartışılırken, eğitimci refleksiyle yok yere aklıma Türk eğitim sisteminin basit (!) yapısal sorunları geldi.

Milli eğitimin yüzlerce sorunu var. Ancak özellikle öne çıkan eğitimde en önemli 10 temel sorun şunlar:

1 - Öğretmenlik mesleğinin son zamanlarda artarak itibar kaybetmesi

2 - Öğretmenlerin aşırı iş yükü

3 - Okullar arası fırsat eşitsizliği (devlet–özel…)

4 - Ağır ve bilimsellikten uzak müfredat

5 - Kalabalık sınıflar; yetersiz fiziksel altyapı

6 - Sınav odaklı sistemin yarattığı baskı ve adaletsizlik

7 - Özellikle öğretmenlerde ve öğrencilerde artan tükenmişlik

8 - Özel eğitim ve rehberlik hizmetlerinin yetersizliği

9 - Eğitimde liyakat sorunları

10 - Okulların finansman eksikliği ve temel ihtiyaçlar için bile veliye bağımlı hâle gelmesi

Bu sorunlar ortadayken, takvimde yapılan küçük değişiklikler üzerine yoğunlaşmak, eğitimin ana gündeminden uzaklaşmak, bence sorunlardan kaçmak demektir.

Türkiye’de bir bakan, bu sorunları çözmeden ara tatilleri kaldırarak veya koskoca sorunlar ortadayken küçücük şeylere takılarak milli eğitimi yönetebilir mi?

EĞİTİMDE ÖRNEK ÜLKELERE YAKLAŞMAK İÇİN BAŞLAYAN MODEL NEDEN GERİ SARILIYOR?

Türkiye’de ara tatiller, Avrupa’da yapılmış ve kabul görmüş pedagojik gerekçelerle getirildi. Kısa süreli molalar, öğrencilerin öğrenmediği konuları telafi etmesine ve yıl içerisinde yoğun tempoyla çalışan öğrencilerin rahatlatmasına yardımcı olur. Bu konuda birçok araştırma mevcut.

Ancak Bakanımız Yusuf Tekin’in ara tatillerden vazgeçme kararının altında yatan nedenler, pedagojik veya bilimsel nedenlerden ziyade günlük basit, pratik sıkıntılara dayanıyor: Çalışan velilerin çocuklarını bırakacak yer bulmakta zorlanması, öğrencilerin tatil dönüşünde adaptasyon sorunları ve sınırlı sayıda öğretmenlerden bazılarının gelen şikâyetleri olarak ifade ediliyor.

Tüm bunlar tartışılabilir ve çözüme kavuşturulabilir. Ancak hiçbiri tek başına eğitim takvimini kökten değiştirecek, pedagojik gerekçelerle ortaya çıkan ara tatilleri kaldıracak gerekçeler değil.

KIŞ SAATİ UYGULAMASINI TALEP EDEN VELİLER NEDEN DİKKATE ALINMIYOR?

Velilerin talepleri bu kadar önemseniyorsa, yaz saati uygulamasında ısrar edilirken neden veli şikâyetleri dikkate alınmıyor? Ara tatil konusunda sınırlı sayıda velinin şikâyetleri belirleyici olurken, Bakanımız Kış saati uygulamasını isteyen velilerimize neden kulak tıkıyor?

Madem veli talepleri bu kadar önemseniyor, Türkiye’deki tüm veliler yaz saati uygulamasından vazgeçilsin istiyor. Bu konuda da gerekli çalışmalar yapılsın.

ÖĞRETMENİ ÇOCUK BAKICISI OLARAK GÖREN ZİHNİYETİ KABUL ETMİYORUM!

Bakan Bey’in açıklamalarında ara tatili kaldırmak için öne sürdüğü sebeplerden en sorunlu olanı, çalışan ailelerin çocuklarını bırakacak yer bulamaması sorunu. Elbette bu ülkenin kreş ve kamusal bakım hizmetleri ile ilgili ciddi eksiklikleri var. Ama bunun çözümü okul değil. Ya da orada çocuklarına bakacak bakıcılar, öğretmenler hiç değil.

Okullara ve öğretmene bu zihniyetle bakan biri bakan olamaz.

Bu yaklaşım öğretmeni kendi rolünden, yani eğitimcilik rolünden çıkarıp çocuk bakıcısı rolüne getirir.

Bu yaklaşım hem öğretmenlik mesleğinin saygınlığına gölge düşürür, hem de okulun toplum gözündeki işlevini, eğitim ve öğretim yapılan yer olmaktan çıkarıp çocukların bakıldığı bir bakım evine çevirir.

ARA TATİLLER GEREKLİ İYİLEŞTİRMELER YAPILARAK DEVAM ETMELİDİR

Eğitim sisteminde onlarca kronik ve yapısal sorun varken, ara tatillerin tartışma konusu yapılması dikkat çekici bir durum. Psikolojide “kaçma” ya da “bastırma” olarak tanımlanan yaklaşım, kişinin yüzleşmesi gereken büyük sorunlardan uzaklaşarak, daha küçük ve yönetilebilir problemlere odaklanmasını açıklar. Ara tatiller de eğitimde en sorunsuz alanlardan biri olmasına rağmen bilinçli olarak gündeme taşınıyor; böylece asıl büyük ve kronik problemler göz ardı ediliyor.

Elimizde bu uygulamanın etkilerini değerlendirecek kapsamlı veri hâlâ sınırlı. İlk gözlemler, ara tatillerin öğrencilerin yoğun tempoda nefes almasını sağladığını ve motivasyonu artırdığını gösteriyor. Ancak bu tatillerin gerçek potansiyelini ortaya çıkarmak için, çocukların sosyal, kültürel ve sanatsal aktivitelere yönlendirilmesi sağlanmalıdır. Ayrıca, öğretmenlere verilen hizmetiçi eğitimin kalitesi artırılarak, hem uygulamanın pedagojik etkisi güçlendirilmeli hem de öğretmenlerin motivasyonu korunmalıdır.

Okullarda ara tatillerle ilgili aksaklıklar çözülmeli ve uygulama iyileştirilerek devam etmelidir. Var olan problemlere odaklanarak ara tatillerin pedagojik olarak geliştirilmesi, eğitim politikalarının hem bilimsel hem de sürdürülebilir bir biçimde ilerlemesini sağlayacaktır. Türkiye Hepimizin, Eğitim Hepimizin…