Muazzez Abacı nın Emel Sayın a söylediği Can alıcı soruyu açıkladı

Hayatını kaybeden Türk müziğinin unutulmaz sesi Muazzez Abacı, son yıllarda yaşamının çoğunu ABD'deki kızının yanında geçiriyordu. Gazeteci Ertuğrul Özkök, bunu hatırlatırken, usta sanatçı Emel Sayın'la olan bir konuşmasını "Hiçbir cümle beni bu kadar etkilemedi" diyerek anlattı.

Ertuğrul Özkök'ün Ekonomim'deki yazısından öne çıkan bölümler şöyle:

Son zamanlarda hiçbir cümle beni bu kadar etkilemedi… Hiçbir cümle beni bu kadar hüzünlendirmedi… Kahretmedi…Düşündürmedi…

Oysa çok basit, çok sıradan bir cümle…

“Emel, niye ben kendimi Amerika’da daha huzurlu hissediyorum…”

Söyleyen…

Geçen hafta kaybettiğimiz büyük sanatçımız Muazzez Abacı…

Bu vasiyetname cümleyi bize aktaran ise Emel Sayın…

Aynı kuşağın bir başka büyük sanatçısı…

Bir dönem Türkiye’sinin; Hani son 15 yıldır “Eski Türkiye” diye horlanan, aşağılanan yılların Türkiye’sinin güzide sanatçıları…

Emel Sayın arkadaşının ölümünden sonra ağlayarak anlatıyor bize:

“En son birlikte konser yapmıştık. Hatta öyle uzaklara dalıp bana demişti ki; “Emel niye ben kendimi Amerika’da daha huzurlu hissediyorum…”

Hakikatten niye…

Oysa o buraların, Türkiye’nin kızıydı.

Sevgilileri buraların erkekleriydi.

Aşklarını hep buralarda yaşamış, şarkılarını hep buralarda söylemişti.

Kendi parasını buralarda kazanmıştı.

Öyleyse şimdi neden…

“Niye ben Amerika’da daha huzurluyum” diye soruyordu, kendisini gibi buraların bir başka kızına…

Arkadaşı Emel Sayın’a…

Emel Sayın “Çünkü kızın orada torunun orada” demiş…

Hepimiz biliyoruz ki, sadece o değildi, içindeki hüzün.

Türk sanat müziği söylüyordu ama Jazzy bir kadındı Muazzez Abacı…

Atatürk’ün Ankara’sında okumuş, İstanbul’unda yaşamıştı.

Amerika’daki torununa da o kolejli kız ruhunu emanet etmişti.

Hele hele son zamanlardaki o kısa saç kesimi ile yine Ankara Kolejli o kız olmuştu.

Hepimiz Leonard Cohen’in şarkısındaki o sözlerin şifresini çöze çöze yaşıyoruz artık…

“Everybody knows…”

“Herkes biliyor, zarların hileli olduğunu

Herkes biliyor savaşın bittiğini

Herkes biliyor iyi adamların kaybettiğini

Herkes biliyor dövüşün hileli olduğunu…

Herkes biliyor geminin su aldığını…”

Herkes biliyor ki…

Tersine çevrilmiş şiir gibiyiz artık…

Kendi ülkesinde parya…

Herkes biliyor ki…

Üç gün kendimizi dışarı attık mı…

Başka diyarların huzurundan çalınmış üç günü, Nazım Hikmet’in Pazar güneşi gibi içimize çeke çeke yaşıyoruz…

Muazzez Abacı son yolculuğuna uğurlandı: Babasının yanına defnedildi

Büyük sanatçıydı Muazzez Abacı… Büyük kadındı… Kendi yolunu çizen, Öldüğünde bize o şarkıyı miras bırakan Türk kadınlarındandı.

“My Way” deyip Samanyolunun tozlu ışıkları arasında Tinker Bell gibi zarif adımlarla uçup giden kadındı……

Ve giderayak bize işte o cümleyi bırakarak…

“Emel niye ben kendimi Amerika’da daha huzurlu hissediyorum…”

Çünkü bizler artık birer Nilüfer çiçeğine döndük Muazzez…

Kendi bedenimizde birer hüzünlü kutsal Lotus dövmesi gibiyiz artık… Kökleri olmayan birer Lotus gibi mutluluğu başka sularda arayan ölü canlar hale geldik. Oysa hepimiz bu topraklara köklerimizden sımsıkı bağlı rengarenk çiçeklerdik bizler.

Emel Sayın’ın bize aktardığı o cümleyi düşünürken, Melike Demirağ’ın Instagram’da bir paylaşımı düştü gözlerime…

Hayatı Eski Türkiye’nin sürgünlüklerinde geçmiş bir sanatçı, bize Yeni Türkiye’nin hüznünü anlatıyordu…

İsimler sayıyordu neredeyse ağlayarak…

“Osman Kavala, Selahattin Demirtaş, Merdan Yanardağ, Can Atalay, Tayfun Kahraman, Çiğdem Mater, Ahmet Özer, Rıza Akpolat, Ekrem İmamoğlu, Fatih Altaylı, Zeydan Karalar, Muhittin Böcek, Tunç Soyer… Ve daha adını burada anamadığım nice nice değerli insan bugün cezaevinde…

Bugünün siyasi ortamı bunu gerektirdiği için, suçsuz yere, haklarındaki suç iddiaları ispat edilmediği halde içerdeler…”

Böyle diyordu…

Bunları söyleyen kadın da bir sanatçı… Hepimizin ruhuna o şahane “Arkadaş” şarkısını işleyen kadın… Güzel ve özgür bir Türkiye için geçmişte bedeller ödemiş bir sanatçı.. Memleketinden uzak, sürgünde yıllarını geçirmiş bir Üsküdar Koleji kızı o da. Bugün kendi topraklarında huzuru bulamayanlardan biri…

Hepimiz Çetin Altan’ın ölürken bize bıraktığı o hüzünlü verasetin gölgesinde yaşıyoruz artık.

“Hayal ettiğimiz ülke bu değildi…”

Artık hepimiz, Muazzez Abacı’nın o hüzünlü cümlesini, veda arkısı gibi dinliyoruz. Oysa o şarkı bir zamanlar, aynı yollarda birlikte yürümenin huzurunu anlatıyordu bize… Şimdiyse içimizdeki taşlaşmış plak, Leonard Cohen’in o mahur şarkısını çalıyor:

“Everbody knows…”

Arada bir dışarı gidebilenlerimiz hüzünlerini o soruyla dile getiriyor:

“Emel… Niye ben kendimi Amerika’da daha huzurlu hissediyorum…”

Gidemeyen, hep içerde kalmaya mahkum olanlarımız ise biraz daha alçak, biraz daha ürkek sesle fısıldıyor:

“Emel… Niye biz kendimizi kendi ülkemizde huzursuz hissediyoruz…”