‘Neden bedenimden utanayım? Bir yerim daha belirgin diye neden buna maruz kalıyorum?’

Gülsim Ali’yle ilk röportajımız bu; çok neşeli, enerjik. Yüzü sürekli gülüyor. Uzun boylu ve dikkat çekici bir güzelliği var. Yıllardır işlerini öne çıkarıp kendini daha geri planda tutmuş. Ama bu sefer içinden geçenleri tüm samimiyetiyle anlatıyor...

◊ Seni yıllardır ekranlarda görüyoruz ama verdiğin röportajlarda geçmişinle ilgili çok detay yok. Bulgaristan’da doğmuşsun. Nasıl bir aileydi?

Bulgaristan’da doğup büyüyen bir Türk ailenin kızıyım. Üç kardeşiz; bir ablam, bir erkek kardeşim var. Anne ve babam ticaretle uğraşıyordu. Türkiye’den mal alıp, otobüsle Bulgaristan’a götürüp mağazamızda ve pazarlarda satıyorlardı. Hatta ben doğduğumda babam yine iş için Türkiye’ye gelirken nenem “Oğlum bu göbekbağını al. Bunu büyük şehre at, büyük insan olur” demiş. Babam da Eminönü taraflarına atmış. Ve gerçekten işte İstanbul’dayım.

◊ Ailenden öğrendiğin en mühim şey ne oldu?

Dürüst ve güçlü durmak. Bir sorunun varsa otur, konuş, çöz. Babam hiç kaçamak davranmayı sevmezdi. Ama bu sektöre girdikten sonra bunun negatifliğini yaşadım. Çünkü ben beyazsa beyaz, siyahsa siyah diyordum ve söylenen şeyler fikrimi değiştirmiyordu. Bunu söylediğim zaman dışlanıyordum.

◊ Sonra değiştin mi?

Hâlâ öyleyim. Hatta geçenlerde eski bir arkadaşımla sohbet ederken “Sen hiç değişmedin” dedi.

◊ Bulgaristan’da bir modellik yarışmasına katılmışsın. Kaç yaşındaydın?

14 yaşındaydım ama büyük görünüyordum. Hatta yarışmada yaş sınırlaması vardı. Ona rağmen beni aldılar. Birinci oldum. Ailem de beni çok destekledi, başarılı olmamı istiyorlardı, hep yanımdalardı.

◊ Orada modellik yaptın mı?

Yaptım, Bulgaristan çok büyük bir yer değil ama en önemli defilelere ve dergilere çıktım, orada bir bankanın yüzü oldum.

◊ Peki, İstanbul macerası nasıl başladı?

Bulgaristan’da Tuğba Büyüküstün’ün bir dizisi yayımlanıyordu, onu çok beğeniyordum, “Ne kadar güzel bir kadın, ekranda parlıyor” diyordum. Bulgaristan’da buradaki gibi bir dizi sektörü yok. Türkiye’de bir ajans arayışına girdim, bir yere ulaştım, arayıp çok kırık bir Türkçeyle “Merhaba, ben oyuncu olmak istiyorum, size fotoğraflarımı göndereyim” dedim. “Bizimle dalga mı geçiyorsunuz? Siz Bulgaristan’da yaşıyorsunuz” dediler, “Gelebilirim” dedim ve İstanbul’a geldim, 16 yaşındaydım.

◊ Ne hissettin buraya gelince?

Babamla Taksim’e geldiğimiz anı hatırlıyorum, kocaman bir yerdi, daha önce hiç böyle bir yer görmemiştim. Babam korktu... Ajans görüşmesinden sonra “Geri dönüyoruz, bitti” dedi. “Dönemem” dedim. İçimde yatan o Türklük, damarlarımdan akıyormuş gibi hissettim. Ailem vazgeçmeyeceğimi anladı.

◊ Sonra İstanbul’da mı kaldın?

Ajanstan Türkçemi ilerletmemi ve oyunculuk dersleri almamı söylediler ve eğitimlere başladım. Tabii liseyi bitirmem gerekiyordu, reşit olana kadar gidip geldim. Burada oturma iznim yoktu,
üç ay kalıyor, eğitim alıp dönüyordum. Sonra Makedonya’da çekilen bir proje geldi. Hazal Kaya’nın başrolde olduğu bir diziydi ve böylece başladım.

