Liderlerin kalbi kedilerle yumuşar mı?

Savaşların seyrini değiştiren, hitabetiyle milyonları peşinden sürükleyen Winston Churchill, konu sadık dostu Jock olduğunda tüm o "Demir Başbakan" maskesini bir kenara bırakıyordu. Hayatının son yıllarında yanından ayırmadığı beyaz göğüslü turuncu kedisiyle kurduğu bağ, protokol kurallarını bile altüst etmişti. Öyle ki, Churchill’in sofrasında devlet meseleleri bile Jock’un keyfini beklemek zorundaydı; o masaya oturmadan yemek asla başlamazdı.

Churchill kedilere çok düşkündü. Chartwell'de yaşayan 'Mickey' ve 'Tango', Chequers'te Churchill'e eşlik eden 'Nelson' ve diğerleri. Seksen sekizinci doğum gününde, Churchill'in özel sekreteri Sir John 'Jock' Colville ona beyaz önlüklü ve çoraplı kızıl bir kedi hediye etti; adı da 'Jock' olarak biliniyordu ve Churchill bu kediyi özellikle çok seviyordu. Ölümünden sonra aile, 'Jock' adını taşıyacak kedinin her zaman Chartwell'de yaşamasını istedi. Altıncı böyle 'Jock' şimdi Churchilllerin isteklerine uygun olarak hala Chartwell'de dolaşmakta.

Ancak bu hikayeyi asıl unutulmaz kılan, Churchill’in vasiyetine eklettiği ve bugün bile İngiliz devletinin harfiyen uyguladığı o sıra dışı kural. Aradan geçen 60 yıla rağmen Chartwell Malikanesi’nde bir geleneğin nasıl patiler üzerinde yükseldiğini ve "Jock VII"nin süren krallığını keşfetmeye hazır mısınız?

Winston Churchill okul öğrencisiyken evlerine yazdığı mektupları tüm hayvanlarına sevgi göndererek tek tek isimlerini vererek bitirirdi. Bu hayvan sevgisi 90 yıl boyunca sürdü ve ailesi, arkadaşları ve arkadaşları tarafından iyi biliniyordu. Hatta diplomatik hediye olarak hayvanlar bile alıyordu: Batı Avustralya hükümetinden siyah kuğular, kangurular, hatta ne yazık ki Londra Hayvanat Bahçesi'ne vermek zorunda kaldığı bir aslan.

Evi Kent'teki Chartwell gerçek bir hayvanat bahçesiydi. Güzel malikanede 40 yıllık ikamet süresi boyunca, domuzlar, köpekler ve keçiler dahil olmak üzere birçok hayvan dostu vardı. Ama hiçbir hayvan Churchill'in kalbini en çok sevdiği kedisi Jock kadar etkileyemedi.

Jock, Churchill'in yakın arkadaşı Sir John 'Jock' Colville'den bir hediyeydi. Churchill daha önce kedi bakmıştı ama dört beyaz patisi ve beyaz önlüğü olan küçük kedi özel bir ilgi talep ediyordu.

Hayatının son yıllarında Churchill için büyük bir teselli ve dostluk kaynağı oldu. (torununun düğün fotoğrafında Churchill'in kucağında otururken fotoğraflanmıştır) Kedisi devlet adamının öldüğünde yatağındaydı.

Chartwell, bir tepenin tepesinde yer alır ve Kent kırsalına geniş manzaralar sunar. Aslında, ne Churchill'in ne de eşinin evin mimarisiyle ilgilenmediği ancak her ikisinin de manzarasına o kadar hayran kaldıkları ve yine de evi satın aldıkları söylenir.

Jock VI, Churchill'in dizinde hak ettiği yerini alıyor

İki yıl süren kapsamlı yenilemenin ardından 1924'te oraya taşındılar. Churchill, doğduğu yer olan Blenheim Sarayı'na büyük saygı duyuyordu ve kendi evini onun mini bir versiyonuna dönüştürmeye çalıştı. Evin önündeki göller Blenheim'den ilham almış ve Churchill bu tasarımda büyük ölçüde yer almıştır.

İçerisi, ev görkemden çok ev gibi. National Trust, 1930'larda Churchill ailesinin orada yaşadığı haliyle onu korudu ve gerçekten aileci, özel bir havası var. Churchill'in kendi tabloları duvarları süslüyor ve eşi Clementine tarafından seçilen çiçekli duvar kağıdı hâlâ parlak ve neşelidir.

