Parçalama planı yeniden devrede! İsrail’in Lübnan’la asıl derdi bu

İran’a karşı ABD’yle birlikte savaşırken bile Lübnan’ı vurmaktan vazgeçmiyor İsrail. Bu terör devletinin komşusu olmak gibi bir talihsizliğe sahip Lübnan, İsrail için her zaman güvenlik gerekçeleri öne sürülerek hedef oldu yıllarca. Ev sahipliği yaptığı Hizbullah’ın etkisini büyük oranda yitirmesine rağmen Lübnan bugün de yine aynı gerekçeyle İsrail tarafından bombalanıyor.

Siyonist terör devletinin güvenlik endişelerini gidermekten başka amaçları olduğu açıktır. Hizbullah’ın artık bir tehdit olmaktan çıktığı ortamda bile bu talihsiz ülkeye saldırmasının en bilinen nedeni tabii ki ülkenin güneyinde bir Tampon Güvenlik Bölgesi oluşturmak öncelikle. Lübnan’da operasyonlar bitse bile sözkonusu bölgede 10 km derinliğinde bir güvenlik kuşağı oluşturacağını Savunma Bakanı Israel Katz açıkca söylemişti de.

Bu “açık” amacın dışında İsrail’in yıllar önce ertelediği Lübnan’ı bölme planını yeniden devreye sokabileceği olasılığı gözardı edilmemeli. 1950'lerden 1980'lere kadar, özellikle Ben Gurion, Menahem Begin, Ariel Sharon dönemlerinde, Lübnan'ı Maronit Hıristiyan ağırlıklı bir devlet haline dönüştürecek “parçalama” planını her zaman gündeminde tuttu İsrail. Lübnan’ın Müslüman Arap coğrafyasından koparılmasının kendisiyle “barış” yapabilecek bir müttefik kazandıracağına inanıyordu çünkü. Bu nedenle 1982’de Lübnan’ı işgal ettiğinde Hıristiyan Falanjistlerle ittifak yaptığını anımsayalım.

Bu konuda -bence- tek kaynak sayılacak bir kitap önereyim meraklısına. İsrail’in bu planlarını Livia Rokach’ın “Israel's Sacred Terrorism: A Study Based on Moshe Sharett's Personal Diary and Other Documents” (İsrail’in Kutsal Terörizmi: Moshe Sharett’in Kişisel Günlüğü ve Diğer Belgelere Dayalı Bir Çalışma) adlı kitabında ayrıntılı okumak mümkün. Sharett, 1954-55 yılları arasında başbakanlık yapmış, ılımlı bir siyasetçiydi. Kitapta dönemin İsrail Başbakanı David Ben Gurion’un Sharett’e “şimdi, Lübnan’daki Maronitleri, bir Hıristiyan devleti ilan etmeye zorlamanın tam zamanı” dediği belirtiliyor. Kitapta yer alan, Gurion’un, Sharett’e yolladığı şu mektup da asıl niyetin ne olduğunu ortaya koyuyor:

“Lübnan’ın Arap Birliği’ndeki en zayıf halka olduğu açıktır. Arap devletlerindeki diğer azınlıklar, Kıptiler hariç, tamamıyla Müslümandır. Lübnan’daki Hıristiyanlar için durum böyle değildir. Onlar Lübnan’da çoğunluktadır. Bu nedenle bir Hıristiyan devletinin kurulması doğal bir eylemdir; bunun tarihsel kökleri vardır. Böyle bir girişim hem Katolik hem de Protestan Hıristiyan dünyasının geniş çevrelerinde destek bulacaktır.”

Sharett’in mektuba “dışarıdan bir girişim sonucunda Lübnan’ın bir Hıristiyan devletine dönüştürülmesi bugün mümkün değildir. Ortadoğu’yu kasıp kavuracak, mevcut düzeni yıkıp yenisini kuracak bir şok dalgasının ardından bu hedefin gerçekleştirilme olasılığını dışlamıyorum. Ancak mevcut Lübnan’da, ülkenin mevcut coğrafi, demografik boyutları ile uluslararası ilişkileri göz önüne alındığında, bu tür ciddi bir girişimin gerçekleşmesi düşünülemez” yanıtını verdiğini de kitapta okuyabilirsiniz.

Anlatılması uzun süren birçok gelişmeden ötürü İsrail’in uzun süre ertelediği bu planın bugün hayata geçirilmemesi için bir neden kalmamış görünüyor. Çünkü İsrail, kendisi için tehlikeli olacak “direniş ekseni”ni ciddi olarak etkisizleştirdi. Kendisiyle çıkar birliği içinde olan Arap/Müslüman ülkeler de mevcut ki, bir İslamcı radikalizmden ya da rejimlerine yönelik herhangi bir ayaklanmadan çekinmeleri onları İsrail’e yakınlaştırmış durumda. Başta Lübnan olmak üzere direniş ekseninin filizleneceği alanların İsrail tarafından körleştirilmesi bu işbirlikçi, gerici rejimlerin de işine gelir gibi görünüyor.

Aslında İsrail, uzun süre ertelediği Lübnan’ı parçalama fırsatını ülkede yaşanan iç savaş döneminde yakalamıştı da. İç savaşa 1976 yılının başlarında müdahil olan İsrail, kuzey İsrail sınırında hâlâ yaşayan az sayıdaki Maronit ile temas kurmak isteyen güneyin en uç kesimindeki bazı küçük Maronit köyleriyle açık sınır politikası uygulamaya başlamıştı, anımsanır. İsrail o dönem Binbaşı Sa’ad Haddad adlı İsrail destekçisi biri tarafından kurulan Güney Lübnan Ordusu’nu (GLO) da desteklemişti. Bu destek Begin döneminde de sürmüştü üstelik.

İsrail’in yararına gelişmeler olmasına rağmen Lübnan’dan bir Hıristiyan devlet çıkarma projesi yine akamete uğramıştı. Ama fırsat buldukça İsrail bu planı yaşama geçirmeye çalıştı. Bu konudaki en önemli adımlardan biri 1982’de bir suikast sonucu öldürülen Beşir Cemayel’i Lübnan Cumhurbaşkanlığı’na getirmesidir.

Daha sonraki gelişmeler olayları bilinler için sır değildir. Uzun süren Hizbullah direnişi sayesinde Lübnan’da istediklerini tam elde edemeyen İsrail için Lübnan’ı parçalama şansı yeniden gözüktü. Geçtiğimiz yıllarda Hizbullah’a ait olduğu ileri sürülen bir mühimmat deposunun havaya uçması sonucu çok sayıda kişinin ölümünün ardından Hizbulla’'a yönelen öfke sırasında bazı kesimler Fransa’ya kendilerini tabiiyetine almasını istemiş, bu ayrı bir Hıristiyan devlet isteğinin tezahürü gibi değerlendirilmişti.

İran’la savaşırken arada Lübnan’ı da parçalayarak bölgeye yeniden şekil verme fırsatı
İsrail’in eline bu kez güçlü bir biçimde geçmiş bulunuyor. Lübnan’ı “nedensiz” yere vurma ısrarının Lübnan hıristiyanlarında “çatışmaların dışında” kalma arzusu uyandırmakla ilgili olabileceği akla neden gelmiyor?

İran’la yapılacak ateşkesin şartlarından biri olmasına rağmen İsrail’in Lübnan’ı bombalamayı sürdürmesi sözkonusu ülkeyi “bölme” planının bir parçasıdır.

Tüm gelişmeler bunun işaretidir.

Umarım fark edilir.

Geç olmadan.