Ölülerle iletişim kurmaya çalıştılar, sonra durum değişti Sözcü Gazetesi

Ölümden sonra ne olduğu sorusu, insanlığın varoluşundan bu yana en büyük muamma olma özelliğini koruyor, ancak bu gizem, sadece teologların veya filozofların değil, tarihin en parlak bilimsel zihinlerinin ve mucitlerinin de peşinden koştuğu bir saplantıya dönüştü.

Tarih sayfaları, ölülerle iletişim kurabileceğini iddia eden ya da farkında olmadan bu kapıyı araladığını düşünen mucitlerin sıra dışı deneyleriyle dolu.

Bu arayışın en ikonik figürlerinden biri, elektriğin dâhisi Nikola Tesla’ydı. 1900'lerin başında kendi geliştirdiği kristal radyo alıcılarıyla deneyler yapan Tesla, bazen arka planda ürütücü, ritmik ve insan sesini andıran sinyaller aldığını kaydetmişti.

Tesla bu seslerin dünya dışı akıllı varlıklardan veya başka bir boyuttan gelme ihtimali üzerinde durmuş, bu durum zamanla popüler kültürde Tesla’nın bir "ruh radyosu" (Spirit Radio) icat ettiği efsanesini doğurmuştu.

Benzer şekilde, ampulün mucidi Thomas Edison’ın da ömrünün son yıllarında, eğer ruhlar aleminde bir enerji varsa bunu tespit edebilecek hassasiyete sahip bir "tin-cihazı" (psycho-phone) üzerinde çalıştığı biliniyor.

Günümüzde ise bu arayış laboratuvarlardan çıkıp popüler kültürün ve dijital teknolojinin bir parçası haline geldi. Bugün "hayalet avcıları" ve parapsikologlar; elektromanyetik alan (EMF) ölçerler, termal kameralar ve ortamdaki ani frekans değişikliklerini kelimelere döktüğü iddia edilen "Ruh Kutuları" (Spirit Box) gibi modern cihazlar kullanıyor. Hatta akıllı telefon uygulamaları bile sıradan insanlara "öte alem dedektörlüğü" vadediyor.

Ana akım bilim dünyası ve nörologlar bu cihazların elde ettiği sonuçlara son derece şüpheci yaklaşıyor. Bilim insanlarına göre, bu cihazların kaydettiği "sesler" veya "görüntüler", tamamen ortamdaki radyo parazitleri, beyaz gürültü (white noise) ve teknolojik cihazların sızıntılarından ibaret.

Uzmanlar, insanların bu seslerde anlamlı kelimeler bulmasını ise psikolojik bir fenomene, yani beynin rastgele uyaranlar arasında anlamlı bağlar kurma eğilimi olan "Pareidoli" kavramına bağlıyor.

Pareidolia (pareidoli), insan beyninin rastgele şekillerde anlamlı imgeler veya desenler görme eğilimidir. Yani aslında orada olmayan bir yüz, figür ya da anlamı “varmış gibi” algılamamızdır.

Tarihten bugüne uzanan bu teknolojik arayış, henüz arkasında kesin ve kanıtlanabilir tek bir cevap bırakmamış olsa da, insanlığın bilinmeyene olan tutkulu merakını beslemeye devam ediyor.