Merkezi olmayan ülke Arjantin: Ya sağcısın ya solcu

Milei ve Asimetrik Kutuplaşma

Bu çerçevede, sağ cephede yer alan hareket—La Libertad Avanza (LLA)—ülke çapında yüzde 40’ın üzerinde oy alarak her iki mecliste de sandalye kazandı. Aynı zamanda, kayıtlı seçmenlerin yaklaşık üçte biri oy kullanmaktan kaçındı; katılım oranı %66 civarında gerçekleşti ki bu, 1983 sonrası en düşük seviyelerden biri.

Bu tablo, Arjantin’deki sürekli eşitliği bozmadan süregelen kutuplaşma atmosferini gösteriyor: Bloklar birbirinin yürütmesini engelliyor, tek taraflı hegemonyanın yolu kapanıyor.

Seçim süreci öncesinde dış kaynaklı kritik bir faktör devreye girdi: Bir çift yönlü mekanizma olarak ABD’den sağlanan 20 milyar dolarlık takas anlaşması ve doğrudan Arjantin pesosu piyasasına yapılan ABD Hazinesi müdahalesi. Bu girişim; kısa vadeli döviz baskısını hafifletme işlevi gördü ve aynı zamanda politik bir mesaj taşıdı: “İktidara oy verin yoksa her şey patlar.”

Bu yardım olmasaydı, Milei ekonomik programı çöküşe doğru gidiyor olabilirdi: Merkez Bankası dolar rezervsiz kalacaktı ve devalüasyon saatler meselesiydi. Bu bağlamda, seçim kampanyasında “üst durağanlığı” sürdürme ve “ekonomi kontrol altında” mesajı stratejik şekilde kullanıldı.

Seçimler 2025’te, söz konusu asimetrik kutuplaşmayı teyit etti. Sağda programı ile hareket eden bir taraf; solda ise büyük ama etkisiz bir muhalefet. “Merkez” gibi görünen alternatif girişimler—örneğin “Provincias Unidas” adlı oluşum—kutplaşmayı kırma konusunda başarılı olamadı. Bu girişimler Santa Fe ve Córdoba gibi illerde beklenen başarıyı gösteremedi.

Solda ise farklı bir görünüm çıktı: Frente de Izquierda y de los Trabajadores–Unidad (FIT-U) Buenos Aires’te %10’a yakın oyla üçüncü büyük güç oldu. Ulusal düzeyde ise dört sandalyesinden üçünü korudu. Bu, “karşıtlık” üzerinden seçmenin, “ılımlı merkez” söylemlerinden çok daha net bir duruş tercih ettiğini gösteriyor.

26 Ekim seçimleri sahneyi yeniden kurdu ama sorunu çözmedi ya da kutuplaşmayı yatıştırmadı. Resmî vizyon, LLA’yı ilk en büyük azınlık güç olarak teyit etti; “iyimser merkez” söylemleri kırıldı; ve soldan yükselen muhalefet yeni bir alan açtı. Bu arada seçim süreci, bu hükümetin sosyal ve politik bağlamdaki istikrarsızlığı çözmedi.

Gerçek şu ki: siyasi eşitlik hâlâ kırılgan, hegemonyaya geçiş mümkün görünmüyor ve sistem tam anlamıyla istikrar kazanmış değil. “Milei’nin kutuplaşması” bir zaferde son bulmuyor, her şey yeniden düzenleniyor ama çözülmüyor.