Mourinho’nun soyunma odasında patlayan öfkesi: “Korkaklar! Sıfır cesaret!”

Chelsea döneminde öğrencisi olan Joe Cole, “Lüks Oyuncu" adlı otobiyografisinde, 2005 yılında yaşanan en unutulmaz olaylardan birini anlattı.

O yıl Chelsea, Şampiyonlar Ligi’nde Barcelona ile karşılaşıyordu. İngiliz ekibi, Camp Nou’daki ilk maçı kaybedince Mourinho sinirlerine hâkim olamadı.

Soyunma odasında oyuncularına bağırarak şöyle dedi:

“Takım olarak ilk büyük sınavınızı verdiniz… ve sınıfta kaldınız! Camp Nou’ya gittiniz ve saklandınız. Korkaklar! Sıfır cesaret!”

Öfkesini daha da büyüten Mourinho, takımın yıldız isimlerini tek tek hedef aldı:

“Petr Čech’i, John Terry’yi, Frank Lampard’ı yerden yere vurdu. ‘Eto’o ve Deco sizi yok etti! Lanet olası korkaklar! Yüreğiniz yok!’ diye bağırıyordu. İngilizceyi mükemmel şekilde kullanarak küfrediyordu. Öfke, küçümseme ve hayal kırıklığı içindeydi.”

Joe Cole o anı şöyle anlattı:

“Sanki idamını bekleyen bir grup mahkûm gibiydik. Herkese yirmi saniye ayırıyordu. Sıra bana geldiğinde yere yığılacağımı düşündüm.”

Ancak sıra kendisine geldiğinde işler değişti:

“Bana ve Damien Duff’a geldiğinde farklı davrandı. ‘İkiniz iyi oynadınız, mücadele ettiniz’ dedi. Sanki gözleri bağlı bir adamın infaz mangasının önünde son anda affedilmesi gibiydi.”

Camp Nou soyunma odasındaki atmosfer o kadar gergindi ki, Joe Cole’a göre “kimse nefes almaya bile cesaret edemiyordu.”

Chelsea o konuşmadan bir hafta sonra Stamford Bridge’deki rövanşta sahaya çıktığında her şey değişmişti.

Takım, Mourinho’nun istediği agresif oyunu sergileyerek Barcelona karşısında 3-0 öne geçti ve turu geçmeyi başardı.

Joe Cole, o geceyi şöyle hatırlıyor:

“Mourinho ne zaman seni yerle bir edeceğini, ne zaman kaldıracağını çok iyi bilirdi. Maç bittiğinde yanıma geldi, sarıldı ve taraftarlara ‘Joe Cole! Onun sayesinde kazandık!’ diye bağırdı. Bu onun beni affettiğini söyleme biçimiydi.”

“Bizi başka hiç kimse onun gibi çalıştırmadı”

Cole, tüm sertliğine rağmen Mourinho’ya büyük bir saygı duyduğunu da belirtti:

“Bizi hiç kimse onun gibi çalıştırmadı. Antrenmanlar tamamen topla olurdu, duraksama yoktu. Oynarken düşünmeni isterdi. Fiziksel olarak yıpratıcıydı ama zihinsel olarak seni güçlendirirdi.”