'Burası onun rahatlık ve sığınak yeriydi,' diye açıklıyor Katherine. 'Londra'dayken Britanya'yı kurtarma davasını omuzlarında taşıyordu ama Chartwell aslında sadece yakın arkadaşlarını ve ailesini ağırladığı yerdi.'

Churchill'in terliklerinden gözlüklerine, özel kitap koleksiyonuna kadar, Chartwell koleksiyonunda 8.000'den fazla parça bulunmakta.

Aslında, Churchill'in kişisel sevgi uyandırma yeteneği sayesinde ölümüne kadar Chartwell'de kalmasını sağladı. Birçok açıdan büyük bir adam olmasına rağmen, ne yazık ki para yönetimi onun güçlü yönlerinden biri değildi ve 1946'da sevdiği evi satmak zorunda kalacağı anlaşılıyordu.

Ancak arkadaşı Lord Camrose, zengin iş adamlarından oluşan bir konsorsiyumu toplayarak mülkü satın alarak yardıma geldi. Anlaşma, Churchilllerin ikisi de ölene kadar orada yaşayabileceği ve ardından Ulusal Vakf'a devredileceğiydi.

Aslında, National Trust mülkü 1965'ten beri yönetiyor. (Clementine, kocasının ölümünden kısa süre sonra burayı boşaltmaya karar verdi) ve şimdi yıllık 200.000 ziyaretçi çekmektedir. Ve ziyaretçiler gerçekten şanslılarsa Jock adında yakışıklı kızıl kediyi görebilirler.

Churchill'in evcil hayvanına olan sevgisi o kadar büyüktü ki, aynı renk ve işaretlere sahip bir kedinin her zaman Chartwell'de yaşaması için özel bir vasiyet yazdı.

Katherine, geçen yılın sonunda National Trust mülkünde ekibe katıldı ve hemen yeni bir Jock bulma gibi zorlu bir görevle karşılaştı."'Zordu, çünkü kurallar çok kesin. Dört beyaz patisi ve beyaz önlüğü olmalıydı, ama aynı zamanda yeni bahçesine uyum sağlayabilmek için oldukça genç olması gerekiyordu. Ve insanlarla arasının iyi olması gerekiyordu.

Birçok kurtarma merkezinde arama yaptıktan sonra, Katherine sonunda mükemmel bir Jock buldu. Fırtınalardan bir kulübede saklandığı ve üzerine bir şey düştüğü düşünülüyor. Oldukça yetersiz beslenmişti. Bulunduğu yılın mevsimi göz önüne alındığında, istenmeyen bir Noel hediyesi olması muhtemel.

O kesinlikle Şato'nun Kralı,' diyor Ev ve Tahsilatlar Müdürü Katherine Barnett. '80 dönümlük güzel arazide koşusu var ve yüzlerce gönüllü ona hayran ve ödül mamaları veriliyor.

Winston Churchill için Chartwell, sadece bir malikane değil; dünya savaşlarının gürültüsünden kaçıp sığındığı, tablolar yaptığı ve en saf haliyle "Baba" ve "Eş" olduğu bir kaleydi. Ancak bu kalenin asıl bekçisi, bugün bile vasiyetine sadık kalınarak korunan kızıl tüylü, beyaz önlüklü dostları oldu.

Bugün Chartwell’in 80 dönümlük arazisinde serbestçe dolaşan, ziyaretçilerin ilgi odağı olan ve gönüllülerin ödül mamalarıyla şımarttığı Jock, aslında bir kediden çok daha fazlasını temsil ediyor. O; sert mizaçlı bir devlet adamının en yalnız anlarındaki sırdaşını, bir liderin evine duyduğu derin bağlılığı ve 60 yıldır bozulmayan bir "sevgi sözünü" simgeliyor.

Eğer bir gün yolunuz Kent kırsalına düşer ve Chartwell’in tepesinden o meşhur manzaraya bakarsanız belki bir ağacın gölgesinde, belki de Churchill’in çok sevdiği gölün kenarında, dört beyaz patisiyle gezinen Jock’u görebilirsiniz. O orada olduğu sürece, Churchill’in ruhu da çok sevdiği evinde huzur içinde dinlenmeye devam edecek.

Çünkü bazen bir imparatorluğun mirası anıtlarda değil, bir kedinin mırıltısında ve bir vasiyetin sadakatinde yaşar.