İstanbul da emekli olmak: Ne çıkış biletine ne ilaca para var!

İstanbul Büyükşehir Belediyesi bünyesinde faaliyet gösteren İstanbul Planlama Ajansı (İPA), kentin nabzını tuttuğu "İstanbul Barometresi" araştırmasının mart ayı sonuçlarını yayımladı. Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) verilerinin de doğruladığı üzere hızla yaşlanan İstanbul’da, 65 yaş ve üzeri 752 kişiyle yapılan görüşmeler, sosyal devlet ilkesinin ne denli aşındığını kanıtladı.

Araştırmaya katılanların yüzde 38,2’si açıkça "geçinemediğini" beyan ederken, gelir adaletsizliğinin sağlığa yansıması ürkütücü boyutlara ulaştı.

İstanbullu yaş almış bireylerin sağlık durumuna dair veriler, sınıfsal uçurumu bir kez daha ortaya koydu.

Genel toplamda katılımcıların sadece yüzde 35,6’sı sağlığının "iyi" olduğunu belirtirken; bu oran üst gelir grubunda yüzde 62,7’ye çıkıyor. Ancak alt gelir grubuna bakıldığında, sağlığından memnun olanların oranı yüzde 17,1’e kadar çakılıyor. Yani İstanbul'da sağlıklı yaşlanmak bir hak değil, bir lüks haline gelmiş durumda.

Ekonomik kırılganlığın ölçüldüğü bölümde ortaya çıkan tablo, milyonların nasıl bir yoksulluk kıskacında olduğunu gösteriyor.

Maddi imkansızlıklar nedeniyle temel ihtiyaçlarından vazgeçenlerin oranları şöyle sıralandı:

Katılımcıların yüzde 48,5’i maddi nedenlerle seyahat edemiyor veya memleketine gidemiyor.

Yüzde 36,8’i düzenli ve yeterli beslenemediğini ifade ediyor.

İhtiyaç duyduğu ilacı satın alamayanların oranı yüzde 22,7 iken, doktora gidemeyenlerin oranı yüzde 20,6 oldu.

Her dört yaşlıdan biri (yüzde 25,9) faturalarını ödeyemiyor, yüzde 23’ü ise kira ve konut giderlerini karşılayamıyor.

Araştırma, psikolojik sağlığın da ekonomik şartlardan bağımsız olmadığını gösterdi. Psikolojik danışmanlık ihtiyacı duyanların sadece yüzde 4,9’u bu hizmete ulaşabilirken, yüzde 21,3’ü destek alamadığını belirtti.

Özellikle kadınlarda psikolojik destek ihtiyacı yüzde 34,8 ile erkeklerin (yüzde 17,6) yaklaşık iki katı seviyesinde ölçüldü.

Öte yandan, toplumda "yaşlı" olarak nitelendirilen bireylerin yarısından fazlası (yüzde 52,1) kendisini bu şekilde tanımlamayı reddediyor; ancak ekonomik şartlar bu bireylerin hayatın içinde aktif yer almasını engelliyor.