◊ Ne zaman artık bu mesleği yapacağım dedin?

Sanırım vazgeçmediğim zamanlar bu hissi çok yaşadım. Deneme çekimleri sonrası çok ret yediğim olmuştu. O dönem Meryem Uzerli ve Wilma Elles gibi isimler popülerdi, benim için de “Güzel kız ama Türkçe konuşamıyor, İstanbullu birini oynayamaz” diyorlardı. Hırs yaptım ve “Türkçe konuşan bir kızı oynayacağım” diyerek çok çalıştım.

‘KANDIRILDIĞIM HİÇBİR İŞE AH ETMEDİM... KİN BESLEYEN BİRİ DEĞİLİM’

◊ Sence bu sektörün en zor yanı neydi?

İnanmak ve kandırılmak.

◊ Kandırıldığın oldu mu?

Kandırıldım, “Seni bu işe alacağım, şöyle bir rolde oynayacaksın” diyorlardı ama olmuyordu. Gerçi olmayan işlerde de bir hayır varmış. Bir tek ‘Hercai’nin olmamasına çok üzülmüştüm. Onun dışındakiler kandırıldığım, benim yerine başkasının oynadığı ve tutmayan işlerdi. Ama hiçbirine de ah etmemiştim. Ben kin besleyen biri değilim.

◊ 14 yılda sosyal medyada linçlenmeye alıştın mı? Mesela Engin Akyürek’le son işinizde Engin’le seni yakıştıranlar da yakıştıramayanlar da vardı.

‘Bereketli Topraklar’dan sonra çok ciddi bir üzüntü yaşadım. Çok güzel bir enerji vardı. Ekip çok güzeldi. Engin’in canlandırdığı karakter Ömer Bereketoğlu’nu okuduğumda bayıldım, “Bu işte olmak istiyorum” dedim. Ama bazen bir şeyler olmayabiliyor. Bu arada linçlendiğim konulardan biri şuydu: “Kızın dizisi yine tutmadı”... Bunu söyleyen kişi beni araştırmamıştır. Çünkü benim tutmayan işim yok. Bir de “Gülsim Ali her işi yarım bırakır” lafı vardı. Hangi işi yarım bırakmışım? Benim yarım bıraktığım bir iş yok. Çünkü ben işle var olan biriyim. Dediğin gibi yakıştırmayanlar da olabilir, ekrana sarışın bir kadın olarak çıktım. Ben de kendimi o halimle tanımıyordum. Aynaya baktığım zaman “Bu kim” diyordum. Ben aslında biraz sosyal medyanın acımasızlığına üzülüyorum... Bu özellikle kadınlara yapılıyor, erkeklere bu kadar eleştiri yapıldığını düşünmüyorum. Ve o işten sonra artık ben de üzülmeyi bıraktım.

‘JENNİFER LAWRENCE ZAYIF MI? BİZ MANKEN DEĞİLİZ Kİ!’

◊ Estetiğin var mı?

Hiç yok, hatta dişime implant yaptırdım, onda bile yapmasak mı diye düşündüm. 

◊ İstesen sen de hokka gibi burun, büyük dudaklar, elmacıkkemikleri yaptırabilirsin ama seçmemişsin...

Evet, bir taraftan belli bir yaştan sonra kadınlar bunu isteyebilir ama 19-20’li yaşlar çok küçük. Fotoğraf çektirmeye gelen birçok küçük hayranımız da filtre kullanıyor, “Hayır, sen onsuz da güzelsin” diyorum. Aslında şu anda oynadığımız tiyatro oyununun da ana amaçlarından biri o.

◊ Yıllar içinde hiç sektörde fiziksel baskıya uğradığın oldu mu?

