New York’ta Knicks Dünya Kupası’nın önüne geçti!

New York, şu an kelimenin tam anlamıyla bir basketbol mabedi. Dünya Kupası heyecanıyla çalkalanması beklenen sokaklar, 53 yıllık bir hasretin sona ermesiyle bambaşka bir kimliğe büründü. New York Knicks'in şampiyonluğu, sadece bir spor başarısı değil, aynı zamanda şehrin genlerine işlenmiş o ruhsuzluğu bir çırpıda silip süpüren bir fenomen haline geldi. 1973'ten bu yana süregelen, NBA-ABA birleşmesi öncesine ait o hasret, San Antonio Spurs deplasmanında gelen 94-90'lık galibiyetle nihayete erdi. Knicks, üç sayı çizgisinin hayatımıza girdiği 1979-80 sezonundan sonra ilk kez zirveye ulaştı. Şehirde adım attığınız her yerde Dünya Kupası formalı turistlerin arasında, bir anda karşınıza çıkan o turuncu- mavi Knicks kartları ve formalar, "Burası bir basketbol ülkesi" gerçeğini yüzünüze çarpıyor. Ancak bu coşkunun gölgesinde, New York New Jersey stadyumundan izlediğim Fas-Brezilya mücadelesi tam anlamıyla bir hayal kırıklığıydı.

KALECİLERİN İHANETİ
Fas ve Brezilya arasındaki 1-1'lik beraberlik, futbolun taktiksel anlamda nasıl bir çıkmaza girebileceğinin canlı kanıtıydı. Jürgen Klopp'un, Meksika-Güney Afrika açılış maçı için kullandığı "taktiksel olarak zayıf" tanımı bu mücadele için de geçerliydi. İki takımın da savunma hattı, modern futbolun gerektirdiği kompaktlıktan o kadar uzaktı ki sahanın ortasında devasa bir boşluk oluştu. Maça damga vuran asıl unsur ise kalecilerin sergilediği skandal performanslardı. Fas kalesinde Bounou, basit bir hava topu kontrolünde yaşanan iletişim kopukluğuyla topu rakibin önüne bırakırken, savunmanın geride bıraktığı boşluğu kapatmakta gecikmesi büyük bir acziyetti. Brezilyalı Alisson Becker, benzer bir vurdumduymazlıkla ceza sahası dışına gereksiz çıkışlar yaparak takımını sürekli zor durumda bıraktı. Bu durum, akıllara futbol tarihinin "kaleci hataları" denince akla gelen ikonik anlarını getiriyor. 1970 Dünya Kupası'nda Gordon Banks'in kurtarışlarıyla efsaneleşen o disiplinli savunma anlayışı nerede, bugünün savruk kalecileri nerede? Tarih, 1990 Dünya Kupası'nda Higuita'nın Kamerun karşısında yaptığı o meşhur hata gibi riskleri "sanat" sanan kalecileri gördü; ancak bugün izlediğimiz, bir sanat değil sadece profesyonellikten uzak bir savrukluktur.

TAKTİKSEL ÇÖKÜŞ!
Maç genelinde iki takım da topun arkasına geçmekte zorlandı. Savunma hatlarının orta sahaya bu denli yakın, fakat yardımlaşmanın bu kadar kopuk olması, futbolun temel prensiplerine aykırı bir görüntüydü. Bir Dünya Kupası maçında görmeyi beklediğimiz o stratejik satranç yerine, rastgele gelişen ataklar ve basit bireysel hataların belirlediği bir skorla karşılaştık. New York sokaklarında insanlar Knicks'in 53 yıllık bekleyişini kutlarken, aynı şehrin stadyumlarında futbolun taktiksel olarak bu kadar ruhsuz bir noktaya evrilmesi düşündürücü. Knicks, istikrarı ve 53 yılın birikimini sahaya yansıtarak şampiyon olurken; Fas ve Brezilya, eldeki yetenek havuzuna rağmen disiplin eksikliği nedeniyle bir kısır döngü içerisine hapsoldu. Bana kalırsa NBA'de bir devir kapanıp efsane geri dönerken, Dünya Kupası sahalarında futbol adına taktiksel derinliği olan maçlara ihtiyaç var. New York'un spor atmosferi, basketboldan alması gereken dersi almış; ancak futbol henüz o olgunluğa ulaşamamış görünüyor.