Metal parçalar kadın gücüyle sanat eserine dönüşüyor

Sakarya'da yaşayan metal heykel sanatçısı Gülfidan Soyuğur, el emeğiyle çeşitli aşamalardan geçirdiği metal parçaları dekoratif objelere dönüştürüyor.

İstanbul'da liseden mezun olduktan sonra çeşitli işlerde çalışan 30 yaşındaki Soyuğur, ilgi duyduğu görsel sanatlara yönelmeye karar verdi.

Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümü'nü kazanan Soyuğur, mezun olduktan sonra kendini bu alanda geliştirerek atölye açmak istedi.

Bu isteğini metropol şartlarında gerçekleştiremeyen Soyuğur, 2,5 yıl önce evlenerek yerleştiği Akyazı ilçesinde atölye hayalini gerçeğe dönüştürdü.

Sabahın erken saatlerinde motosikletine binerek geldiği 12 metrekarelik atölyesinde tulumunu giyip işe koyulan Soyuğur, bugüne kadar 22 eser ortaya çıkardı.

Soyuğur, kaynak ve zımpara yaparak bilek gücüyle binbir emekle ortaya çıkardığı eserleri internet üzerinden meraklılarına ulaştırıyor.

Gülfidan Soyuğur, liseyi bitirdikten sonra maddi imkansızlık nedeniyle üniversiteye gidemediğini, bir dönem çeşitli iş kollarında çalıştığını söyledi.

Daha sonra mutlu olacağı şeyi yapmaya karar vererek çizimler yapmaya başladığını, bir yandan çalışırken bir yandan da güzel sanatlar kursuna gittiğini anlatan Soyuğur, şöyle konuştu:

"Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümünden mezun oldum. İlerleyen süreçlerde fark ettim ki aslında çocukluğumdan beri yaptığım şeymiş bu; bahçede çamurla oynamak, maket uçak yapmak. Herkes bilgisayarla oynarken, ben sokakta çamurla oynardım. Üniversitede ahşap, mermer, metal, çamur dersleri alıyorduk, sonrasında neyle devam etmek istiyorsan onu seçiyorsun. Ben metal olarak devam ettim. Metalin soğuk, sert bir malzeme olmasıydı beni mutlu eden. Metalin dönüşümünü izlemek, ona bir ruh katmak beni büyüleyen kısım oldu. Ona şekil vermeyi sevdim. Metali biraz hayata benzetmiş olabilirim. Hayatın da zor, dirençli kısımları vardır ama ona şekil ve yön verecek olan biziz. Biraz bununla bağdaştırdım."

Soyuğur, hayalini kurduğu atölyesini açmaktan duyduğu memnuniyeti dile getirerek, "Ne kadar küçük olursa olsun bana ait bir yer olmasıydı önemli olan. Üniversitede atölyenin içinden bile geçemiyorken şimdi kaynağımı, zımparamı yapıyorum. Yaralanıyorum, elimi kesiyorum. Bunların üzerine gitmek kendimi çok daha güçlü hissettiriyor. Bu bana ilham veren ve ayaklarımın üzerinde durmam gerektiğini hissettiren bir olgu" diye konuştu.

Genelde figüratif çalışmalar yaptığını, her heykelin bir hikayesinin olduğunu, bazı eserlerin proje bazlı, bazılarının ise duygulardan ortaya çıktığını anlatan Soyuğur, gününün neredeyse tamamını atölyede geçirdiğini kaydetti.

Soyuğur, en büyük destekçisinin ailesi olduğunu belirterek, sözlerini şöyle sürdürdü:

"Atölyemde çalışırken beni görenler çok şaşırıyor. Kaynak yaptığımı görüyorlar ama bunu bir kadının yaptığını düşünemiyorlar. Sanayide birçok ağabey tanıdığım var. Birinden tüp alıyorum, birinden metal alıyorum. Sanayiye girdiğimde sanki arkadaşlarımın arasına girmiş gibi oluyorum. Benim için keyifli oluyor. Atölyem benim terapi merkezim. Tüm kaygımı ve stresimi, ruhsal boşluklarımı kapının dışında bırakıyorum. Çekiç darbeleriyle, kaynakla, zımparayla tüm stresimi atıyorum. Buradan çıktığımda 'şifa bulmuş' olarak çıkıyorum. Bu benim için çok kıymetli."

Atölyesini büyütmeyi hedeflediğini anlatan Soyuğur, "Bir yerde çamur, bir yerde ahşabı metalle birleştirebildiğim daha büyük işler yapabileceğim bir alan istiyorum. Sonraki hedefim Türkiye'nin birçok yerinde heykellerimi görebilmek. Şu an Alaçatı Marina'da bir heykelimi görebilirsiniz ama daha farklı yerlerde de görmek istiyorum. İleriki zamanlarda da imkanım olursa o atölyenin kapılarını insanlara açmak istiyorum. Kadınlar gelip benimle heykel yapabilsinler. Yaşadıklarını o heykele aktarabilsinler istiyorum" ifadelerini kullandı.