Mesela benim yüzüm yuvarlaktır, dediler ki “Biraz daha keskinleştirelim”. Bir de “Göğüs küçültme ameliyatı yaptır” dediler. Ben kabul etmedim. Sonra bezle göğüslerimi bantlamak istediler. Neden bedenimden utanayım? Bir yerim daha belirgin diye neden buna maruz kalıyorum? “Asla yaptırmam” dedim. Kiloyla ilgili de oldu. Kilo verdiğimde ekranda daha güzel görünüyorum ama ne yapayım, yemeyide çok seviyorum ve spor konusunda çok kararlı değilim. Yurtdışına bakıyorum. Beni çok da benzetirler; Jennifer Lawrence... Kadın zayıf mı? Değil, etli butlu... Bizde niye böyle? Manken değiliz ki!

‘AĞLADIĞIM FOTOĞRAFLARI DA PAYLAŞACAĞIM’

◊ İlk tiyatro oyunun ‘Aşk Reyonu’ ne anlatıyor?

‘Aşk Reyonu’ aslında bütün kadınların yaşadığı bir şeyi anlatıyor. “Bunu alırsan daha iyi olursun”, “Şöyle fotoğraf paylaşırsan daha iyi görünür” gibi algılar üzerine... Mesela ben ne zaman fotoğraf paylaşırım biliyor musun?

◊ Ne zaman?

Üzgün, mutsuz olduğumda, yalnız kaldığımda. Ama mutlu ve âşık olduğumda hiç yokum, aklıma gelmiyor. Instagram’da yoksam bilinki ben mutluyum. Tabii bu her paylaşım yaptığımda ben çok mutsuzum demek değil, işlerimi de koyuyorum (gülüyor). Bir kere sete giderken yol çok uzundu, midem çok bulanıyordu. Çok üzgün ve mutsuzdum. Ağladım ve fotoğrafımı çektim. Ardından üzgün olduğum anların fotoğrafını çekmeye başladım. Bir gün ağladığım bu fotoğrafları da paylaşmak istiyorum. Niye hep gülerken ve kusursuz anlarımızı paylaşıyoruz? Bu bize dayatılan güzellik algısı ve ‘Aşk Reyonu’ da bunu anlatıyor.

◊ İlk kez sahneye çıkmak nasıldı?

Çok korktum. İlk zamanlar provalara gidip gelirken ‘Yapabilecek miyim, olacak mı’ kaygısını çok yaşadım. Kendimi hiç düşünmedim, yapım şirketini, rol arkadaşım Ümit’i (Kantarcılar) düşündüm. Her defasında “Beni eleştirin, söyleyin, kırılmayacağım” dedim.

◊ Bir diğer işin de 24 Nisan’da vizyona girecek olan ‘Geçmişin Kokusu’...

Makedonya’daki Türklerin hayatını anlatıyor. Bence güzel, keyifli, gerçek bir iş çıkardık.

‘KENDİM BAŞARMAK İSTEDİM’

◊ Seni en tanıtan iş ‘Gönül Dağı’. Sonra da başrollerde olmuşsun. Ciddi bir fan kitlen de var. Yine de hak ettiğin yerde olduğunu düşünüyor musun?

Çok güzel projeler aldım ama magazin ve o görünürlük açısından diğer popüler isimler gibi beni yönlendiren olmadı. Mesela ‘Gönül Dağı’ 12 reyting alırken etrafımdakiler “Nasıl olsa ekranda, iş tutuyor, daha fazla niye bir şey yapsın” gibi bir yerdeydi. Bir de ben hiçbir zaman ‘X birinin kız arkadaşı Gülsim Ali’ olarak anılmak istemedim. Bu bir ego değil, kendim başarmak istedim. Hâlâ da böyle düşünüyorum. Belki bu düşüncemi değiştirmem lazım.

◊ Senin aşk dedikodun da hiç çıkmadı. Bunca zaman hayatında kimse yok muydu?

Tabii hayatımda birileri oldu ama dediğim gibi tercihen görünmek istemedim. Bir de ilk zamanlar çok sabit fikirliydim. İş odaklıydım, uzun süre ciddi ilişki ya da aşk yaşamak istemedim. Çünkü oyunculukta kendini tamamen teslim etmen lazım.

◊ Peki, şimdi âşık mısın?

Şu an âşık değilim.